অসমীয়াৰ বিকাশ, উন্নতিৰ দশা

অসমৰ উন্নতি-বিকাশত চৰকাৰী সংস্থাপনৰ লগত অসমৰ জনগণই অনুধাৱন কৰা সংজ্ঞাৰ্থত প্ৰভেদ আকাশ-পাতাল৷ ভাৰতৰ আন প্ৰায়বোৰ ৰাজ্যৰে উন্নতি, প্ৰগতি বা বিকাশৰ মাপকাঠীৰ লগতো অসমৰ উন্নতি, প্ৰগতি বা বিকাশৰ সূত্ৰ নিমিলে৷ সেইবোৰ ৰাজ্যত ৰাস্তা-ঘাট, অট্টালিকা, অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানৰ প্ৰতিষ্ঠা, জনসাধাৰণৰ জীৱন নিৰ্বাহৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সা-সামগ্ৰী বৃদ্ধি, সহজলভ্য ব্যৱস্থাপনা, বিশ্বৰ উন্নত ৰাষ্ট্ৰৰ নাগৰিকৰ দৰেই উন্নত জীৱনশৈলী, ভোগ-বিলাসৰ পৰিসৰ বৃদ্ধি, খেলা-ধূলা, বেহা-বেপাৰ, বাণিজ্য, শিক্ষা-দীক্ষাৰ উন্নয়ন, প্ৰসাৰ আদিকে উন্নতি বা বিকাশৰ সংজ্ঞা বুলি বুজিব পাৰে৷ অসমত তেনেধৰণৰ উন্নতি বা বিকাশকে একমাত্ৰ গ্ৰহণযোগ্য মাপকাঠী বুলি মানি ল’ব পৰাৰ পৰিস্থিতি নাই৷ যাৰ মাটি, ঘৰ আৰু নিজৰ সম্পদৰ ওপৰত অধিকাৰ শূন্য, তাৰ কালছায়া পৰি থাকে, নিজৰ ঘৰতে অঘৰী হোৱাৰ বিপদঘণ্টা বাজে, সেইসকলৰ বাবে সোণেৰে বন্ধা ৰাস্তা-ঘাট, অট্টালিকাৰ প্ৰয়োজন ক’ত? নিজৰ ঘৰৰ ওপৰত মালিক বা গৃহস্থ হৈ থাকিব পৰাৰ পথ ৰুদ্ধ পৰিণতিৰ পৰা মুক্ত হ’ব পৰাটো তেনে পৰিয়ালৰ বাবে উন্নতি বা বিকাশৰ প্ৰথম চৰ্ত৷ অন্যথা, আন ৰাজ্যৰ দৰে অসমৰ জনগণই সহজ-সৰল জীৱন নিৰ্বাহৰ গতি লাভ কৰিব নোৱাৰে৷ অসমীয়া মহাসংকটত ভীতিগ্ৰস্ত৷ নিজৰ জন্মভূমি অসমৰ মাটি-ভেটিৰ ওপৰত অধিকাৰ হেৰুৱালৈ বাধ্য হোৱাৰ সংকটৰ গৰাহত অসমীয়া ৰাজ্যৰ ওপৰত ৰাজনৈতিক, প্ৰশাসনিক ক্ষমতা তথা অধিকাৰৰ পৰা বঞ্চিত হ’ব লগাৰ ভয়াৱহ পৰিস্থিতিৰ বলি অসমীয়া৷ নিজৰ মাতৃভাষা অসমীয়াৰ অস্তিত্বৰ সংকট৷ আপুৰুগীয়া সম্পদ বহিৰাগত পুঁজিপতি বণিকে কাঢ়ি নিব ধৰাৰ মৰ্মন্তুদ বেদনাক্লিষ্ট অসমীয়া৷ অসমীয়া মাধ্যমৰ বিদ্যালয় অসাৰ হৈ পৰাৰ নিশ্চিত আশংকাত জৰ্জৰিত অসমৰ অসমীয়া সমাজ৷ ইতিমধ্যে বিদ্যালয় একত্ৰীকৰণৰ প্ৰহসনেৰে অসমীয়া স্কুলৰ বিলুপ্তিকৰণৰ চৰকাৰীভাৱে চলোৱা ৰাজনৈতিক অভিসন্ধি আদিৰ হেঁচাত কিংকৰ্তব্য বিমূঢ় অসমীয়া৷ চৰকাৰে অসমীয়াৰ মূৰৰ বিষ, অন্তৰৰ বেদনাৰ কথা নুবুজে৷ ভোট বেংক সৃষ্টিৰ সংকীৰ্ণ ৰাজনৈতিক স্বাৰ্থত তথাকথিত হিতাধিকাৰীক বিনামূলীয়া চাউল-পাতি দিলেই অসমৰ বিকাশ বা উন্নতি হোৱা বুলি কোৱাটো অবুজনক গুড় চেলেকোৱা ধৰণৰ কথা৷ দুখনমান উৰণীয়া সেতু, কেইটামান ৰাস্তা, চৰকাৰী ঘৰ পকা কৰিলেই অসমীয়াৰ উন্নতি, বিকাশ হ’ব পৰাৰ থল নাই৷ কোনোবাই সোণেৰে বন্ধোৱা ৰাস্তা-ঘাট, অট্টালিকা, ৰাজধানী এটা সময়ত অসমীয়াৰ কতৃৰ্ত্বৰ পৰা সুলকি পৰিব, পৰৰাষ্ট্ৰৰ পৰা আহি অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী, মন্ত্ৰী হোৱাসকলৰ গাড়ী-মটৰহে চলিব সেইবোৰ সোণৰ ৰাস্তাৰে৷ অট্টালিকা, ৰাজধানীৰ আসনবোৰ অধিকাৰ কৰিব সেইসকলে৷ কি থাকিব অসমীয়াৰ? একোৱেই হয়তো নাথাকিব অসমীয়াৰ হাতত৷ একো নথকাৰ দিশলৈ খোজ লৈছে অসমীয়াই৷ অসমীয়াই কি পালে উন্নতি হোৱা বুলি অনুভৱ কৰিব? বিদেশীৰ [অনুপ্ৰৱেশকাৰীৰ] আগ্ৰাসনমুক্ত অসম, অসমৰ মাটি-ভেটি, সম্পদৰ সুৰক্ষা, পুঁজিপতি বণিক গোষ্ঠীৰ হাতোৰামুক্ত অসম, ১৯৫১ চনৰ আগৰে পৰা অসমত স্থায়ীভাৱে বাস কৰা লোকসকলক খিলঞ্জীয়া অসমীয়া বুলি গণ্য কৰাৰ নিশ্চিত সাংবিধানিক ব্যৱস্থা, অসমীয়াৰ হাতত ভূমিস্বত্ব নিশ্চিতকৰণ, অসমৰ বাবে ইনাৰ লাইন পাৰ্মিটৰ ব্যৱস্থা, ৰাষ্ট্ৰীয় নাগৰিকপঞ্জীৰ চূড়ান্তকৰণ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় নাগৰিকপঞ্জীত নথি অন্তৰ্ভুক্তিৰ বাবে যোগ্য নোহোৱাসকলক অসমৰ পৰা বহিষ্কৰণ, অসমত অসমীয়াক চৰকাৰী ভাষা হিচাপে সৰ্বত্ৰ প্ৰচলন৷ উল্লেখিত জ্বলন্ত সমস্যাসমূহ অগ্ৰাহ্য কৰি হিতাধিকাৰীৰ ভোট বেংকৰ স্বৰ্গ ৰচনাৰে অসম আৰু অসমীয়াৰ উন্নয়ন, প্ৰগতি তথা বিকাশৰ চৰকাৰী শ্লোগানত অসমীয়াই ভোল যাব পৰাৰ মৰ্মাৰ্থৰ অন্য এক নাম হ’ব পাৰে দেশৰ প্ৰতি দায়িত্বজ্ঞানহীনতা৷ চৰকাৰৰ মিথ্যাবাদ, ভুৱা প্ৰলোভনৰ বিৰুদ্ধে সজাগ হোৱাটো প্ৰতিজন অসমীয়াৰ সময়ৰ দাবী৷ অন্যথা হাতৰ কুঠাৰ নিজৰ ভৰিতে মাৰি পংগুত্ব প্ৰাপ্তিৰ বিষময় পৰিণতিৰ গহ্বৰত পৰিবলৈ বাধ্য হ’ব লাগিব সহজ-সৰল বুলি বিশ্বখ্যাত অসমীয়া জাতি৷