ধৰ্ম, জাতি, ভাষাবিদ্বেষী ৰাজনীতি

স্বাধীন ভাৰত এখন নহ’ল, হ’লগৈ দুখন৷ ভাৰত নামৰ এইখন দেশৰ পৰা পৃথক কৰি আন এখন সাৰ্বভৌম, স্বাধীন ৰাষ্ট্ৰৰূপে স্বীকৃত হ’ল ‘পাকিস্তান’৷ কোৱা হয়, তদানীন্তন ২৪ শতাংশ ইছলাম ধৰ্মীয় লোকৰ বাবে ২৬ শতাংশ ভূ-খণ্ডৰে পাকিস্তানৰ জন্ম দিয়া হৈছিল৷ কিন্তু স্বাধীনতাপ্ৰাপ্তিৰ আগত শতাধিক বছৰ ধৰি চলা স্বাধীনতা সংগ্ৰামত হিন্দু-মুছলমানৰ ত্যাগ, দুখ-কষ্টৰ ইতিহাস সৰ্বজন জ্ঞাত৷ কিন্তু দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে একেখন ৰাষ্ট্ৰ ভাৰতৰ পৰা পৃথকে সৃষ্ট পাকিস্তানৰ লগত মৌলিকভাৱে ৰাজনৈতিক বৈৰিতাৰ পৰিস্থিতি সৃষ্টিত উভয় ৰাষ্ট্ৰৰ অবাঞ্ছিত বৰঙণি অনস্বীকাৰ্য৷ দুয়োখন ৰাষ্ট্ৰৰ মাজত ‘ভাই-ভাই’ৰ সম্প্ৰীতিৰে পৰিপুষ্ট সম্পৰ্কৰ এনাজৰী কোনোকালে ছিগিব নোৱৰা হোৱাহেঁতেন উভয় ৰাষ্ট্ৰই বিশ্বৰ সৰ্বশক্তিমান তথা বিশ্বশান্তিৰ প্ৰতিভূ হোৱাৰ পথ প্ৰশস্ত হ’লহেঁতেন৷ তাৰ বিপৰীত স্থিতিৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত পাকিস্তানত ‘হিন্দু’ৰ নিৰাপত্তাহীনতা আৰু ভাৰতত বিভিন্ন ঠাইত মুছলমানৰ বিপৰ্যস্ত পৰিস্থিতিৰ অভিযোগ-প্ৰতিঅভিযোগৰ অজুহাতকে দলীয় ৰাজনৈতিক স্বাৰ্থপূৰণৰ ভেটি হিচাপে ব্যৱহৃত হোৱাৰ প্ৰশ্ন উত্থাপন হৈ আহিছে৷ কংগ্ৰেছী চৰকাৰসমূহৰ আমোলত ‘ধৰ্মীয় সংখ্যালঘু’ৰ আৱৰণেৰে ঢাকি তেওঁলোকৰ বাবে বিভিন্ন বিশেষ সুবিধাদানৰ প্ৰহসনেৰে দলীয় ৰাজনৈতিক মুনাফা আদায়ৰ বৈষম্যমূলক পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰাটো আনকি বাজেটত পৃথকে ধনৰ ব্যৱস্থা ৰখাৰো সস্তীয়া ব্যৱস্থা লোৱাৰ দৃষ্টান্ত নথকা নহয়৷ একমাত্ৰ দলীয় ৰাজনৈতিক স্বাৰ্থতেই অসমক বিদেশীৰ চৰণীয়া পথাৰৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰি অসমৰ বুকুতে অসমীয়াক সৰ্বহাৰা কৰোৱাৰ পথ মুকলি কৰা হ’ল আৰু তদানীন্তন পূৰ্ববংগ আৰু পাছত বাংলাদেশ নামেৰে জন্ম হোৱা বাংলাদেশী নাগৰিকৰ অনুপ্ৰৱেশৰ ৰাজনীতিৰে অসমক একাংশ অনুপ্ৰৱেশকাৰী বাংলাদেশীৰ শাসনাধীন হ’বলগীয়া পৰিণতিৰ সৃষ্টি কৰা হ’ল৷

এতিয়া অসমক হিন্দুত্ববাদী ৰাজনীতিৰ ক্ষেত্ৰলৈ ৰূপান্তৰ কৰিবলৈ কঁকালত টঙালি বান্ধিছে বিজেপি নেতৃত্বাধীন চৰকাৰে৷ ‘কংগ্ৰেছশূন্য’ ৰাজনীতিৰ প্ৰবক্তা বিজেপি চৰকাৰে ইতিপূৰ্বে কংগ্ৰেছী চৰকাৰে কৰা ভয়ংকৰ ৰাজনৈতিক কাৰ্যকলাপতকৈ বহুত বেছি ভয়ংকৰ তথা বিপজ্জনক কৰ্ম-কাণ্ডত ৰাজনৈতিক তথা প্ৰশাসনীয়ভাৱে লিপ্ত হৈ পৰাৰ আচৰণ অসমৰ জনগণে অনুধাৱন কৰিছে৷ প্ৰণিধানযোগ্য যে এইখন ৰাজ্যৰ শাসন ব্যৱস্থাত অথবা নীতি-আদৰ্শক বা অন্তদৃৰ্ষ্টিত হিন্দু-মুছলমানৰ বিভেদকামী ৰাজনীতি, প্ৰশাসনীয় পৰিচালনা তথা দৃষ্টিভংগী কোনোকালে সম্ভৱ নহয়৷ প্ৰায় তিনি কোটি ত্ৰিছ লাখ অসমবাসীৰ ভিতৰত মাত্ৰ ১,৩০,১০৪৭৮জন লোকহে অসমীয়া বুলি ২০১১ চনৰ লোকপিয়লৰ প্ৰতিবেদনত কোৱা হৈছে৷ আনহাতে, এইসকলৰ ভিতৰতো অলেখ লোক বা লোকসমষ্টি আছে যিসকলে মুক্তচিত্তে অসমীয়া বুলি ক’বলৈ নিবিচাৰে৷ ধৰ্মীয় সংখ্যালঘু বুলি ইতিপূৰ্বৰ পৰা অভিহিত পূৰ্ববংগ, বাংলাদেশৰ পৰা আহি ৰাজ্যখনত থিতাপি লোৱাসকল এতিয়া সংখ্যাগৰিষ্ঠৰ শাৰীত৷ এনে এটা পৰিস্থিতিত মছজিদ, মন্দিৰৰ ৰাজনীতি, প্ৰশাসনীয় ব্যৱস্থাৰে অসমত বাস কৰা কোনো এটা জনগোষ্ঠীৰ জীৱনযাত্ৰা সহজ-সৰল অথবা শান্তিময় কৰিব পৰাটো সম্ভৱ নহয়৷ ড॰ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা চৰকাৰে কেৱল ক্ষমতা লাভৰ ৰাজনৈতিক আকাংক্ষাৰে মছজিদ, মাদ্ৰাছা ভগাৰ ৰাজনীতি কৰিলে তাৰ পৰিণতি এটা সময়ত কিমান ভয়ানক হ’ব পাৰে সেইটো অনুমান কৰিবলৈ তেওঁক তেওঁৰ ক্ষমতাপ্ৰাপ্তিৰ অন্ধ বিচাৰ-শক্তিয়ে হয়তো সুযোগ দিব পৰা নাই৷ আপাত দৃষ্টিত তেওঁৰ দল আৰু চৰকাৰে মছজিদ-মাদ্ৰাছাৰ বিভাজনমুখী ৰাজনৈতিক, প্ৰশাসনিক কাৰ্যকলাপেৰে ধৰ্মৰ নামত অসমবাসীৰ মেৰুকৰণ কৰিবলৈ সমৰ্থ হ’লেও তেনে কাৰ্যৰ ফল দেশবাসী আৰু বিশেষকৈ অসমৰ অসমীয়াৰ বাবে মংগলজনক নহ’ব৷ ক্ষণস্থায়ী আৱেগৰ জোৱাৰত নিৰ্বাচনী ৰাজনৈতিক অংক চৰকাৰ আৰু চৰকাৰৰ ৰাজনৈতিক দলৰ পক্ষলৈ আনিব পাৰিলেও ৰাজ্যখনৰ বাবে তাৰ পৰিণতি প্ৰশ্নবোধক হোৱাটো নিশ্চিত৷ তেনে পৰিস্থিতিৰ ফলাফলে অসমত জাতি-ধৰ্মৰ মাজত উদ্ভৱ হ’ব পৰা সংঘৰ্ষজৰ্জৰ পৰিণতি আৰু অনৈক্যৰ দাবানলে ছানি ধৰিব পৰাটো অৱধাৰিত হ’ব৷ সেয়ে প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা মহাবিদ্যালয়লৈ আৰু মাদ্ৰাছা, হাইমাদ্ৰাছাকে ধৰি ৰাজ্যখনত থকা যিবিলাক অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান সু-পৰিকল্পিতভাৱে চলিব পৰা পৰিস্থিতিত নাই, সেইবোৰ উন্নত পৰ্যায়লৈ উন্নীত কৰাৰ দায়িত্ব ৰাজ্য চৰকাৰে কান্ধপাতি লোৱাটো অপৰিহাৰ্য দায়িত্ব৷ অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানৰ ভিতৰত যদি কোনোবা দেশদ্ৰোহী কাৰ্যকলাপ চলাৰ সত্যতা প্ৰমাণ হয়, তেনে শক্তিৰ বিৰুদ্ধে কঠোৰতম ব্যৱস্থা লোৱাৰ দায়িত্বও চৰকাৰৰ৷ কিন্তু কোনোবা এটা ঘৰত বা বিদ্যালয়ত বা মাদ্ৰাছাত অপশক্তিৰ অপকৰ্মৰ বাবে ঘৰটো বা বিদ্যালয় বা মাদ্ৰাছাটোকে ভাঙি পেলোৱা কাৰ্য চৰকাৰী কূটাঘাতমূলক কাৰ্য বুলিয়েই পৰিগণিত হ’ব৷ তেনে চৰকাৰী বিদ্বেষমূলক তথা বৈষম্যমূলক আচৰণ বা ব্যৱস্থাই এটা সময়ত জনগণৰ বাবে অভিশাপস্বৰূপ হৈ পৰাৰ আশংকা আছে৷ গতিকে জনগণৰ বৰ্তমান আৰু ভৱিষ্যতৰ অন্তদৃৰ্ষ্টিৰে ৰাজনৈতিক বা প্ৰশাসনীয় ব্যৱস্থাটোক আগুৱাই নিয়াৰ দৰ্শন, কাৰ্যকলাপৰ প্ৰতি গুৰুত্ব দিয়াটো চৰকাৰ আৰু সংশ্লিষ্ট সকলোৰে বাবে প্ৰয়োজনীয়৷ ধৰ্ম-জাতিৰ নামত ৰাজ্যখনক, ৰাজ্যখনৰ জনগণক সংঘৰ্ষজৰ্জৰ পৰিস্থিতিৰ গৰাহলৈ ঠেলি পঠোৱাৰ বাবে ক্ষমতাকেন্দ্ৰিক ৰাজনীতিৰ কবলৰ পৰা ৰাজ্যবাসীক মুক্ত কৰি ৰখাটো প্ৰতিজনলোকৰে প্ৰথম দায়িত্ব বুলি গণ্য হ’বই লাগিব৷