চৰকাৰী চাকৰি নাপাওঁ মই লাহৰী

সৌ সিদিনালৈ অসমীয়া শিক্ষিত মধ্যবিত্তই চৰকাৰী চাকৰি কৰা ল’ৰালৈহে ছোৱালী বিয়া দিছিল৷ কাৰণ চৰকাৰী চাকৰি আছিল জীৱনজোৰা আৰ্থিক নিৰাপত্তাৰ গেৰাণ্টী৷ অৱসৰপৰ্যন্ত দৰমহা আৰু অৱসৰৰ পাছত জীৱনজোৰা পেন্সন, আনকি মৃত্যুৰ পাছতো পত্নীৰ মৃত্যুপৰ্যন্ত পেন্সন৷ লগতে দৰাৰ ‘বাহিৰা পইচা’ থাকিলে কইনাঘৰৰ  হাঁহি অধিক উজ্জ্বল হৈ পৰে৷ এখন কল্যাণকামী ৰাষ্ট্ৰত, এখন কল্যাণকামী সমাজত এজন লোকক জীৱনজোৰা আৰ্থিক নিশ্চয়তা প্ৰদান কৰিব পৰাটো নিশ্চয় আদৰণীয় ব্যৱস্থা৷ চৰকাৰী চাকৰিৰে এজন ব্যক্তিয়ে  জীৱনজোৰা আৰ্থিক নিৰাপত্তা আৰু নিশ্চিতি লাভ কৰিলে  তেওঁৰ স’তে পত্নী আৰু ল’ৰা-ছোৱালীয়েও আৰ্থিক নিৰাপত্তা আৰু নিশ্চিতি লাভ কৰিলে,  সেয়া নিঃসন্দেহে  আদৰণীয়৷ কিন্তু সমস্যা হ’ল, মাত্ৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ একেবাৰে ক্ষুদ্ৰ একাংশ ভাগ্যৱানৰ কপালতহে এই নিৰাপত্তা তথা নিশ্চিতি লিখা থাকে৷ মুঠ  চৰকাৰীচাকৰিপ্ৰাৰ্থীৰ সংখ্যাৰ তুলনাত চৰকাৰী চাকৰিৰ সংখ্যা তেনেই সীমিত৷ চৰকাৰী চাকৰি পোৱা এতিয়া লটাৰীত জয়লাভ কৰাৰ দৰে– সৌ সিদিনা মাত্ৰ ২৬,০০০ তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ বৰ্গৰ পদৰ বাবে পৰীক্ষা অনুষ্ঠিত হ’ল৷ মুঠ প্ৰাৰ্থীৰ সংখ্যা ১২ লাখ৷ প্ৰতি ১০০ প্ৰাৰ্থীৰ দুজনে চাকৰি পাব, ৯৮জনে নাপায়৷ নিযুক্তিত দুৰ্নীতি হওকেই বা নহওকেই, প্ৰতি ১০০ জনৰ ৯৮জনে চাকৰি নাপায়৷ নিযুক্তিৰ প্ৰক্ৰিয়াটো দুৰ্নীতিমুক্ত হ’ব লাগে৷ কিন্তু সমস্যাটো হ’ল, চৰকাৰী চাকৰি সম্পূৰ্ণ নীতিনিষ্ঠভাৱে দিলেও নিবনুৱা সমস্যাৰ সমাধান নহয়৷ মুঠ নিবনুৱাৰ ১-২ শতাংশতকৈ অধিকে চৰকাৰী চাকৰি নাপায়৷ চৰকাৰী চাকৰি নিবনুৱা সমস্যাৰ সমাধান নহয়৷ গতিকে প্ৰতি ১০০জন শিক্ষিত নিবনুৱাৰ মাজৰ চৰকাৰী চাকৰি নোপোৱাকৈ ৰৈ যোৱা ৯৮-৯৯জনৰ নিয়োগৰ সমস্যাটো কেনেকৈ সমাধান হ’ব, সেইটোহে মূল কথা৷ চৰকাৰী চাকৰিৰ বাছনি প্ৰক্ৰিয়াটোত হোৱা দুৰ্নীতি এটা সমস্যা, কিন্তু এই দুৰ্নীতি নিবনুৱা সমস্যা সমাধানৰ পথৰ হেঙাৰ নহয়৷

চৰকাৰী চাকৰি নোপোৱাকৈ ৰৈ যোৱা ৯৮-৯৯ শতাংশ নিবনুৱা বেচৰকাৰী খণ্ডত নিযুক্ত  হ’ব লাগিব অথবা স্বনিয়োজনৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগিব৷ কৃষি, উদ্যোগ আৰু সেৱাখণ্ডত এওঁলোক নিযুক্ত হ’ব লাগিব, বা এইবোৰ খণ্ডত স্ব-নিয়োজনৰ সুবিধা উলিয়াই ল’ব লাগিব৷ ১০ শতাংশ যদি অসমৰ বাহিবলৈ ওলাই যাব বুলি ধৰি লোৱা হয়, তেতিয়াও ৯০ শতাংশক অসমতেই নিযুক্তিৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগিব৷ অসমত কৃষি, উদ্যোগ আৰু সেৱাখণ্ডত বছৰি বৃহৎ পৰিমাণৰ নিয়োগৰ তথা স্ব-নিয়োজনৰ সুবিধা ওলাব লাগিব৷  অসমত তেনে সুবিধা বৰ্তমানে বা অদূৰ ভৱিষ্যতে ওলোৱাৰ কিবা লক্ষণ প্ৰকট হৈছেনে? কোনোবাই বিশ্বাসযোগ্যকৈ, পতিয়ন যাব পৰাকৈ অহা বছৰকেইটাত কৃষি, উদ্যোগ আৰু সেৱা ক্ষেত্ৰত কিমান নিয়োগ-স্বনিয়োগৰ সুবিধা ওলাব, তাৰ খতিয়ান দিব পাৰেনে? ক’ত কাম ওলাব? কেনেকৈ ওলাব? অৰ্থহীন উদং ঘোষণা তথা ৰাজনৈতিক নেতাৰ ৰুটিনমাফিক বিৰক্তিকৰ আশ্বাসৰ বাহিৰে নিবনুৱাৰ বাবে আশাৰ বতৰা আনিব পৰা কিবা ঘটিছেনে?

বেচৰকাৰী খণ্ডত নিয়োগৰ সুবিধা সৃষ্টি হ’বৰ বাবে পুঁজি বিনিয়োগ হ’ব লাগিব৷ অসমৰ নিজৰ কোনো পুঁজিপতি নাই, যাৰ বিনিয়োগৰ বাবে অসমত অহা বছৰবোৰত লাখৰ সংখ্যাত কৰ্মসংস্থান সৃষ্টি হ’ব৷ গতিকে অসমত অসমৰ বাহিৰৰ আন ভাৰতীয় বা বিদেশী পুঁজি বিনিয়োগ হ’ব লাগিব৷ বিনিয়োগকাৰীয়ে অসমৰ উন্নতি কৰিবৰ বাবে বা নিবনুৱা সমস্যা সমাধান কৰাৰ বাবে অসমত বিনিয়োগ নকৰে, তেওঁলোকে বিনিয়োগ কৰিব মুনাফা অৰ্জনৰ বাবে৷ আজিৰ পৃথিৱীত আমি আশা কৰিব পাৰোঁনে যে দেশীয় বা বিদেশী পুঁজিয়ে সমগ্ৰ পৃথিৱীখনক এৰি অসমত বিনিয়োগ কৰিবলৈ আহিব লগাকৈ অসমখন আকৰ্ষণীয় বিনিয়োগৰ ক্ষেত্ৰ হৈ আছে? অসমৰ মানুহে সোঁৱে-বাঁৱে ক’লাই হওক বা বগাই হওক দুপইচা ঘটিলে সেই ধন অসমৰ বাহিৰত বিনিয়োগ কৰিছে৷ তেনেক্ষেত্ৰত দেশীয় বা বিদেশী পুঁজিৰ বিনিয়োগ হ’ব বুলি আশা কৰাটো আকাশত চাং পতাৰ দৰে হ’ব৷ তেনেহ’লে নিয়োগৰ সুবিধা কেনেকৈ ওলাব? 

এটা উপায় হ’ল, কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে বিশেষ আঁচনি গ্ৰহণ কৰি অসমৰ দৰে পিছপৰি থকা ৰাজ্যবোৰক আন উন্নত ৰাজ্যৰ সমকক্ষ কৰি তুলিবৰ বাবে বুজন পৰিমাণৰ চৰকাৰী ধন, ৰাজহ বা মূলধনী দুয়োটা শিতানতে পৰিকাঠামো নিৰ্মাণৰ বাবে ব্যয় কৰিব লাগিব, যাতে যথেষ্ঠ নিয়োগৰ সুবিধা সৃষ্টি হয়৷ এইখিনিতে আন এটা অসুবিধা হ’ল– আজিকালি পৰিকাঠামো অৰ্থাৎ দলং, ৰাজপথ আিদ নিৰ্মাণত স্বয়ংক্ৰিয় যন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ এনেদৰে বাঢ়িছে যে সামান্য পৰিমাণৰ শ্ৰমিকৰ তথা আন কৰ্মীৰ ব্যৱহাৰেৰে দলং, অট্টালিকা, ৰাজপথ আদি নিৰ্মাণ কৰিব পাৰি৷

অদূৰ ভৱিষ্যতে নতুন প্ৰজন্ম কি কামত নিযুক্ত হ’ব? এইটো ক্ৰমান্বয়ে এটা ভয়ংকৰ প্ৰশ্ন হৈ উঠিছে৷ সমগ্ৰ পৃথিৱীজুৰি বৃহৎ উদ্যোগবোৰে বিনিয়োগ কৰিছে অটোমেচন অৰ্থাৎ স্বয়ংক্ৰিয়কৰণত৷ মানুহৰ প্ৰয়োজন ক্ৰমাৎ কমি আহিছে৷ তথ্য-প্ৰযুক্তি আৰু যন্ত্ৰই ক্ৰমে মানুহৰ নিয়োগৰ সুবিধা সীমিত কৰি আনিছে৷ লগে লগে অপৰাধ আৰু অপৰাধীৰ সংখ্যা বাঢ়িছে৷ অসমৰ দৰে অনগ্ৰসৰ ৰাজ্যৰ বাবে সুদিন অপেক্ষা কৰি আছে বুলি অতি আশাবাদীজনেও আজি দাবী কৰিব নোৱাৰে৷