সময়ৰ দাবী
স্বদেশ আৰু স্বজাতিৰ মংগল মন্দিৰৰ সিংহদুৱাৰ মাতৃভাষা বুলি সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই কোৱা কথাষাৰ প্ৰতিজন সচেতন অসমীয়াই আন্তৰিকতাৰে মানি লয়৷ তৎসত্ত্বেও কিহৰ তাড়নাত একাংশ অসমীয়াই ইংৰাজী মাধ্যমক আঁকোৱালি লৈছে বা ল’ব খুজিছে সেয়া সাধাৰণ দৃষ্টিত বোধগম্য নহয়৷ এই কথা নক’লে ভুল হ’ব যে বৰ্তমানৰ যুগত ইংৰাজী ভাষাৰ গুৰুত্ব আৰু প্ৰাসংগিকতা দিনক দিনে বৃদ্ধি পাইছে৷ তৎসত্ত্বেও এই কথা নক’লে ভুল হ’ব যে চীন, জাৰ্মান, জাপান, ৰাছিয়া আৰু ফ্ৰান্সকে ধৰি পৃথিৱীৰ বহু দেশে ইংৰাজী ভাষা অবিহনে উন্নতিৰ উচ্ছ শিখৰত আৰোহণ কৰিছে৷ পৃথিৱীত সম্ভৱতঃ এনে এজন শিক্ষাবিদ বা মনস্তত্ববিদ নোলাব যিয়ে এইবুলি নক’ব যে প্ৰাথমিক পৰ্যায়ত শিশুৱে মাতৃভাষা মাধ্যমত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাটো অত্যন্ত জৰুৰী৷ যিসকলে মাতৃভাষা মাধ্যমত প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰিব নোৱাৰে, তেওঁলোক আক্ষৰিক অৰ্থতেই দুৰ্ভগীয়া৷ এই কথা সকলো শিক্ষিত, সচেতন আৰু সংবেদনশীল লোকেই জানে৷ আমাৰ চৰকাৰখনত থকা অধিকাংশ লোকেই শিক্ষিত, সচেতন আৰু সংবেদনশীল৷ তৎসত্ত্বেও প্ৰাথমিক পৰ্যায়ত মাতৃভাষাৰ পৰিৱৰ্তে গণিত আৰু বিজ্ঞান বিষয়ৰ পাঠদান কিয় ইংৰাজী মাধ্যমত কৰিব খুজিছে সেই কথা চৰকাৰৰ বাহিৰে কোনেও বুজি পোৱা নাই৷
চৰকাৰৰ বৰমূৰীয়াসকলে যুক্তি দিছে যে ইংৰাজী মাধ্যমত গণিত আৰু বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰিলে পৰৱৰ্তী সময়ত ডাক্তৰ, ইঞ্জিনিয়াৰ হ’বলৈ সুবিধা৷ এই কথা কোনো যুক্তিবাদী লোকে মানি ল’ব নোৱাৰে৷ অসমত হাজাৰ হাজাৰ ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয় আছে৷ এই বিদ্যালয়সমূহৰ পৰা বিগত তিনি-চাৰি দশকত কিমান ছাত্ৰ-ছাত্ৰী উত্তীৰ্ণ হৈছে? তেওঁলোকৰ কিমান ডাক্তৰ, ইঞ্জিনিয়াৰ হৈছে? কিমানজন আই এ এছ, আই পি এছৰ দৰে সৰ্বভাৰতীয় পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছে? এই বিষয়ে চৰকাৰৰ হাতত কিবা তথ্য আছে নেকি? যদি আছে, তেন্তে সেই তথ্য চৰকাৰে অবিলম্বে ৰাজহুৱা কৰিব লাগে৷ যদিহে চৰকাৰৰ হাতত এই বিষয়ে কোনো তথ্য নাই, তেন্তে চৰকাৰে অনতিপলমে এই সন্দৰ্ভত জৰীপৰ দিহা কৰা উচিত৷ এই প্ৰসংগতে উল্লেখ কৰিব পাৰি যে প্ৰাথমিক পৰ্যায়ৰ পৰাই ইংৰাজী বিষয়টো ভালকৈ শিকোৱাত কাৰো আপত্তি নাই– আপত্তি থকাৰ প্ৰশ্নই নুঠে৷ কিন্তু ইংৰাজী বিষয়টো ভালকৈ পঢ়োৱা আৰু ইংৰাজী মাধ্যমত পাঠদান কৰা এই দুটা কথাৰ মাজত প্ৰভেদ আছে৷ এই প্ৰভেদৰ বিষয়ে চৰকাৰে ভালদৰেই জানে যদিও অজ্ঞাত কাৰণত এই সন্দৰ্ভত চৰকাৰে নজনাৰ ভাও জুৰিছে৷ যুক্তিৰ খাটিৰত ধৰি লোৱা হ’ল যে ডাক্তৰ, ইঞ্জিনিয়াৰ হ’বৰ বাবে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে প্ৰাথমিক পৰ্যায়ৰ পৰাই গণিত আৰু বিজ্ঞান বিষয় দুটা ইংৰাজী মাধ্যমত পঢ়িব লাগিব৷ যদিহে এই কথা সঁচা হয়, তেন্তে ডাক্তৰ, ইঞ্জিনিয়াৰ হ’ব নোখোজাসকলৰ ক্ষেত্ৰত কি হ’ব৷ যিসকলে আই এ এছ, আই পি এছৰ দৰে সৰ্বভাৰতীয় পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হ’ব খুজিব, তেওঁলোকক একেটা যু্ক্তিৰ আধাৰত প্ৰাথমিক পৰ্যায়ৰ পৰাই ভূগোল, বুৰঞ্জী, সমাজবিদ্যা আদি বিষয়ত ইংৰাজী মাধ্যমত পাঠদান কৰোৱাৰ দিহা কৰোৱা নহ’ব কিয়? ডাক্তৰ, ইঞ্জিনিয়াৰ হ’ব খোজাসকলৰ প্ৰতি চৰকাৰে দৰদ দেখুৱাইছে যদিও আনসকলৰ ক্ষেত্ৰত কিন্তু দেখুওৱা নাই৷ নে এইখন সমাজত ডাক্তৰ, ইঞ্জিনিয়াৰৰ বাহিৰে আন বৃত্তিধাৰী লোকৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই?
দৰাচলতে গোটেই বিষয়টোৰ সৈতে চৰকাৰৰ মানসিকতাৰ প্ৰসংগ জড়িত হৈ আছে৷ ইংৰাজী জানিলেহে চোকা– এই ধাৰণা বাদ দিব লাগিব৷ সকলো শিক্ষাবিদ আৰু মনস্তত্ত্ববিদে কৈছে যে যিজনে মাতৃভাষা ভালকৈ ক’ব, পঢ়িব আৰু লিখিব পাৰে তেওঁৰ বাবে পৃথিৱীৰ কোনো ভাষাই টান নহয়৷ সেইবাবেই মাতৃভাষাক মাতৃদুগ্ধৰ দৰে অকৃত্ৰিম আৰু পৱিত্ৰ বুলি গণ্য কৰা হয়৷ এই কথা সকলোৱে জানে, চৰকাৰেও জানে৷ কিন্তু কি কাৰণত চৰকাৰে জনা কথাটোও নজনাৰ ভাও জুৰিছে সেয়াহে বিচাৰ্যৰ বিষয়৷ চৰকাৰে গোটেই বিষয়টো মৰ্যাদাৰ প্ৰশ্নৰূপে গ্ৰহণ কৰাৰ সলনি বিবেকৰ আহ্বানলৈ সঁহাৰি জনাওক৷ সেয়াহে সময়ৰ দাবী৷