কৰ্প’ৰেট ভাৰতত অসমৰ কি দশা হ’ব

পুঁজিবাদ ভাৰতৰ অনিবাৰ্য পৰিণতি৷ আমি ক্ৰমান্বয়ে এখন কৰ্প’ৰেট পৃথিৱীৰ বাসিন্দা হ’বলৈ আগবাঢ়িছোঁ, বা ইতিমধ্যে হৈছোঁ৷ পৃথিৱীৰ সমস্ত সম্পদ ক্ৰমান্বয়ে এমুঠিমান কৰ্প’ৰেটৰ হাতত জমা হ’বলৈ ধৰিছে৷ অপৰিসীম ধন-সম্পদৰ বলত কৰ্প’ৰেটবোৰ অপৰিসীম অৰ্থনৈতিক ক্ষমতাৰ বাবেই অপৰিসীম ৰাজনৈতিক ক্ষমতাৰো অধিকাৰী হৈছে৷ পুঁজিবাদী মুক্ত অৰ্থনীতি আঁকোৱালি লোৱাৰ পাছত ভাৰতৰ জাতীয় আয় বাঢ়িছে, জনমূৰি আয় বাঢ়িছে, ভাৰত  আগতকৈ ধনী হৈছে৷ দুখীয়াৰ সংখ্যা কমিছে৷ তথাপি ভাৰত এতিয়াও এখন দুখীয়া দেশ৷ আজকালি দুখীয়া দেশবোৰক অনুন্নত বুলি নকৈ উন্নত বুলি কয়৷ এখন ভৰি নথকাজনক খোৰা, পংগু বা অক্ষম বুলি নকৈ, ‘অন্যভাৱে সক্ষম ব্যক্তি’ বুলি ক’লে তেওঁৰ অক্ষমতা কিমানখিনি হ্ৰাস পায় সেয়া তেওঁহে ভালকৈ বুজিব৷ সাংঘাতিক কিবা বৈপ্লৱিক পৰিৱৰ্তন নঘটিলে ভাৰত অচিৰেই এখন সম্পূৰ্ণ পুঁজিবাদী দেশলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ব৷ বিশ্বজোৰা পুঁজিৰ  অংশ হোৱাত  বাদে ভাৰতৰ আন উপায় নাই৷

কৰ্প’ৰেটবোৰ অতি দক্ষ অনুষ্ঠান, দক্ষ আৰু কৰ্মী লোকৰ কৰ্মস্থলী৷ পুঁজিবাদী অৰ্থনীতিৰ চালিকা শক্তি হ’ল বজাৰ আৰু বজাৰৰ প্ৰথম আৰু প্ৰধান লক্ষণ হ’ল প্ৰতিযোগিতা৷ গ্ৰাহকে বজাৰত ভালতকৈ ভাল সামগ্ৰী কমতকৈ কম দামত বিচাৰে৷ কৰ্প’ৰেটবোৰে ভালতকৈ ভাল বস্তু আটাইতকৈ কম খৰচত উৎপাদন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে৷ দক্ষ আৰু যোগ্য হ’লেহে বজাৰৰ প্ৰতিযোগিতাত তিষ্ঠিব পাৰে৷  কৰ্প’ৰেটবোৰে গৱেষণা আৰু উন্নয়নৰ বাবে বহু ধন খৰচ কৰে,  বহু বিজ্ঞানী আৰু প্ৰযুক্তিবিদক গৱেষণাৰ বাবে নিয়োগ কৰে, বিশ্ববিদ্যালয়বোৰক গৱেষণাৰ বাবে ধন দিয়ে, নতুন সামগ্ৰী উদ্ভাৱন কৰিবলৈ, পুৰণি সামগ্ৰী অধিক উন্নত কৰিবলৈ অনবৰত প্ৰচেষ্টা চলাই থাকে৷ পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ মেধাৱী, দক্ষ আৰু যোগ্য লোকসকলৰ এক বৃহৎ অংশক কৰ্প’ৰেটে নিযুক্ত কৰে৷ জীৱন ৰক্ষাকাৰী ঔষধৰ পৰা স্বাস্থ্যহানিকাৰক পানীয়লৈ সকলো সামগ্ৰী কৰ্প’ৰেটে কেৱল উৎপাদনেই নকৰে, অহৰহ নতুন উদ্ভাৱনো কৰে৷ পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ধনী দেশ আৰু আটাইতকৈ বৃহৎ অৰ্থনীতিৰ দেশ আমেৰিকাৰ অৰ্থনীতিৰ প্ৰধান চালিকা শক্তি হ’ল তাৰ কৰ্প’ৰেটবোৰ৷ পৃথিৱীৰ সকলো দেশৰে আটাইতকৈ চোকা মগজুৰ  লোকসকলৰ এটা বৃহৎ অংশক  আমেৰিকাৰ কৰ্প’ৰেটে কামত খটুৱায়৷ কৰ্প’ৰেটবোৰে  তেওঁলোকৰ কৰ্মশক্তি আৰু প্ৰতিভা বিকাশ কৰাৰ সুযোগ দিয়ে; এটা বিলাসী জীৱন যাপন কৰিব পৰাকৈ ধন দিয়ে৷ বৃহৎ কৰ্প’ৰেটবোৰৰ বনুৱাসকলেও এটা মৰ্যাদাপূৰ্ণ জীৱন কটাব পৰাকৈ মজুৰি পায়৷ কিন্তু কৰ্প’ৰেটবোৰ একোটা অত্যন্ত দক্ষ আৰু যোগ্য প্ৰতিষ্ঠান নহ’লে বজাৰৰ প্ৰতিযোগিতাত বৰ্তি থাকিব নোৱাৰে৷ অযোগ্য, অদক্ষ আৰু দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত প্ৰশাসন আৰু চৰকাৰৰ অধীনত থাকি মানুহে এই কথা বিশ্বাস কৰিবলৈ এৰিছে যে দক্ষতা, যোগ্যতা আৰু নীতিনিষ্ঠতাৰেও একোটা অনুস্থান পৰিচালিত হ’ব পাৰে, প্ৰতিজন বিষয়া-কৰ্মচাৰী বাধ্যতামূলকভাৱে জবাবদিহি হ’বলৈ বাধ্য হোৱা এটা ব্যৱস্থা সম্ভৱ হ’ব পাৰে৷ চৰকাৰে কৰ্প’ৰেটৰ কৰ্মসংস্কৃতিৰ সামান্যতমো আয়ত্ত কৰিব  পাৰিলে ইয়াৰ চৰিত্ৰলৈ ব্যাপক পৰিৱৰ্তন আহিব৷

ভাৰতক কৰ্প’ৰেটৰ বাবে সুচল কৰি তোলাৰ বাবে ১৯৯১ চনৰ পৰাই প্ৰচেষ্টা চলি আছে৷ ভাৰতৰ অৰ্থনীতিৰ বিশেষজ্ঞসকল দুটা ভাগত বিভক্ত৷ এচামে ভাবে ভাৰতৰ বাবে মুক্ত বজাৰ অৰ্থনীতি ক্ষতিকাৰক, ভাৰতে পুৰণি  সমাজবাদী মিশ্ৰ অৰ্থনীতিকে সাৰোগত কৰি উন্নয়নৰ চেষ্টা কৰিব লাগে৷ আনচামৰ মতে,  ভাৰতে তীব্ৰগতিত অৰ্থনৈতিক সংস্কাৰ সাধন কৰি পুঁজিবাদী অৰ্থনীতি আঁকোৱালি ল’ব লাগে৷ চৰকাৰসমূহেও অলপ হেহো-নেহো, অলপ হেঁাহকা-পিছলা কৰি পুঁজিবাদী বজাৰ অৰ্থনীতিৰ পক্ষতেই থিয় দিছে আৰু দেশখন পুঁজিবাদৰ বাবে সুচল কৰি তোলা আইন-কাননু প্ৰণয়ন কৰিছে বা পুঁজিবাদবিৰোধী আইন-কানুন ৰদ কৰিছে৷ ভাৰতৰ আয় বাঢ়িছে, মধ্যবিত্ত-নিম্নবিত্তৰ সংখ্যা বাঢ়িছে৷ বহু মানুহ দাৰিদ্ৰ্যৰ কবলৰ পৰা মুক্ত হৈছে, কিন্তু একে সময়তে দেশৰ সম্পদ এমুঠি কৰ্প’ৰেটৰ হাতত থূপ খাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে৷ কিন্তু এই কথা স্পষ্ট হৈ পৰিছে যে ভাৰত পুৰণি সমাজবাদী মিশ্ৰ অৰ্থনীতিলৈ উভতি যোৱাৰ কোনো সম্ভাৱনা নাই৷ অৰ্থনীতিক গতি দিয়া কামটো যদি দেশী-বিদেশী পুঁজিৰ হাতলৈ যায়গৈ আৰু চৰকাৰৰ ভূমিকা যদি হৈ পৰে সেই পুঁজিক কাম কৰিবলৈ সুবিধা কৰি দিয়াটো, তেতিয়া অসমৰ দৰে পিছপৰি থকা ৰাজ্যৰ বাবে নতুন সমস্যাৰ সৃষ্টি হ’ব৷ বহুতে ভাবি থকাৰ দৰে সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ পুঁজিপতি ভাৰতলৈ শোষণ কৰিবলৈ আহিবলৈ জিভাৰ পানী পেলাই বাট চাই থকা নাই৷ তেওঁলোকৰ বিনিয়োগ কৰিবলৈ সমগ্ৰ পৃথিৱীখন আছে,  আনকি পুঁজিপতিয়ে বিনিয়োগৰ বাবে তথাকথিত কমিউনিষ্ট চীনক ভাৰততকৈ অধিক পছন্দ কৰে৷ ভাৰতত পুঁজি বিনিয়োগ হ’লে তেওঁলোকে মহাৰাষ্ট, গুজৰাট, কৰ্ণাটকৰ দৰে উন্নত ৰাজ্যবোৰ বাছি ল’ব আৰু চৰকাৰেও পুঁজিবাদীক আকৰ্ষণ কৰাৰ বাবে সেই ঠাইবোৰৰ বুনিয়াদী পৰিকাঠামো আৰু অধিক সুচল কৰি তোলাৰ বাবে চৰকাৰী টকাও সেইবোৰ ঠাইত অধিক বিনিয়োগ কৰিব৷ ব্যক্তিগত পুঁজি আৰু ৰাজহুৱা পুঁজি দুয়োটাই ইতিমধ্যে আগবাঢ়ি থকা ঠাইসমূহত বিনিয়োগ হ’ব৷ ইতিমধ্যে মেধাৱী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ এক বৃহৎ অংশ অসম এৰি আন ৰাজ্যলৈ কামৰ সন্ধানত গৈছে৷ এতিয়া শ্ৰমিক হ’বলৈও অসমৰ নতুনচামৰ এক বৃহৎ অংশ অসম এৰি যাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে৷ ভাৰত যিমানেই বেছিকৈ কৰ্প’ৰেট অৰ্থনীতিৰ দেশ হৈ পৰিব, অসমৰ পৰা কামৰ সন্ধানত বাহিৰলৈ ওলাই যোৱা লোকৰ সংখ্যা সিমানেই অধিক হ’ব৷ অসম হৈ পৰিব কৰ্প’ৰেটক বনুৱা যোগান ধৰা আৰু কৰ্প’ৰেটৰ সামগ্ৰীবিক্ৰী কৰা এখন বজাৰ৷ এনে বৈষম্যৰ পৰা অসমৰ দৰে  ৰাজ্যক একমাত্ৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ সুস্থ তথা বলিষ্ঠ নীতিয়েহে ৰক্ষা কৰিব পাৰিব৷ কৰ্প’ৰেটৰ স্বাৰ্থৰ বিৰুদ্ধে গৈ হ’লেও অসমৰ স্বাৰ্থত তেনে বলিষ্ঠ নীতি গ্ৰহণ  কৰিব পৰাকৈ দিল্লীৰ চৰকাৰবোৰ বলিষ্ঠ হৈ থাকিবনে?