তেজস্বিতাৰ মৃত্যুৱে উদঙালে স্বাস্থ্যখণ্ডৰ দশা
এটা সম্ভাৱনাময় প্ৰতিভাৰ অকাল মৃত্যু হ’ল৷ কণমানি তেজস্বিতাই মাজুলীবাসীৰে নহয় তেওঁৰ কণ্ঠই সমগ্ৰ অসমৰ মানুহৰ হৃদয় জয় কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ মাত্ৰ ১৪ বছৰ বয়সত তেজস্বিতাই যি প্ৰতিভাৰ চানেকি দাঙি ধৰিছিল, সি মাজুলীবাসীৰ লগতে অসমৰ গৌৰৱ হৈ পৰিছিল৷ বিশেষভাৱে মাজুলীৰ, কাৰণ মাজুলী হৈছে অসমৰ সংস্কৃতিৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ, সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ ধাৰক-বাহক৷ দাবী জনোৱাৰ পাছতো চৰকাৰে মাজুলীক বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ ঘোষণাৰ ক্ষেত্ৰত কৰিব লগা কাম নকৰাৰ পাছতো অসমৰ মানুহে মাজুলীক অসমীয়া জাতিৰ ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ হিচাপেই বিবেচনা কৰে৷ কাৰণ সেয়া ৰাস উদ্যাপনৰ বেলিকাই হওক বা সত্ৰ সংস্কৃতিৰ গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰতে হওক৷
এই মাজুলীৰে এগৰাকী কণ্ঠশিল্পী তেজস্বিতা বৰুৱাই মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ জন্মোৎসৱত গুৰুজনাৰ অমৰ সৃষ্টি বৰগীত গাবলৈ গৈ অসুস্থ হৈ পৰে৷ অসুস্থ হৈ পৰাটো অস্বাভাৱিক নহয়, কিন্তু অসুস্থ হৈ পৰাৰ পাছত স্থানীয় চিকিৎসালয়ত পাব লগা চিকিৎসা নোপোৱাৰ যি অভিযোগ উত্থাপন হৈছে, সেয়াহে চিন্তনীয় বিষয়৷
সামাজিক মাধ্যমৰ তাৎক্ষণিক প্ৰতিক্ৰিয়া আছিল যে মাজুলীৰ গড়মূৰস্থিত জিলা চিকিৎসালয়ত অক্সিজেনৰ অভাৱতে ছাত্ৰীগৰাকীয়ে মৃত্যুক সাবটি ল’ব লগা হ’ল৷ ইয়াৰ পাছত অহা প্ৰতিক্ৰিয়াৰ পৰা জানিব পৰা হ’ল যে অক্সিজেন আছিল, কিন্তু মাস্ক পোৱা নহ’ল সময় মতে৷ পাছত প্ৰকাশ পোৱা খবৰ মতে, চিকিৎসালয়খনত বিশেষজ্ঞ চিকিৎসকৰ অভাৱৰ বাবে ছাত্ৰীগৰাকীক আই চি ইউতে ভৰোৱা নহ’ল৷ যিজন গ্ৰাম্য চিকিৎসক আছিল, সেইজনেও কোনো তৎপৰতা প্ৰদৰ্শন নকৰাৰ বাবেই এটা উজ্জ্বল নক্ষত্ৰ আমাৰ মাজৰ পৰা হেৰাই গ’ল৷ মুঠৰ ওপৰত এটা কথা পৰিস্ফুট হৈছে যে চিকিৎসক তথা চিকিৎসালয় কৰ্তৃপক্ষৰ গাফিলতিৰ বাবেই এই অনাকাংক্ষিত ঘটনাটো ঘটিবলৈ পালে৷
পৃথিৱীৰ অন্যতম নদী দ্বীপ মাজুলীয়ে আজি যুগ যুগ ধৰি অসমৰ সংস্কৃতিৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ হিচাপে সকলোৰে দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰি অহাৰ পাছত ২০১৬ চনৰ পৰা ই ৰাজনৈতিকভাৱেও গুৰুত্ব পাবলৈ ধৰে৷ কাৰণ এই মাজুলীৰ পৰাই নিৰ্বাচিত বিধায়কজন অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হয়৷ সেয়ে ২০২১ চনৰ নিৰ্বাচনত পৰিস্থিতিৰ বাধ্যবাধকতাত মাজুলীৰ বিধায়কজন মুখ্যমন্ত্ৰী নহ’ল যদিও সমষ্টিটোৰ যাতে গুৰুত্ব কমি নাযায় তাৰ বাবে বৰ্তমানৰ মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে সমষ্টিটোৰ প্ৰতি বিশেষ নজৰ দিয়াৰ কথা ঘোষণা কৰিছিল৷ কিন্তু মানুহৰ বুনিয়াদী সুবিধাসমূহ দিবৰ বাবে চৰকাৰৰ যে আন্তৰিকতা নাই, তাৰ বহুতো উদাহৰণ আছে৷ আজিৰ পৰা চাৰি বছৰমানৰ পূৰ্বে গুৱাহাটীৰ পৰা এজন জ্যেষ্ঠ সাংবাদিক মাজুলীলৈ গৈছিল৷ মাজুলীত নাৱৰ পৰা নামিয়েই উজুতি খাই বুঢ়া আঙুলিত দুখ পালে৷ মাজুলীৰ এজন সাংবাদিকৰ লগত সাংবাদিকজনে মাজুলীৰ চাৰিখন চিকিৎসালয়লৈ গৈ এটা বেণ্ডেজ বিচাৰি নাপালে! মাজুলীৰ এখন ফাৰ্মাচীতো সেই নিৰ্দিষ্ট বেণ্ডেজৰ কাপোৰকণ নাপাই এজন অতিৰিক্ত উপায়ুক্তলৈ ফোন কৰি সমস্যাৰ কথা জনালে আৰু মুখ্যমন্ত্ৰীক জনাব লাগিব নেকি সুধিলে! বিষয়াজনে তড়িৎগতিত আহি সাংবাদিকজনক নি পৰিদৰ্শন বাংলোত চাহ-ভাত খুৱাই শুশ্ৰূষা কৰি তিনি ঘণ্টামানৰ পাছত বেণ্ডেজটো নিয়াই দিলে৷ পাছত জানিব পাৰিলে বিষয়াজনে যোৰহাটৰ পৰা বেণ্ডেজটো নিয়ালে৷ এয়াই মাজুলীৰ স্বাস্থ্যখণ্ডৰ অৱস্থা৷
কিন্তু এইখন মাজুলী যিহেতু অসমৰ পৰা পৃথক নহয়, সেয়ে অসমৰ সামগ্ৰিক শিক্ষা-স্বাস্থ্য-খোৱাপানী-বিদ্যুৎ আদিৰ সামগ্ৰিক প্ৰতিচ্ছবিখন একেই৷ অসমৰ স্বাস্থ্য ক্ষেত্ৰখন কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ বহনক্ষম উন্নয়নৰ যি তালিকা, সেই তালিকাত ২৯সংখ্যক স্থান পোৱা ঘটনাই প্ৰমাণ কৰে যে স্বাধীনতাৰ ৭৫ বছৰ পাছতো অসমৰ স্বাস্থ্যখণ্ডৰ অৱস্থা একেবাৰে পুতৌলগা হৈ আছে৷ বৰ্তমানৰ বিজেপি চৰকাৰখন উন্নয়নৰ শ্লোগান লৈ ক্ষমতালৈ আহিছিল যদিও সেয়া সকলো ফুটুকাৰ ফেনত পৰিণত হৈছে৷ স্বৰাজোত্তৰ কালৰ ৭৫ বছৰে কি কংগ্ৰেছ, কি বিজেপি সকলো দলেই জনগণৰ পৰা দৈনিক কোটি কোটি টকাৰ ৰাজহ সংগ্ৰহ কৰি বিলাসী জীৱনত মত্ত হোৱা দেখিছে, কিন্তু জনগণৰ মৌলিক সমস্যা সমাধানৰ নামত এনেখন চিত্ৰ ভাহি উঠে, যিখন একেবাৰেই সন্তোষ¸জনক নহয়৷
তেজস্বিতাৰ মৃত্যুৱে পুনৰ অসমৰ জনগণক ভবাই তুলিছে যে আমি কোনখন সমাজত বাস কৰিছোঁ? যি সময়ত বিজ্ঞানে চন্দ্ৰ-মংগল গ্ৰহত জীৱৰ সন্ধান কৰিছে, সেই সময়ত পৃথিৱীতে মানুহৰ জীৱন সুৰক্ষিত নহয়! তেজস্বিতাৰ মৃত্যুৰ পাছতো হয়তো চৰকাৰে নিজ পক্ষ সমৰ্থন কৰি নানা যুক্তি দিব৷ হয়তো তেজস্বিতা জটিল ৰোগত আক্ৰান্ত বুলিও প্ৰতিবেদন আহিব পাৰে৷ হয়তো স্বাস্থ্যমন্ত্ৰীৰ পৰা মুখ্যমন্ত্ৰীলৈ মাজুলীলৈ গৈ জনগণক বহু প্ৰতিশ্ৰুতি দিব৷ দলঙৰ প্ৰসংগয়ো হয়তো পুনৰ স্থান পাব৷ কিন্তু এই ৰাজনীতিৰ নাগপাশত বন্দী হৈ জনগণে যে পুনৰ আন তেজস্বিতাকো হেৰুৱাবলৈ সাজু থাকিব লাগিব, সি নিশ্চিত৷