অভিযোগকাৰীক ওলোটাই গ্ৰেপ্তাৰ
অভিযোগ দিবলৈ যোৱা ব্যক্তিৰ অভিযোগ তথা এফ আই আৰ পুলিচে গ্ৰহণ নকৰি উদ্দেশ্য প্ৰণোদিতভাৱে অভিযোগ দিয়া লোককে গ্ৰেপ্তাৰ কৰাটো উচিত হৈছেনে? কিয়নো দেশৰ প্ৰতি দায়বদ্ধ আৰু জনগণৰ জীৱন পৰিক্ৰমাৰ লগত সম্পৰ্কিত প্ৰতিজন নাগৰিকে বুজিব যে পুলিচীৰাজৰ এনে দুষ্কাৰ্য কেৱল লজ্জাজনকেই নহয়, ভয়ানকো৷ পুলিচৰ এনে কাৰ্যৰে চৰকাৰে যেন সতৰ্কবাণী দিছে ৰাইজলৈ, ‘সাৱধান, চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে, মুখ্যমন্ত্ৰী, মন্ত্ৰী-বিধায়কৰ অপকৰ্মৰ বিৰুদ্ধে ভুলতেও অভিযোগৰ শব্দ উচ্ছাৰণ নকৰিবা, এইসকলৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতি, অভিযোগ উত্থাপন কৰি নিজৰ বিপদ নামাতিবা৷’ ড॰ শৰ্মা চৰকাৰৰ বা তেওঁৰ দলৰ লোকসকলে যিকোনো ব্যক্তিৰ বিৰুদ্ধেই সঁচা-মিছা অভিযোগত অভিযুক্ত কৰি লক্আপত ভৰাই থ’ব পাৰিব, জে’ললৈ পঠোৱাৰ ব্যৱস্থাও নিশ্চিয় কৰিব পাৰিব৷ পুলিচ প্ৰশাসনৰ লোকসকলৰ বেছিভাগেই সম্প্ৰতি মন্ত্ৰী-বিধায়ক, মুখ্যমন্ত্ৰীৰ ব্যক্তিগত চাকৰিয়াল তথা সেৱকৰ দলত পৰিণত হৈছে৷ মন্ত্ৰী-মুখ্যমন্ত্ৰীৰ সন্তুষ্টিৰ বাবে মন্ত্ৰী-মুখ্যমন্ত্ৰীৰ আদেশ শিৰোধাৰ্য কৰাৰ বাবে তেওঁলোক সদা-প্ৰস্তুত৷ ব্যক্তি দোষী হওকেই বা নহওক– সেই লৈ বিচাৰ-বিবেচনা কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই, মন্ত্ৰীয়ে কৈছে– গতিকে কৰিছে৷ গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছে, মাৰপিট কৰিছে আৰু দৰকাৰত এনকাউণ্টাৰৰ প্ৰহসন কৰি নিৰীহৰ বুকুৰ তেজেৰে ৰাজ্যৰ মাটি ৰক্তাক্ত কৰিছে৷ ভিক্টৰ দাস নামৰ শিক্ষকজনে অভিযোগ কৰিবলৈ গৈছিল যে ২৬ হাজাৰ তৃতীয় শ্ৰেণী, চতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ নিযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰত ঘোচ-ঘাচৰ ব্যাপাৰ চলিছে৷ তেওঁৰ অভিযোগ পুলিচে নুশুনিলে৷ ওলোটাই মিছা কথাৰে সমাজক তেওঁহে বিভ্ৰান্ত কৰা বুলি গ্ৰেপ্তাৰ কৰি লক্আপত ভৰালে৷ প্ৰাৰ্থীৰ ঘোচৰ নামত কোনোবা বিধায়কৰ ছত্ৰছায়াত ছিণ্ডিকেট চক্ৰ এটা এই ঘোচৰ ধন সংগ্ৰহত জড়িত থকাৰ কথা অভিযোগকাৰীয়ে কৈছে৷ চৰকাৰৰ মন্ত্ৰী-বিধায়ক এনে ছিণ্ডিকেট চক্ৰৰ লগত জড়িত, সম্পৰ্কিত হৈ নাথাকিলে থানা এখনৰ পুলিচে এনে দুষ্কাৰ্য কৰিবলৈ সাহস গোটাব নোৱাৰে৷ অন্ততঃ তেওঁৰ এফ আই আৰ গ্ৰহণ কৰি তেওঁক অভিযোগৰ প্ৰমাণ দিবলৈ ক’লেহেঁতেন, প্ৰাথমিক প্ৰমাণ থকা যেন লাগিলে অভিযোগৰ অনুসন্ধান কৰিলেহেঁতেন, নাথাকিলে অভিযোগ নাকচো কৰিব পাৰিলেহেঁতেন৷ কিন্তু সেইটো নকৰিলে– এই কাৰণতে যে পুলিচে তেনে ঘোচ লোৱাৰ ঘটনা সত্য বুলি জানে আৰু এইটোও জানে যে এই ছিণ্ডিকেট চক্ৰৰ জন্মদাতা বহুত শক্তিশালী আৰু এনেদৰে সংগৃহীত ধনৰ সিংহভাগৰ অংশীদাৰ৷ সেয়ে আন কোনোৱে যাতে অভিযোগৰ কাগজ হাতত লৈ কোনো থানালৈ যোৱাৰ সাহস গোটাব নোৱাৰে, সেইটোকে ৰাইজক বুজাই দিবলৈ তথা সকীয়াই দিয়াৰ উদ্দেশ্যত এনে ওলোটা অভিযোগত অভিযোগ কৰিবলৈ অহা লোকক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি, অত্যাচাৰ কৰাৰ ভাবুকিৰে উচ্ছতম ক্ষমতাত অধিষ্ঠিত শাসক চক্ৰৰ বাবে ঘোচ সংগ্ৰহৰ পথ সুগম কৰাৰ ব্যৱস্থাটো পুলিচে সুগম কৰি দিবলৈ বিচৰা বুলি ভবাৰ অৱকাশ আছে৷ অন্যথা ভিক্টৰ দাসৰ লগত বা আন লোকৰ ক্ষেত্ৰতো পুলিচে কৰা বে-আইনী কাৰ্য দেখিও নেদেখাৰ বা শুনিও নুশুনাৰ ভাও ধৰি মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে নীৰৱে নাথাকিলহেঁতেন৷
১৯৭৫-৭১ৰ জৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ অভিজ্ঞতা যিসকলৰ আছে, সেইসকলে মুক্তকণ্ঠে ক’বলৈ বাধ্য হৈছে যে চৰকাৰীভাৱে ঘোষিত তাহানিৰ সেই জৰুৰী অৱস্থাতকৈ সাম্প্ৰতিক বিজেপি চালিত চৰকাৰে বলৱৎ কৰা অঘোষিত জৰুৰী অৱস্থা বহুত বেছি ভয়ানক৷ এই সত্য এতিয়া চৰকাৰে ঢাকি ৰাখিব পৰা অৱস্থাত নাই৷ কেইকিলোমান বিনামূলীয়া চাউল অথবা কিবা সাধাৰণ সাহায্যদানৰ আপাহতে নাগৰিকৰ মন-মগজু দীৰ্ঘদিনৰ বাবে চৰকাৰৰ হাতৰ মুঠিত ৰাখিব পাৰিব বুলি ভবাটো পৰ্বতত কাছ কণী বিচৰাৰ দৰেই হ’ব৷ হত্যা, লুণ্ঠন, বিভাজনমুখী ধৰ্মান্ধতাৰ শাসন-তন্ত্ৰ, ৰাজনীতি কাহানিও দীৰ্ঘম্যাদী হ’ব পৰাৰ যুক্তি নাথাকে– এই সত্যক সাহসেৰে মানি ল’বলৈ প্ৰস্তুত হোৱাটো সকলোৰে বাবে অপৰিহাৰ্য দায়িত্ব বুলি গণ্য হ’বই লাগিব৷