শক্তিৰে সত্য প্ৰতিষ্ঠা

প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ জন্ম হৈছে ভাৰত  স্বাধীন  হোৱাৰ পাছত, ১৯৫০ চনত৷ ভাৰত স্বাধীন হোৱা ৭৫ বছৰ হ’ল, গতিকে যিসকলৰ বয়স ৭৫ বছৰৰো অধিক, তেওঁলোকৰহে ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতা আছে৷ তেওঁলোকৰ মাজৰে যিসকলৰ স্বাধীন হোৱাৰ সময়ত শিশু হৈ আছিল, তেওঁলোকৰো ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ কোনো স্মৃতি সঞ্চিত নথকাই স্বাভাৱিক, গতিকে যিসকলৰ বয়স স্বাধীন হোৱাৰ সময়ত ১০ বছৰমান আছিল, অৰ্থাৎ এতিয়া যিসকলৰ বয়স ৮৫ বছৰৰো অধিক, তেওঁলোকৰহে প্ৰকৃততে স্বাধীনতা লাভৰ ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতা আছে৷ এজন ৮৫ বছৰীয়া মানুহৰ স্মৃতি যিমান নিৰ্ভৰযোগ্য, তেওঁলোকৰ নিজস্ব স্বাধীনতাৰ অভিজ্ঞতাও সিমানেই নিৰ্ভৰযোগ্য৷ সেই স্মৃতিত বহু খেলিমেলি থকাৰ সম্ভাৱনা আছে৷ গতিকে নৰেন্দ্ৰ মোদীকে ধৰি স্বাধীনতাৰ নিজস্ব অভিজ্ঞতা নথকাসকলৰ বাবে স্বাধীনতা আন্দোলনৰ বিষয়ে জনাৰ একমাত্ৰ উপায় হ’ল আন উৎসৰ সহায় লোৱা৷ স্বাধীনতা আন্দোলন সন্দৰ্ভত অলেখ গৱেষণা হৈছে, অলেখ পুথি-পাঁজি লিখা হৈছে৷ অলেখ তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ হৈছে, অভিলেখাগাৰত অলেখ পুৰণি নথি-পত্ৰ সাঁচি থোৱা আছে৷ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ বিষয়ে জানিব বিচাৰিলে জনাৰ বহু উপায় আছে৷ কিন্তু সমস্যা হ’ল বেছিভাগ মানুহে পুথি-পাঁজি ঘটি, ‘নিৰ্মোহ’, ‘বস্তুনিষ্ঠ’ বিচাৰ-বিশ্লেষণ কৰি, যুক্তিসংগত সিদ্ধান্ত নলয়৷ মানুহে ‘কাহিনী’ৰে ভাবে আৰু সিদ্ধান্ত লয়৷ এনেদৰে কাহিনীৰে নিজৰ মতামত গঢ় দিয়া বেছিভাগ মানুহেই গণতন্ত্ৰত কোনে চৰকাৰ গঠন কৰিব সেয়া নিৰ্ণয় কৰে৷ গতিকে গণতন্ত্ৰত ‘প্ৰকৃত সত্য’ কি তাতকৈ মানুহে কোনটো ‘কাহিনী বিশ্বাস’ কৰে সেইটোহে গুৰুত্বপূৰ্ণ৷ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে স্বাধীনতা সংগ্ৰামীৰূপে ছাভাৰকাৰক মহাত্মা গান্ধীৰ স’তে সমান স্থানত স্থাপন কৰিছে৷ বৰ্তমান ভাৰত শাসন কৰা বিজেপি-আৰএছএছৰ আদৰ্শ মহাত্মা গান্ধী-জৱাহৰলাল নেহৰু নহয়, তেওঁলোকৰ আদৰ্শ ছাভাৰকাৰ, শ্যামাপ্ৰসাদ, দীনদয়াল৷ কিন্তু ভাৰতৰ জনমানসত অৰ্থাৎ পুথি-পাঁজি ঘটি ভাবি-চিন্তি সিদ্ধান্ত লোৱাতকৈ ‘কাহিনী’ৰে নিজৰ মতামত গঢ়ি তোলা তথা সিদ্ধান্ত লোৱাসকলৰ মনত গান্ধী-নেহৰুৰ কাহিনীটো যোৱা ১০০ বছৰজুৰি গজগজিয়াকৈ খুঁটি পুতি লৈছে৷ বিজেপি আৰএছএছৰ বহু প্ৰয়াসৰ পাছতো তেওঁলোকে গান্ধী-নেহৰু-আজাদৰ কাহিনীটোৰ ঠাইত ছাভাৰকাৰ-শ্যামাপ্ৰসাদ-দীনদয়ালৰ কাহিনীটো গজগজিয়াকৈ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পৰা নাই৷ কিন্তু বিজেপি-আৰএছএছ দীঘলীয়াকৈ শাসনত থাকিলে ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ গান্ধী-নেহৰু-আজাদৰ কাহিনীৰ ঠাইত ছাভাৰকাৰ-শ্যামাপ্ৰসাদ-দীনদয়ালৰ কাহিনী প্ৰতিষ্ঠা নহ’ব বুলি ক’ব নোৱাৰি৷ পৃথিৱীত ‘সঁচা বুৰঞ্জী’ মিছা কাহিনীৰে স্থানান্তৰিত কৰাৰ অলেখ উদাহৰণ আছে৷ বেছিভাগৰেই যিহেতু পুথি-পাঁজি ঘটি, বিচাৰ-বিবেচনা কৰি ‘প্ৰকৃত সত্য’ কি তাক জনাৰ আৰু তাৰ ভিত্তিত নিজৰ মতামত গঢ়াৰ প্ৰতি কোনো আগ্ৰহ নাই, গতিকে আজিৰ ছ’চিয়েল মিডিয়াৰ যুগত সহজে একোটা কাহিনী প্ৰচাৰ কৰি মানুহৰ মতামত গঢ়াৰ চেষ্টা কৰিব পাৰি, গঢ়িব পাৰি৷ ভাৰতৰ ১৪ শতাংশ মুছলমানে ভাৰতৰ ৮০ শতাংশ হিন্দুৰ অস্তিত্বৰ প্ৰতি ভাবুকি সৃষ্টি কৰিছে– ‘হিন্দু খতৰে মে হেঁ’ এই কাহিনী ভাৰতৰ সিমানখিনি হিন্দুৱে বিশ্বাস কৰিছে যিমানখিনি মানুহে ভোট দিলে বিজেপিয়ে ক্ষমতা দখল কৰিব পাৰে৷ জৱাহৰলাল নেহৰু মুছলমান আছিল বুলি, চৰিত্ৰহীন আছিল বুলি কৰা ছ’চিয়েল মিডিয়াৰ নিৰৱচ্ছিন্ন প্ৰচাৰৰ ফলত নেহৰুৰ বিষয়ে ভুল ধাৰণা লোৱা মানুহৰ সংখ্যা এতিয়া একেবাৰে তাকৰ নহয়৷ নেহৰু সন্দৰ্ভত এটা নতুন কাহিনী গঢ়াত জনমানস তথা ইতিহাসৰ পৰা নেহৰুক আঁতৰাবলৈ বিচাৰি থকাসকলৰ প্ৰচেষ্টাই সফলতা লাভ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে৷ মহাত্মা গান্ধীৰ হত্যাকাৰী নাথুৰাম গডচে দেশপ্ৰেমিক নে হত্যাকাৰী? এই প্ৰশ্নটো সুধিবলৈ আজিৰ পৰা দহ বছৰ আগলৈ কাৰো কলিজা নাছিল৷ আজিৰ ভাৰতত বহু শিশু -কিশোৰে এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰত নাথুৰাম গডচে দেশপ্ৰেমিক আছিল বুলি লিখিছে৷ স্বাধীনতা আন্দোনলৰ যিখন বুৰঞ্জীত নেহৰু এজন চৰিত্ৰহীন মুছলমান, মহাত্মা গান্ধীৰ হত্যাত এজন সহ-ষড়যন্ত্ৰকাৰীৰূপে অভিযুক্ত ছাভাৰকাৰ আৰু মহাত্মা গান্ধীৰ হত্যাকাৰী নাথুৰাম গডচে গান্ধীজীৰ সমকক্ষ একোজন দেশপ্ৰেমিকৰূপে অভিহিত হ’ব আৰু জনমানসত স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ সেই নতুন কাহিনীটোৱে প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিব, সেইখন নিশ্চয় এখন নতুন ভাৰত হ’ব৷ সত্যৰ সদায় জয়– এই কথাষাৰ এতিয়া বহু ব্যৱহাৰৰ ফলত অৰ্থহীন হৈ পৰিছে৷ এতিয়া ই এটা মুদ্ৰাদোষৰ দৰে৷ পৃথিৱীত শক্তি-সম্পদ-ক্ষমতাই সদায় জয়লাভ কৰি আহিছে৷ শক্তিয়ে নিৰ্ণয় কৰিছে কোনটো সঁচা হ’ব আৰু কোনটো মিছা৷ এতিয়া বিজেপি-আৰএছএছৰ হাতত ৰাষ্ট˜ ক্ষমতা আছে, গতিকে  তেওঁলোকে নিৰ্ণয় কৰিব কোনটো সঁচা আৰু কোনটো মিছা, কোন দেশপ্ৰেমিক আৰু কোন দেশদ্ৰোহী৷ তেওঁলোকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিব স্বাধীনতা আন্দোলনৰ নতুন ইতিহাস-ভাৰতৰ নতুন বুৰঞ্জী৷