অসমক শিক্ষাৰ হাব কৰাৰ সপোন বনাম বাস্তৱৰ দৃশ্যপট

অসমত বিগত প্ৰায় ১৫ বছৰৰ ভিতৰত চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাত বহু শিক্ষানুষ্ঠান, বিশ্ববিদ্যালয়, মেডিকেল কলেজ, পলিটেকনিক আদি গঢ় লৈ উঠিছে৷ বিজেপি চৰকাৰৰ আমোলত দীনদয়াল উপাধ্যায়ৰ নামত ৰাজ্যৰ বিভিন্ন স্থানত মডেল কলেজ, চাহ বাগিচা এলেকাত মডেল স্কুল, মেডিকেল কলেজৰ লগতে কৰ্কট ৰোগৰ চিকিৎসাৰ বাবে প্ৰতিষ্ঠান, বহু কেইখন নতুন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ লগতে ব্যক্তিগত খণ্ডত বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপনত অনুমোদন, টাটা প্ৰতিষ্ঠানৰ সহযোগেৰে দক্ষতা কেন্দ্ৰিক শিক্ষাৰ প্ৰসাৰতাৰ উদ্দেশ্যে পলিটেকনিক, আই টি আইৰ পূৰ্ণগঠন আদিৰ বাবে ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা হৈছে৷ ইতিমধ্যে কেইবাখনো নতুনকৈ স্থাপিত মেডিকেল কলেজ, আভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ত পাঠ্যক্ৰম আৰম্ভ হোৱাৰ সুবাদত অসমৰ বহু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে ৰাজ্যতে অধ্যয়ন কৰাৰ সুযোগ লাভ কৰিছে৷ নতুনকৈ ক্ৰীড়া বিশ্ববিদ্যালয়, স্কীল বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপনৰ যোগেদি অসমত ক্ৰীড়া আৰু ক্ৰীড়া সম্পৰ্কিত বিভিন্ন দিশৰ অধ্যয়ন আৰু স্ব-নিয়োজন, উদ্যমিতা বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিব বুলি চৰকাৰে আশা পোষণ কৰিছে৷ চৰকাৰৰ উদ্যোগত গ্ৰহণ কৰা উপৰিউক্ত পদক্ষেপসমূহ ৰাজ্যৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ৷ কিন্তু প্ৰশ্ন হ’ল চৰকাৰী উদ্যোগত স্থাপিত এই শিক্ষানুষ্ঠানসমূহৰ বাবে অতিকৈ প্ৰয়োজনীয় আন্তঃগাঁথনি, অধ্যাপকৰ নিযুক্তি, বিষয়া-কৰ্মচাৰীৰ নিযুক্তি, নতুন প্ৰযুক্তি সম্বলিত সা-সামগ্ৰী, পৰিৱৰ্তিত আৰ্থ-সামাজিক ব্যৱস্থাৰ লগত সংগতি ৰাখি গুণগত মানৰ পাঠ্যক্ৰম প্ৰৱৰ্তন, গৱেষণা, সমাজ-উদ্যোগৰ সৈতে শিক্ষানুষ্ঠানৰ সম্পৰ্ক স্থাপন, শিক্ষানুষ্ঠানসমূহৰ সু-পৰিচালনাৰ বাবে একাডেমিক কাউন্সিল, সংবিধি প্ৰস্তুতকৰণ আদি দিশসমূহক গুৰুত্ব দিয়া হৈছেনে? অসমত ৰাজ্য চৰকাৰৰ অধীনত ৩০০ৰো অধিক প্ৰভিন্সিয়েলাইজড কলেজ থকাৰ লগতে বেচৰকাৰী খণ্ডতো বহু কলেজ থকা সত্ত্বেও কেৱল ৰাজনৈতিক উদ্দেশ্যক অগ্ৰাধিকাৰ দি দীনদয়ালৰ নামত স্থাপন কৰা হ’ল নতুন কলেজ৷ এই কলেজসমূহৰ আন্তঃগাঁথনি স্থাপনৰ নামত বৃহৎ পৰিমাণৰ ধন ব্যয় কৰি বিল্ডিং নিৰ্মাণ কৰা হ’ল যদিও মুষ্টিমেয় কেইজনমান শিক্ষক নিয়োগৰ বাদে তৃতীয়, চতুৰ্থবৰ্গৰ নিযুক্তিত গুৰুত্ব দিয়া নহ’ল৷ বিজ্ঞান শাখা সুচাৰুৰূপে চলিবৰ বাবে কেমিকেলছ আৰু বিজ্ঞানাগাৰৰ যি সামগ্ৰীৰ প্ৰয়োজন তাৰো যোগান নাই এই কলেজসমূহত৷ ইফালে উপযুক্ত জৰীপ নকৰাকৈ যধে-মধে এই মডেল কলেজসমূহ খোলাৰ বাবে অধিকাংশ মডেল কলেজতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সংখ্যা তেনেই নগণ্য৷ মহাপুৰুষ মাধৱদেৱ, ভট্টদেৱ, কবিগুৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ, বীৰাংগনা সতী সাধিনীৰ নামত পূৰ্বৰ কলেজতে বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপন কৰা হ’ল আৰু এই বিশ্ববিদ্যালয়সমূহ আশাপ্ৰদভাৱে আগবঢ়াই নিয়াৰ ক্ষেত্ৰত চৰকাৰৰ প্ৰৱল সদিচ্ছাৰ প্ৰয়োজন আছিল যদিও আজিকোপতি সেয়া পৰিলক্ষিত হোৱা নাই৷ সমবায় বিভাগৰ অধীনত স্থাপন কৰা ৰাজীৱ গান্ধী ৰাজ্যিক সমবায় বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপনৰ এটা দশকৰ পাছতো ইয়াৰ নিজস্ব আন্তঃগাঁথনি গঠন নহ’ল৷ কোৱা বাহুল্য, এই বিশ্ববিদ্যালয়সমূহত অধ্যাপক আৰু আন নিযুক্তিৰ দিশটোও উপেক্ষিত হৈ আছে৷ অনুৰূপভাৱে এখনৰ পাছত আনখনকৈ মেডিকেল কলেজ স্থাপন হৈছে যদিও নতুনকৈ আৰম্ভ হোৱা প্ৰতিখন মেডিকেল কলেজতে প্ৰয়োজনীয় অধ্যাপক, ষ্টাফ, কৰ্মচাৰী, কাৰিকৰী ব্যক্তিৰ অভাৱ৷ চৰকাৰে ব্যাপক ধন ব্যয় কৰি স্কেনিং মেচিনকে ধৰি অন্যান্য সা-সৰঞ্জাম ক্ৰয় কৰিছে যদিও এই যন্ত্ৰপাতিসমূহ চলোৱাৰ বাবে অভিজ্ঞ ব্যক্তিৰ নিযুক্তি নাই৷ ৰাজ্যৰ প্ৰতিখন আভিযান্ত্ৰিক কলেজ, পলিটেকনিক প্ৰতিষ্ঠান বছৰ বছৰ ধৰি অধ্যাপক-শিক্ষকৰ নিযুক্তি নোহোৱাকৈয়ে চলি আছে৷ সংখ্যাগত দিশৰ পৰা এনেদৰে ৰাজ্যখনৰ মেডিকেল, আভিযান্ত্ৰিক কলেজ, বিশ্ববিদ্যালয় আৰু অন্যান্য শিক্ষানুষ্ঠান বৃদ্ধি পালে যদিও শিক্ষাৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্য পূৰণত এইবোৰ শিক্ষানুষ্ঠান কিমান সমৰ্থ হ’ল সেই বিষয়ে দোহৰাৰ প্ৰয়োজন নাই৷ তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে মেডিকেলৰ বাদে এনে শিক্ষানুষ্ঠানৰ পৰা উত্তীৰ্ণ শিক্ষাৰ্থীয়ে অতি প্ৰতিযোগিতাপূৰ্ণ চাকৰিৰ বজাৰত সফলতা লাভ কৰিবনে তাকো লৈ প্ৰশ্নৰ উদয় হৈছে৷ ইয়াৰ বিপৰীতে ৰাজ্যত বিগত কেইবাবছৰ ধৰি বিভিন্ন উদ্যোগী, ধনবান ব্যক্তি আৰু সংগঠন-প্ৰতিষ্ঠানৰ পৃষ্ঠপোষকতাত গঢ় লৈ উঠা বিশ্ববিদ্যালয় আৰু অন্যান্য শিক্ষানুষ্ঠানে আন্তঃগাঁথনি, শিক্ষক নিযুক্তিকে ধৰি বিভিন্ন দিশত দোপতদোপে আগবাঢ়ি যাবলৈ সক্ষম হৈছে৷ ব্যক্তিগত খণ্ডৰ এনে কেইবাখনো বিশ্ববিদ্যালয়ে ‘নাক’ৰ মূল্যায়ণত এ-গ্ৰেড পাবলৈ সক্ষম হৈছে৷ ৰাজ্যিক বিশ্ববিদ্যালয়সমূহৰ ফলাফল ঘোষণাত বিলম্বতা, পৰিচালন ব্যৱস্থাত আসোঁৱাহ, পৰিৱৰ্তিত ব্যৱস্থাৰ লগত সংগতি ৰাখি ব্যক্তিগত বিশ্ববিদ্যালয়সমূহৰ তুলনাত নিজকে খাপ খুওৱাত ব্যৰ্থতা, ছাত্ৰ সংগঠনৰ আন্দোলন আদিৰ বাবে ক্ৰমান্বয়ে এই শিক্ষানুষ্ঠানসমূহৰ প্ৰতি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ আগ্ৰহ হ্ৰাস পোৱাৰ সম্ভাৱনাই দেখা দিছে৷ মুখ্যমন্ত্ৰী ড॰ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই ৰাজ্যখনক উচ্ছ শিক্ষাৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ বা এডুকেশ্যন হাব ৰূপে গঢ়াৰ লক্ষ্য স্থিৰ কৰাৰ সময়ত বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতিয়ে এক বিপৰীতমুখী যাত্ৰাৰহে ইংগিত বহন কৰিছে৷ উল্লেখ্য ৰাজ্যৰ পৰা প্ৰতিবছৰে দিল্লী, বাংগালুৰু, চেন্নাই, পুনে, মুম্বাই আদি দেশৰ বিভিন্ন স্থানলৈ বিভিন্ন পাঠ্যক্ৰমত অন্তৰ্ভুক্তিৰ বাবে অসমৰছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সোঁত বলিছে৷ গুণগত মান, আন্তঃগাঁথনিৰ বিকাশ, সমাজ-উদ্যোগৰ সৈতে শিক্ষাৰ সম্পৰ্ক স্থাপন, গৱেষণা, নিযুক্তিৰ নিশ্চয়তা আদিৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰিহে শিক্ষানুষ্ঠানসমূহৰ প্ৰতি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ধাউতি বৃদ্ধি পায়৷ অসমত যি প্ৰক্ৰিয়াৰে শিক্ষাৰ সামগ্ৰিক গতি অব্যাহত আছে তালৈ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যাব যে ‘শিক্ষাৰ হাব’ হোৱাৰ সপোন সহজে বাস্তৱায়িত নহ’ব!