ৰাজনীতিৰ কোদো বাহত জুই
ই ডিয়ে [এনফ’ৰ্চমেণ্ট ডিৰেক্টৰ] কেইটামান নিৰ্দিষ্ট ৰাজনৈতিক দল আৰু নেতাৰ বিৰুদ্ধে চলোৱা দুৰ্নীতিবিৰোধী, ভ্ৰষ্টাচাৰবিৰোধী অনুসন্ধান কাৰ্যই আপাততঃ দেশৰ জনগণৰ বুজনসংখ্যককে স্বাভাৱিকতে আহ্লাদিত কৰাৰ থল হয়তো থাকিব৷ কাৰণ সম্প্ৰতি মিনিটৰ ভিতৰতে সমগ্ৰ বিশ্বৰ খা-খবৰ পাব পৰা পৰিস্থিতিত সবাতোকৈ স্বাভাৱিক খবৰটোৱেই হৈছে ৰাজনৈতিক নেতা, মন্ত্ৰী, মুখ্যমন্ত্ৰী, প্ৰধানমন্ত্ৰী আদিৰ দৰে ৰাষ্ট্ৰৰ সৰ্বশক্তিমানসকলৰ বিৰুদ্ধে দুৰ্নীতিগ্ৰস্ততা, ভ্ৰষ্টাচাৰ, ৰাজকোষ লুণ্ঠন, ধৰ্ষণ আদিৰ দৰে অভিযোগত বিশ্বভেদা খবৰ৷ ভ্ৰষ্টাচাৰ, দুৰ্নীতিৰ বোকাত এতিয়া কোনো এখন বা দুখন ৰাষ্ট্ৰ পোত যোৱাৰ খবৰতে সীমিত নহয় প্ৰচাৰ মাধ্যম৷ ভাৰত, অসম আদিও পিছপৰি থকা নাই৷ ব্যতিক্ৰম হৈ থকা নাই দেশখনৰ আন ৰাজ্যও৷ ভাৰতৰ সীমাৰ আশে-পাশে থকা কেইখনমান ৰাষ্ট্ৰই সন্মুখীন হোৱা অৰ্থনৈতিক অস্থিৰতাৰ কথা সৰ্বজনবিদিত৷ ভাৰতীয় জনগণৰ জীৱনশৈলী আন ৰাষ্ট্ৰৰ তুলনাত সহজ-সৰল আৰু কম খৰচতে সহজ আৰু গভীৰ সমস্যাহীন জীৱন-নিৰ্বাহত অভ্যস্ত৷ কিন্তু দেশ স্বাধীন হোৱাৰ পাছতো নিজৰ দেশৰ মানুহে গঠন কৰা চৰকাৰে বৈষম্যমূলক প্ৰশাসনীয় ব্যৱস্থাৰে, দলীয় ৰাজনৈতিক সংকীৰ্ণতাৰে দেশৰ সৰ্বসাধাৰণৰ প্ৰায়সংখ্যকৰে মনস্তাত্ত্বিকতাত প্ৰতিকূল পৰিণতিৰ সৃষ্টি কৰিছে৷ নাগৰিকৰ মন-মগজু কিনি লোৱাৰ ৰাজনৈতিক ব্যৱসায়ত দেশৰ চৰকাৰ লিপ্ত হোৱাটো অনস্বীকাৰ্য৷ যোৱা তিনিটামান সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ পাছত সম্প্ৰতি ভোটাদাতা আৰু ক্ষমতাধিষ্ঠিত ৰাজনৈতিক দলৰ মাজত লেন-দেন, টকা-পইচাৰ বাৰ্গেইনৰ লেতেৰা ৰাজনীতি প্ৰচলন হ’ল৷ গণতন্ত্ৰ নামৰ বহু বাঞ্ছিত আদৰ্শ, নীতি তথা কাৰ্যকলাপৰ পৰা আঁতৰি ‘নিৰ্বাচন’ক ব্যৱসায়ৰ পৰ্যায়লৈ পৰ্যবশিত কৰা হ’ল৷ তাতেই সেইটোকে প্ৰধানতঃ ৰাজনৈতিক ভ্ৰষ্টাচাৰ তথা দুৰ্নীতিগ্ৰস্ততাৰ উৎপত্তি স্থল বুলি ক’লে ভুল কোৱা নহ’ব৷ হাজাৰ হাজাৰ নহয়, লাখ লাখ কোটি টকা ব্যয়েৰে ভোটাৰ ক্ৰয়ৰ ধনবোৰ আহে ক’ৰপৰা? দেশৰ মানুহৰ পৰা, পুঁজিপতি ধনিক শ্ৰেণীৰ পৰা আৰু ৰাইজৰ কৰ আদিৰে ৰাজকোষলৈ অহা ধনৰ পৰা/ পূৰ্বতে কংগ্ৰেছী চৰকাৰৰ দিনত ৰাজকোষত ধনৰ বাটোৱাৰাৰ সূত্ৰটো আছিল ছিক্সটী-ফৰ্টী, মানে এশ টকাৰ কামত ব্যয় হোৱা ধনৰ ৪০ টকা মন্ত্ৰী-বিধায়কৰ পকেটলৈ আৰু কামৰ বাবে ব্যয় ৬০ টকা৷ মানে আঁচনিটোত বা কামটোত মুঠতে যিমান টকা খৰচ ধাৰ্য হয়, তাৰ ৪০ শতাংশ ৰাজনীতিকে পাবই লাগিব৷ এতিয়া তাৰ পৰিমাণ বহুত বাঢ়িছে৷ এটা কামত বা আঁচনিত প্ৰকৃততে ব্যয়ৰ পৰিমাণ যদি দহ কোটি হ’বলগীয়া, তেনেহ’লে আঁচনি ওৰফে প্ৰজেক্টটোতে ২০ কোটি ধাৰ্য কৰি মঞ্জুৰিৰ ব্যৱস্থা কৰিব৷ অৰ্থাৎ এতিয়া ১০ কোটিৰ কামত ২০ কোটিৰ ব্যয় ধাৰ্য কৰা হয় ৰাজকোষৰ পৰা৷ ২০ কোটিৰ ১০ কোটি ৰাজনীতিকৰ পকেটত সোমাব লাগিব৷ এয়াই এতিয়া ৰাজ্যৰ-দেশৰ আৰ্থিক নীতিক্ক নিকা স্বচ্ছ ৰাজনীতি, প্ৰশাসনৰ বক্তৃতাৰে ভোটদাতাক আভুৱা-ভাঁৰা চৰকাৰে এইবোৰ অভিযোগ খণ্ডনৰ বাবে প্ৰথমে ব্যৱস্থা ল’লেহে আন দল বা নেতাৰ বিৰুদ্ধে লোৱা ব্যৱস্থাৰ গুৰুত্ব থাকিব৷ যোৱা প্ৰায় আঠ বছৰৰো অধিক কেন্দ্ৰত মোদী চৰকাৰৰ ৰাজত্ব চলিছে৷ বিগত সাত-আঠ বছৰে দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত বুলি ভবা দল বা নেতাৰ বিৰুদ্ধে ব্যৱস্থা ল’বলৈ আহৰি নোপোৱা চৰকাৰে আগন্তুক ২০২৪ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচন চমু চাপি অহাৰ সময়ত ই ডিক লগাই কেইটামান দলৰ শক্তিমন্ত নেতাৰ বিৰুদ্ধে তদন্তত লাগিছে৷ বিগত বছৰবোৰৰ নিৰ্বাচনবোৰত সেই দলবোৰক পৰাস্ত কৰাৰ বাবে হাজাৰ হাজাৰ কোটি টকাৰে চলোৱা অভিযান ব্যৰ্থ হোৱাৰ পাছত এতিয়া আগন্তুক নিৰ্বাচনৰ আগে আগে লোৱা এনে ব্যৱস্থা সন্দেহৰ ঊধবৰ্ত নহয় বুলি ৰাইজে ভাবিছে৷ ঘৰে ঘৰে, অনুষ্ঠানে-প্ৰতিষ্ঠানে ধন বিলাই ভোট কিনা ৰাজনীতি চূড়ান্ত ব্যভিচাৰ, ভ্ৰষ্টাচাৰী ৰাজনীতি নহয় জানো? নিজৰ দলৰ এনে ভ্ৰষ্টাচাৰৰ সত্যতাৰ নিৰপেক্ষ উচ্ছ পৰ্যায়ৰ তদন্তৰ প্ৰয়োজন অনুভৱ কৰে দেশৰ নাগৰিকে৷ যিখন দেশত নিৰ্বাচন কলংকমুক্ত নহয়, কিনা-বেচাৰ নিৰ্বাচনেৰে প্ৰধানমন্ত্ৰী, মুখ্যমন্ত্ৰী, মন্ত্ৰী, বিধায়ক, সাংসদ নিৰ্বাচিত হয়, সেইখন দেশ দুৰ্নীতিমুক্ত, স্বচ্ছ হ’ব পাৰিব কেনেকৈ?