অমৃত মহোৎসৱ!
আজাদী কা অমৃত মহোৎসৱ অৰ্থাৎ দেশৰ স্বাধীনতাৰ ৭৫ বছৰীয়া উদ্যাপনৰ লগত সংগতি ৰাখি সমগ্ৰ দেশজুৰি চৰকাৰী, বেচৰকাৰীভাৱে বিভিন্ন কাৰ্যসূচী উলহ-মালহেৰে উদ্যাপন কৰা হৈছে৷ এই উদ্যাপন সৰ্বস্তৰত সৰ্বাত্মকভাৱে বিস্তাৰিত কৰাৰ উদ্দেশ্যে ‘হৰ ঘৰ ত্ৰিৰংগা’ শীৰ্ষক কাৰ্যসূচীৰ প্ৰতিও ৰাইজে সঁহাৰি জনোৱাৰ বাবে দেশৰ প্ৰান্তে প্ৰান্তে চৰকাৰী কাৰ্যালয়, স্কুল-কলেজ, ব্যক্তিগত প্ৰতিষ্ঠান, বাসভৱন সকলোতে ত্ৰিৰংগা পতাকা উত্তোলন কৰা হৈছে বা ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে৷ নিবনুৱা সমস্যা, মুদ্ৰাস্ফীতিৰ বাবে বয়বস্তু, সা-সামগ্ৰীৰ অভাৱনীয় মূল্যবৃদ্ধিয়ে ৰাইজক কোঙা কৰিলেও তাৰ মাজতে ধনী-দুখীয়া সকলোৱে দেশৰ স্বাভিমানৰ প্ৰতীকস্বৰূপ জাতীয় পতাকাখনৰ প্ৰতি আগ্ৰহ প্ৰদান কৰি সন্মানসহকাৰে ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰাটো জাতিৰ বাবে শুভলক্ষণ৷ যি স্বাধীনতাক লৈ দেশবাসীয়ে আজিৰ সময়ত উলহ-মালহেৰে উদ্যাপন কৰিছে সেয়া কিন্তু বহুজনৰ ত্যাগ, অকৃত্ৰিম দেশপ্ৰেমৰ বাবে সম্ভৱ হৈছিল৷ অসমত গমধৰ কোঁৱৰৰ নেতৃত্বত ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে প্ৰথম প্ৰতিবাদ আৰম্ভ হোৱাৰ পাছত পিয়লি ফুকন, জিউৰাম দুলীয়া বৰুৱা আদিয়ে ব্ৰিটিছৰ খাৰঘৰত জুই দিয়াৰ লগতে আন বিদ্ৰোহাত্মক কাৰ্যকলাপৰ যোগেদি ব্ৰিটিছক প্ৰথমবাৰৰ বাবে শংকিত কৰি তুলিছিল৷ পিয়লি ফুকন, জিউৰামক ফাঁচী দিয়াৰ লগতে তেওঁলোকৰ সহযোগীসকলৰ বিৰুদ্ধে আন শাস্তিমূলক ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ পাছতো অসমবাসী থমকি ৰোৱা নাছিল৷ সুদীৰ্ঘ ৬০০ বছৰ ধৰি আহোম ৰাজত্বৰ অধীনত থকাৰ পাছত ব্ৰিটিছৰ কৰতলীয়া হৈ মান-স্বাভিমান হেৰুৱাৰ বেদনাই বহু অসমীয়াক দহিছিল৷ ১৮৫৭ চনত চিপাহী বিদ্ৰোহৰ উকমুকনি হোৱাৰ সময়ছোৱাত মণিৰাম বৰভাণ্ডাৰ বৰুৱা যি প্ৰথমে ব্ৰিটিছৰ প্ৰতি আনুগত্য প্ৰকাশ কৰিছিল, কালক্ৰমত ব্ৰিটিছে আৰ্থ-সামাজিক, ৰাজনৈতিকভাৱে অসমবাসীক কৰা শোষণৰ অন্ত পেলোৱাৰ উদ্দেশ্যে সংগ্ৰাম আৰম্ভ কৰিছিল৷ কিন্তু প্ৰৱল পৰাক্ৰমী ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে সংগঠিত যুঁজ দিয়াত ব্যৰ্থ হোৱাৰ পাছত মণিৰামক ফাঁচী দিয়াৰ লগতে তেওঁক সহায় কৰা সকলক নিৰ্বাসনকে ধৰি অন্যান্য শাস্তি প্ৰদান কৰা হৈছিল৷ তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে এনেদৰে সময়ে সময়ে বহু দেশপ্ৰেমীয়ে বিদ্ৰোহ কৰাৰ লগে লগে কৃষক আৰু অন্যান্য দুখীয়া-শ্ৰমিক, জাতি-জনগোষ্ঠীয় ৰজাসকলেও ব্ৰিটিছৰ শোষণ, নিষ্পেষণ আদিৰ প্ৰতিবাদ কৰিছিল৷ নগাঁৱৰ ফুলগুৰিত কৃষক বিদ্ৰোহ, পথৰুঘাটৰ বিদ্ৰোহ, ৰঙিয়াৰ ৰাইজমেল আদিয়ে প্ৰমাণ কৰে কৃষক-শ্ৰমিকসকলে কিদৰে প্ৰাণাহুতি দি ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিছিল৷ এনেদৰে ব্ৰিটিছৰ অপশাসনৰ বিৰুদ্ধে সমাজৰ সকলোধৰণৰ লোকে একত্ৰিত হৈ তাহানি কালৰ অসমভূমিত এক বৃহৎ জাগৰণৰ সৃষ্টি কৰিছিল, যি পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত মহাত্মা গান্ধী, জৱাহৰলাল নেহৰু, বল্লভ ভাই পেটেল, আব্দুল কালাম আজাদ আদি নেতাসকলৰ নেতৃত্বত আৰম্ভ হোৱা অসহযোগ আন্দোলন, আইন অমান্য আন্দোলন, ভাৰত ত্যাগ আন্দোলন আদিৰ ব্যাপকতাত ইন্ধন যোগাইছিল৷ কোৱা বাহুল্য, ক্ৰমান্বয়ে অসমীয়া উচ্ছ মধ্যবিত্ত, মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ লোকেও এই আন্দোলনসমূহৰ নেতৃত্ব প্ৰদান কৰি কাৰাবাস খাটিছিল; গান্ধীৰ আহ৩ানক্ৰমে বিদেশী বস্ত্ৰ, সামগ্ৰী ত্যাগ কৰি সাধাৰণ জীৱন-যাপন কৰিছিল৷ দেশৰ এই স্বাধীনতা আন্দোলনতে পিয়লি, মণিৰামৰ পৰা কুশল কোঁৱৰ, ভোগেশ্বৰী ফুকননী, মুকুন্দ কাকতিকে ধৰি বহুজন শ্বহীদ হ’ল, বহুজন ঘূণীয়া হ’ল, ব্ৰিটিছৰ গুলীত বহুজনে প্ৰাণ হেৰুৱালে৷ এতিয়া স্বাধীনতাৰ অমৃত মহোৎসৱৰ ৭৫ বছৰীয়া জয়ন্তী উদ্যাপনৰ সময়ত অসমকে ধৰি দেশৰ প্ৰান্তে প্ৰান্তে হোৱা স্বাধীনতা আন্দোলনত শ্বহীদ তথা মুক্তিযোদ্ধাসকলৰ ত্যাগৰ স্বীকৃতি যথাৰ্থভাৱে প্ৰদান কৰিলেহে প্ৰকৃতাৰ্থত এয়া অমৃত মহোৎসৱ ৰূপে আখ্যা পোৱাৰ যোগ্যতা লাভ কৰিব৷ এই পৰ্যন্ত দেশৰ ৰাজধানী দিল্লীকে ধৰি অন্যান্য গুৰুত্বপূৰ্ণ মহানগৰসমূহত এই মুক্তিযোদ্ধাসকলৰ নাম সম্বলিত এটা স্মাৰক তৈয়াৰ নহ’ল৷ অথচ ’৭০ৰ দশকত আমেৰিকাৰ আক্ৰমণৰ ফলত ভিয়েটনামৰ হৈ যুঁজ দিয়া নাগৰিকসকলক লৈ দেশত বৃহৎ স্মাৰক নিৰ্মিত হৈছে৷ বৰ্তমান এক তথ্যমতে অসমত ১৩১জন মুক্তিযোদ্ধাহে জীৱিত অৱস্থাত আছে৷ মুক্তিযোদ্ধাৰ মৃত্যুৰ পাছত সামান্য পেঞ্চন পায় পত্নীয়ে, তাৰ পাছত নাথাকে কোনো সাহায্য৷ মুক্তিযোদ্ধাসকলৰ সংগঠনে ইতিমধ্যে স্বতন্ত্ৰ সৈনিক সাহায্য নিয়ম, ১৯৮৮ৰ সংশোধন বিচাৰিছে যদিও সেয়া কাৰ্যকৰী হোৱা নাই৷ মুক্তিযোদ্ধাসকলৰ লগতে তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ প্ৰতি সদিচ্ছা প্ৰকাশ কৰাটো চৰকাৰৰ দায়িত্ব৷ আনহাতে স্বাধীনতাৰ ৭৫ বছৰীয়া অমৃত মহোৎসৱৰ সময়ত দেশৰ সচেতন নাগৰিকৰ মনত প্ৰশ্নৰ উদয় হৈছে– ক্ষমতাৰ অৰিয়া-অৰিত কোনো মূল্যবোধৰ স্থান নাইকিয়া হৈছে আজিৰ ৰাজনীতিত৷ ঘোঁৰা বেচা-কিনাৰ দৰে ধনৰ বাবদ বিক্ৰী যায় বিধায়ক, সাংসদ৷ গান্ধী, নেহৰুৰ আদৰ্শৰ কথা কোৱা মন্ত্ৰী-নেতাই কৰে অবাধ দুৰ্নীতি, অনিয়ম৷ মন্ত্ৰীৰ ৰক্ষিতাৰ ঘৰত ওলায় কোটি কোটি টকাৰ বাণ্ডিল৷ নিৰ্বাচনৰ সময়ত দিয়া প্ৰতিশ্ৰুতি অসাৰ হৈ পৰে নিৰ্বাচনৰ পাছত৷ পৰম আকাংক্ষিত স্বাধীনতাৰ ৭৫ বছৰীয়া উদ্যাপনৰ সময়ত এক চিন্তাৰ উদ্ৰেক হয়– সঁচাকৈ এয়া অমৃত মহোৎসৱনে?