অসমতে অসমীয়া ভগনীয়া হ’ব
ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ অসম নামৰ ভূ-খণ্ডত বাস কৰা অঞ্চলটোৰ খিলঞ্জীয়া লোকসকলে নিজকে লাচিত বৰফুকনৰ বংশধৰ বুলি কৈ গৌৰৱ কৰে যদিও কিমান অসমীয়াৰ গাত লাচিত বৰফুকনৰ তেজ, কৰ্মোদ্যম আছে সেয়া সন্দেহৰ বিষয়৷ আহোম ৰাজত্বৰ সময়ত ৰজাঘৰীয়া দায়িত্বৰ পৰা আঁতৰি থকা একাংশ গোসাঁই আৰু ভকতক ধৰি আনি ৰজা গদাধৰ সিংহই ধোদৰ আলি নিৰ্মাণ কৰাইছিল৷ ৰজাঘৰীয়া দায়িত্বৰ পৰা পলায়ন কৰা সেইসকল গোসাঁই-ভকতক ধোদৰূপে জনা গৈছিল৷ আজি অসমত হয়তো লাচিত বৰফুকনৰ পৰিৱৰ্তে এই ধোদসকলৰ বংশধৰহে অধিক৷ এইবাবেই অসমত খিলঞ্জীয়াৰ অস্তিত্বৰ সংকট হৈছে৷ কৰ্মবিমুখ এচাম অসমীয়াৰ বাবে অসমৰ ব্যৱসায়-বাণিজ্যৰ সিংহভাগ বহিঃৰাজ্যৰ লোকৰ হাতলৈ গৈছে৷ স্বাধীনতাৰ পূৰ্বে ব্ৰিটিছৰ শাসনকালতে চাহ বাগিচাত কাম কৰিবলৈ চাহ শ্ৰমিকক বহিঃৰাজ্যৰ পৰা অনাৰ উপৰি কৃষিকৰ্মৰ বাবে পমুৱা মুছলমানক আনি সংস্থাপিত কৰাৰ পাছতো অসমলৈ বিভিন্ন সময়ত বহিঃৰাজ্যৰ লোকৰ প্ৰব্ৰজন হৈয়েই আছে৷ ইফালে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইন ৰূপায়ণ কৰি অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতিক নিঃশেষ কৰিব বিচাৰিছে৷ কিয়নো তেতিয়া হয়তো অসমে বহুসংখ্যক হিন্দু বাংলাদেশীৰ বোজা গ্ৰহণ কৰিব লাগিব৷ সেই পৰিস্থিতিত অসমীয়া ভাষা ৰাজ্যখনত সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোকৰ ভাষা হৈ নাথাকিব আৰু ই ৰাজ্যভাষাৰ মৰ্যাদা হেৰুৱাব৷
ইফালে, কৃষিকৰ্ম, পশুপালন আৰু ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়ৰ প্ৰতি অনীহাৰ বাবে আজি খিলঞ্জীয়া অসমীয়া আৰ্থিকভাৱে দুৰ্বল হৈ পৰিছে৷ বিভিন্ন দল-সংগঠন খুলি সহজ পথেৰে ধন আহৰণৰ চিন্তাই অসমীয়া যুৱচামৰ বহুতকে কাৰ্যতঃ একোজন ধোদলৈ ৰূপান্তৰ কৰিছে৷ অসমীয়া বহু লোকে শিক্ষা-দীক্ষা লৈ চৰকাৰী চাকৰি বিচাৰি হাবাথুৰি খাইছে যদিও আন কামেৰেও যে স্বাৱলম্বী হ’ব পাৰি তাৰ প্ৰতি গুৰুত্ব নিদিয়ে৷ তাৰ মাজতে কোনোৱে যদি ব্যৱসায়-বাণিজ্য কৰিব বিচাৰে, সেইসকলক সমাজৰ বহু লোকে নেতিবাচক কথা-বাৰ্তাৰে তেনে কৰ্মৰ প্ৰতি উদ্যমহীন কৰিহে তোলে৷ সমাজ এখনৰ উন্নয়নৰ মূল ভেটি অৰ্থনীতি৷ কিন্তু বহু অসমীয়াই শ্ৰম কৰি অৰ্থ উপাৰ্জনৰ কথা চিন্তা নকৰাৰ বাবেই অসমত বহিঃৰাজ্যৰ লোকে ঠাই পাইছে৷ অসমৰ প্ৰায়বোৰ নগৰ-মহানগৰত কিছুদূৰ পদপথেৰে খোজকাঢ়ি গ’লেই অনুভৱ কৰিব সেই পদপথসমূহ কাৰ দখলত৷ গুৱাহাটী মহানগৰীৰে পদপথত যিমানজন অসমীয়াই ব্যৱসায় কৰি ঘৰ-সংসাৰ চলাইছে, তাতকৈ অধিকসংখ্যক বহিঃৰাজ্যৰ লোকে ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায় কৰি উপাৰ্জন কৰি আছে৷ বিহাৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ আদিৰ পৰা অহা এইসকল লোকে কৰ্মবিমুখ আৰু উদাৰমনা অসমীয়াৰ বাবে ব্যৱসায় কৰিবলৈ সুযোগ পোৱাৰ উপৰি সেইসকলে অসমতে মাটি-ভেটি ক্ৰয় কৰি গজগজীয়া হৈ পৰিছে৷ খিলঞ্জীয়া অসমীয়াৰ বহুতেই পৈতৃক সম্পত্তি বিক্ৰী কৰি পোৱা ধনেৰে সমাজত নিজকে বৰ মানুহ বুলি জহাই ফুৰিছে৷ কিন্তু সেইসকলৰ পিছৰ প্ৰজন্মৰ অৱস্থা কি হ’ব, সেই কথা চিন্তা নকৰে৷ এসময়ত খিলঞ্জীয়া মানুহেৰে ভৰি থকা গুৱাহাটী মহানগৰীত এতিয়া খিলঞ্জীয়া অসমীয়াৰ স্থিতি কেনে, সেয়া সকলোৰে অৱগত৷ চৰকাৰী চাকৰি সীমিত হোৱা সময়ত ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায় কৰি অসমীয়াই স্বাৱলম্বী হোৱাৰ চেষ্টা কৰা যুগুত৷ লগতে ৰাজমিস্ত্ৰী, কাঠমিস্ত্ৰী, প্লাম্বাৰ, ৰং মিস্ত্ৰী, ৱেল্ডাৰ, ইলেক্ট্ৰিচিয়ান, নাপিত আদিৰ কাম শিকি অসমীয়া যুৱচামে কৰ্মত নিয়োগ হ’লে উপাৰ্জনৰ পথ পোৱাৰ লগতে বহিঃৰাজ্যৰ পৰা এইবোৰ কাম কৰিবলৈ অসমলৈ ঢাপলি মেলা লোকৰ আগমন ৰোধ হ’ব৷ ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে এনেবোৰ কামৰ বাবে আন ৰাজ্যৰ লোকক ঠাই উলিয়াই দি থাকিলে অসমীয়াই এটা সময়ত থকা মাটি-ভেটিখিনিও হেৰুৱাব৷ সুধাকণ্ঠ ভূপেন হাজৰিকাই তাহানিতে অসমীয়াক সকীয়াই দিছিল– ‘আজিৰ অসমীয়াই নিজক নিচিনিলে অসম ৰসাতলে যাব...’৷ অসমৰ প্ৰতিজন খিলঞ্জীয়া কৰ্মঠ লোকে সুধাকণ্ঠৰ সেই গীতৰ মৰ্ম বুজি কাম কৰা উচিত৷