আছু, এবিভিপিৰ আন্দোলন

অসমীয়া ভাষাবিৰোধী চৰকাৰী কাৰ্যকলাপ তথা ব্যৱস্থাৰ বিৰুদ্ধে অসমীয়াভাষীৰ অন্তৰাত্মাত সৃষ্টি হোৱা ক্ষোভ, বেদনাৰ কথা বিজেপি চৰকাৰে অনুধাৱন কৰিব পৰা নাই বুলি ভবাৰ যুক্তি অবান্তৰ৷ কিন্তু দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে এই ক্ষোভক মহাসংগ্ৰামৰ ৰূপ দিব পৰাৰ স্থিতিত অসমীয়াসকল থাকিব পৰা নাই৷ জাত-পাত, ধৰ্ম আদিৰ নামত বিভাজিত অসমীয়াসকলৰ এতিয়া পূৰ্বৰ দৰে সমন্বিত তথা ঐক্যবদ্ধ সংগ্ৰামী শক্তি, সাহস থকা বুলি মুখ্যমন্ত্ৰী ড॰ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই ভবা নাই৷ সেয়ে কৈছে ‘ছাত্ৰ সন্থাৰ কথামতে তেওঁ কাম নকৰে’ বুলি৷ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ ভেঙুচালি আৰু অসমবিৰোধী, অসমীয়া ভাষাবিৰোধী, শিক্ষাবিৰোধী কাৰ্যকলাপৰ জবৰদস্ত প্ৰত্যাহ্বান জনাব পৰাৰ বজ্ৰকণ্ঠ উচ্ছাৰণ কৰিব পৰাৰ সাহস দেখুৱাব পৰা নাই ছাত্ৰ সন্থাই৷ মূল কাৰণটো হৈছে– এতিয়া অলেখ ছাত্ৰ সন্থা৷ প্ৰতিটো জাতি, উপজাতিৰ নামত ছাত্ৰ সন্থা আৰু বেলেগ বেলেগ কাৰ্যসূচী, লক্ষ্য-উদ্দেশ্যৰ পথত৷ এইটো প্ৰণিধানযোগ্য যে ১৯৬০ চনৰ ভাষা আন্দোলন, ১৯৬৯ চনৰ ৰিফাইনেৰী আন্দোলন, ১৯৭২ চনৰ মাধ্যম আন্দোলন, খাদ্য আন্দোলন আৰু বিশেষকৈ সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা আৰু সদৌ অসম গণ সংগ্ৰাম পৰিষদৰ নেতৃত্বত অসমৰ পৰা বিদেশী বহিষ্কৰণৰ দাবীত চলা ১৯৭৯-৮৫১ ছবছৰীয়া গণ আন্দোলনৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত অসমৰ ছাত্ৰশক্তিয়ে অপৰাজেয় মহিমামণ্ডিত ৰূপত প্ৰায় সমগ্ৰ বিশ্বতে থিয় হ’ব পৰাৰ যোগ্যতা প্ৰাপ্ত হৈছিল যদিও আন্দোলনটোৰ অন্তিম ফলাফল অসমীয়া জনসাধাৰণৰ কাৰণে বাস্তৱিকতে শুভকাৰক নহ’ল বুলি ৰাইজে অনুভৱ কৰিছে৷ কিন্তু অসমৰ ছাত্ৰ শক্তিৰ মহিমাক লৈ দেশৰ অজস্ৰ লোক যে গৌৰৱান্বিত হৈছিল, সেইটো অনস্বীকাৰ্য৷ কিন্তু আন্দোলনৰ শেষ পৰিণতি আঞ্চলিক ৰাজনৈতিক দল গঠন ছাত্ৰ সন্থাৰ উদ্যোগত তথা নেতৃত্বত– এই ঘটনাই ছাত্ৰ সন্থাৰ মহিমা, গ্ৰহণযোগ্যতা আৰু বিশ্বাসযোগ্যতাৰ মিটাৰ প্ৰায় ৫০ ডিগ্ৰীৰ তললৈ নমাই আনিছিল৷ ছাত্ৰ সন্থাৰ পৰা ওলাই আহি পোনে পোনে নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হৈ নিৰ্বাচন জিকি পোনচাটেই চৰকাৰৰ গাদীত বহি লোৱা নেতাসকলৰ আঞ্চলিক দলৰ চৰকাৰে অসমৰ বিদেশী সমস্যাকে ধৰি সকলো জ্বলন্ত সমস্যাক গাপ দি থৈ ঐশ্বৰ্য-বিভূতি, সা-সম্পত্তিৰ পাছত ব্যস্ত হৈ পৰাৰ নিৰ্লজ্জ কৰ্মকাণ্ডই যে কেৱল সেইসকল মন্ত্ৰী, মুখ্যমন্ত্ৰী বা দলীয় নেতাৰহে ভাবমূৰ্তি বিনষ্ট কৰিছিল এনে নহয়, ভাবমূৰ্তি বিনষ্ট কৰিছিল ছাত্ৰ সন্থাৰো৷ আন্দোলনটোৰ অন্তৰালত ছাত্ৰ সন্থাৰ মূল উদ্দেশ্য যে ক্ষমতা দখলৰহে চক্ৰান্ত আছিল, আৰু কেৱল ক্ষমতালিপ্সা পূৰণৰ স্বাৰ্থতহে শ্বহীদৰ তালিকাত শ শ নাম সন্নিবিষ্ট হ’বলগীয়া হৈছিল, সেইটো অসমবাসীয়ে অনুভৱ নকৰাকৈ থকা নাছিল আৰু ফলস্বৰূপে ৰাইজৰ মনৰ পৰা, বিশ্বাসৰ পৰা ছাত্ৰ সন্থা পিছলি পৰিব ধৰাৰ পৰিস্থিতি উদ্ভৱ হৈছিল৷ ২০২০-২১ত নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক, তাৰ পাছত নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইনৰ বিৰুদ্ধে সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাকে ধৰি সমান্তৰালভাৱে আন কোনোবা কোনোবা সংগঠনে কৰা আন্দোলনৰ পতন  ঘটিছিল স্বতঃস্ফুৰ্তভাৱে৷ কেন্দ্ৰৰ বিজেপি চৰকাৰে বুজিছিল যে এতিয়া অসমত অসমীয়াৰ আন্দোলনৰ তেজ নাই৷ আন্দোলনৰ কথা কোৱা ছাত্ৰনেতাসকলৰ উদ্দেশ্য ‘আম খোৱা’ নহয়, আমৰ গছত উঠি গছডাল দখল কৰাহে৷ অৰ্থাৎ আন্দোলনৰ আৱেগৰ ঢৌ উথলাই ৰাজনীতি কৰি মন্ত্ৰী-বিধায়ক হোৱাৰ সপোনক দিঠকলৈ ৰূপান্তৰিত কৰাহে৷ সেইটোকে প্ৰমাণ কৰিলে ছাত্ৰ সন্থাই আৰু একেবাৰে খহি পৰিল ৰাইজৰ বিশ্বাস, আস্থা আৰু প্ৰাসংগিকতাৰ পৰা৷ ‘কেব’ক ‘কা’লৈ ৰূপান্তৰিত কৰিলে বিজেপি চৰকাৰে, অংগুষ্ঠ দেখুৱালে আন্দোলনক৷ প্ৰতিবাদ কৰিব লাগে অন্ততঃ ৰাইজক ক’বলৈ ‘আমি প্ৰতিবাদ কৰিছোঁ, আন্দোলন কৰিছোঁ৷’ চৰকাৰে নামানে, আমি আন্দোলন কৰিও একো কৰিব নোৱাৰোঁ৷ তাৰ পাছত সকলো স্তব্ধ, চৰকাৰ-আন্দোলনৰ নেতা সকলো ভাই ভাই আদি৷ ছাত্ৰ সন্থাৰ উদ্যোগত অথবা উদ্যোক্তাৰ নামত পুনৰ আঞ্চলিক দল, নিৰ্বাচনৰ খেলুৱৈ৷ ফলাফল সৰ্বজন জ্ঞাত৷ এতিয়া ৰাইজে বুজে– আন্দোলন মানে ৰাজনৈতিক দল গঠনৰ কচৰৎ৷ গতিকে ৰাইজৰ মোহভংগ৷ সংগঠনবিলাক কঁকালভগা৷ সংসদে নাগৰিকত্ব আইন গ্ৰহণ কৰাৰ বছৰ পাৰ হৈ গ’ল৷ সকলো থাকিল চাপ-চুপ হৈ৷ আইনখন ভিতৰি ভিতৰি কাৰ্যকৰী হৈ গ’ল৷ এতিয়া আন্দোলন কৰা সংগঠনৰ নেতাসকলৰ আখৈ ফুটা মাত– আন্দোলন কৰে এদিন নে দুদিন৷ ফলাফল সকলোৱে দেখিছে৷ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল ছাত্ৰ সন্থাৰ ওপৰত ভেজা দি ছাত্ৰ সন্থাই অসম ৰক্ষাৰ বক্তব্য ৰাখে৷ তাতকৈ বেছি আৰু কি কৰিব পৰাৰ শক্তি আছে তেওঁলোকৰ৷

এতিয়া অসমীয়া ভাষাৰ হকে মাত মতাৰ সুবিধাখিনি ল’ব পাৰিছে এবিভিপিৰ নেতাসকলে৷ তেওঁলোকৰ নিজৰে দলৰ চৰকাৰে কৰা এনেবোৰ কৰ্মই অসমত বিজেপিৰ বহু সদস্য-কৰ্মীক ব্যথিত কৰাৰ কথা বিজেপি নেতা আৰু চৰকাৰৰ নেতাই নজনা নহয়৷ গতিকে বিজেপিৰ লগত বান্ধ খাই থকা অসমীয়া যুৱ-ছাত্ৰৰ কোনোৱে যাতে আঁতৰি যাব নোৱাৰে, তাৰ বাবে জাল পতাৰ এক নামান্তৰ– এবিভিপিৰ আন্দোলন– অসম প্ৰেম৷ দলীয়ভাৱে পৰিকল্পিত নাটকৰ আন এক দৃশ্যাংশ নহয় বুলি ক’ব নোৱাৰে এবিভিপিৰ নেতাসকলে আৰু প্ৰকাৰান্তৰে চৰকাৰৰ দলটোৱে৷ আছুকে ধৰি অসমৰ আন্দোলনকাৰী সংগঠনৰ নেতাসকলৰ চৰম দুৰ্বলতাৰ সুযোগ লৈ অসমত অসমীয়া সমাজত আন্দোলন তথা সংগ্ৰামী সত্তাক একেবাৰে সংগীন পৰিণতিলৈ নিক্ষেপ কৰাৰ বাবে এনেবোৰ কাৰ্যকলাপ চলিব ধৰিছে বুলি ভবাৰ যুক্তি থাকিবই৷ অসমীয়া ছাত্ৰ-যুৱকক অসমৰ জাতীয় সংগঠনৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখি অসমত অসমীয়াৰ সংগ্ৰাম স্থবিৰ কৰাৰ লগতে তেওঁলোকৰ অসম প্ৰেমৰ মহিমাৰ ছবি দাঙি ধৰি প্ৰকাৰান্তৰে অসমৰ সমস্যা সমাধানৰ দাবীৰ পৰা অসমীয়াক নিলগাই ৰখাৰ এইবোৰ ৰাজনৈতিক কৌশল নহয়নে? বাস্তৱ সত্যটো বুজিব লাগিব অসমীয়াই৷