উন্নয়নৰ বোজাত কুঁজা গুৱাহাটী

গুৱাহাটীৰ আশে-পাশে পাহাৰবোৰৰ অবৈধ দখলকাৰীক যেতিয়া বিভিন্ন সময়ত চৰকাৰে উচ্চেদ কৰে, কিছুমান হৃদয়বিদাৰক দৃশ্য পৰ্দাত ভাহি উঠে৷ ভুক্তভোগীৰ আৰ্তনাদত বুকুখনে হাহাকাৰ কৰি উঠে৷ পুৰুষ-মহিলাৰ অসহায় চিঞৰ, ফুলকুমলীয়া নিষ্পাপ শিশুৰ অবুজ আৰ্তনাদ, বৃদ্ধজনৰ এনে হাহাকাৰ দেখিলে কাৰ হৃদয়েনো নকন্দাকৈ থাকিব পাৰে? মুঠতে পাহাৰৰ উচ্ছেদক লৈ সমগ্ৰ অসমতে বিৰাজ কৰে বেদনাদায়ক আৰু মৰ্মান্তিক পৰিৱেশ৷ পৰিস্থিতিৰ সুবিধা লৈ সকলো ৰাজনৈতিক-অৰাজনৈতিক দল-সংগঠনে নিজৰ নিজৰ ৰাজনৈতিক স্বাৰ্থ পূৰণত লাগি যায়৷ কিন্তু এনে সময়ত, এনে পৰিস্থিতিৰ সঠিক বিশ্লেষণ কৰিবলৈ আমি কিমান যত্নপৰ হৈছোঁ? এজন শাসকৰ শাসন যেতিয়া পক্ষপাতিত্বমূলক হয়, সেই শাসনে এচাম প্ৰজাক দুৰ্ভোগ ভোগায়৷ ক্ষমতাৰ জোৰ দেখুৱাই ৰজাই কৰোঁ বুলিলে বহু কামেই কৰিব পাৰে৷ কিন্তু অদূৰদৰ্শিতা আৰু অহমিকাক প্ৰশ্ৰয় দি লোৱা কিছুমান সিদ্ধান্তই ভৱিষ্যতৰ সমাজখনক কেতিয়াবা জীয়াতু ভুগিবলগীয়া কৰে৷ বিগত সময়ৰ তেনে কিছুমান অদূৰদৰ্শী সিদ্ধান্তৰ বাবেই জীয়াতু ভুগিবলগীয়া হৈছে আজিৰ গুৱাহাটী মহানগৰীবাসীৰ লগতে গুৱাহাটীৰ পৰা বহু নিলগত অৱস্থিত অসমৰ বহু গাঁও, নগৰৰ বাসিন্দাই৷ ৰাজধানী শ্বিলঙৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ উঠি অহাৰ পাছৰ পৰাই পথাৰ আৰু জলাশয়েৰে আৱৰা গুৱাহাটী লাহে লাহে হৈ পৰিল কংক্ৰিটৰ মহানগৰী৷ মহাবিদ্যালয়, বিশ্ববিদ্যালয়, চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়, অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়, বিভিন্ন অত্যাধুনিক যন্ত্ৰপাতিৰ লগতে অভিজ্ঞ চিকিৎসকৰ দল থকা ছুপাৰস্পেচিয়েলিটী চিকিৎসালয় থকা গুৱাহাটীখন সকলোৰে বাবে হৈ পৰিল সপোনৰ মহানগৰী৷ এসময়ত পানীৰ দৰত বিক্ৰী হোৱা মাটি হৈ পৰিল হীৰাৰ দৰে৷ পথাৰ, নলা-নৰ্দমা, জলাশয় পুতি হ’লেও সকলোৱে গুৱাহাটীত এখন ঘৰ বনাবলৈ ধৰিলে৷ আকাশলংঘী মাটিৰ দামে বহুতৰ ঘৰ বনোৱাৰ সপোন ভাগিবলৈ ধৰোঁতেই সুবিধাবাদী বণিয়াই আৰম্ভ কৰিলে ফ্লেটৰ ব্যৱসায়৷ নিজৰ বুলি এটুকুৰা মাটি নহ’লেও সুবিধাৰ খাটিৰত একেখন ছাদৰ তলতে বহুকেইজন থাকিবলৈ মান্তি হৈ পৰিল৷ মানুহৰ অভাৱনীয় আগ্ৰাসনে ব্যৱসায় ক্ষেত্ৰখনকো বিস্তাৰ ঘটাবলৈ ধৰিলে৷ প্ৰায় সকলো সুবিধা আৰু বস্তুৰে গুৱাহাটীৰ বজাৰ উভৈনদী হৈ পৰিল৷ গুৱাহাটী হৈ পৰিল অসমবাসীৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰস্বৰূপ৷ কিন্তু একে সময়তে অসমৰ প্ৰায়বোৰ অঞ্চল এলাগি হৈ পৰিল৷ লখিমপুৰ, ধেমাজি, মাজুলী, গোলাঘাট, নগাঁও, কাৰ্বি আংলং, বৰাক উপত্যকাকে ধৰি নামনি অসমৰ ধুবুৰী, বৰপেটা, বঙাইগাঁও, নলবাৰী আদি ঠাই অনুন্নত হৈ ৰ’ল৷ দুই-এখন অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান আছে যদিও প্ৰকাৰান্তে এনেবোৰ অঞ্চল একেবাৰেই অনগ্ৰসৰ৷ সামান্য এটা বেমাৰ হ’লেও সমগ্ৰ অসমৰ ৰাইজ গুৱাহাটীলৈ ঢাপলি মেলিবলগীয়া হয়৷ অসমৰ বাকী চিকিৎসালয়ত থকা চিকিৎসা ব্যৱস্থাই সামান্য জটিল ৰোগ এটাৰ চিকিৎসা কৰাতো ব্যৰ্থ হয়৷ আৰ্থিক অনাটনত চলা পৰিয়াল এটায়ো নিজৰ সন্তানক উচ্ছ শিক্ষাৰ বাবে গুৱাহাটীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল৷ অসমৰ বাকীবোৰ ঠাইত ঔদ্যোগিক অনগ্ৰসৰতাৰ বাবে অসমৰ ভিন্ন ঠাইৰ বহু যুৱক-যুৱতীয়ে চাকৰিৰ বাবেও গুৱাহাটীত থিতাপি লয়৷ মুঠতে প্ৰকাৰান্তে সমগ্ৰ অসমৰ ৰাইজ গুৱাহাটীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল৷ কিন্তু এনে এক পৰিস্থিতিত কাৰো চিন্তা কৰিবলৈ অৱকাশ নহ’ল যে গুৱাহাটীয়ে প্ৰকৃততে কি বিচাৰে? উন্নতিৰ ইমান বোজা ল’বলৈ গুৱাহাটী কিমান প্ৰস্তুত? নিজৰ নিজৰ স্বাৰ্থ পূৰণৰ অৰ্থে আমি গুৱাহাটীত যিমান অত্যাচাৰ চলাইছোঁ, সিমান বহন ক্ষমতা মহানগৰীখনৰ আছেনে? অট্টালিকা বনাই নলা-নৰ্দমা, জলাশয় পুতি পেলোৱাৰ ফলত আজিৰ মহানগৰবাসীয়ে যিদৰে জ্বালা-যন্ত্ৰণা ভুগিছে, তাক দুনাই কোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই৷ কিন্তু ইমানৰ পাছতো জানো আমি বাদ দিছোঁ? চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাতেই গুৱাহাটীত নতুন নতুন অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান গঢ় লৈয়েই আছে৷ শেহতীয়াকৈ ভাৰতীয় আয়ুৰ্বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানখনৰ নিৰ্মাণৰ সিদ্ধান্তই চৰকাৰৰ অদূৰদৰ্শী চিন্তাধাৰাক বাৰুকৈয়ে উদঙাই দিলে৷ আমি সকলোৱেই জানো যে একবিংশ শতিকা বিশ্বায়নৰ যুগ৷ বিশেষকৈ আশী দশকৰ পাছৰ পৰা বিশ্বত পুঁজিবাদী অৰ্থনীতিয়ে নব্য উদাৰবাদী আৰু বিশ্বায়িত ৰূপ ধাৰণ কৰাৰ ফলত আধুনিকতাৰ দিশে খৰটকীয়াকৈ অগ্ৰসৰ হৈছে ভাৰতৰ দৰে উন্নয়নশীল দেশসমূহ৷ অৰ্থনীতিৰ অসংগঠিত ক্ষেত্ৰৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে দেশৰ নগৰ-চহৰৰ লগতে গাঁওবোৰৰো বিকাশ হ’বলৈ ধৰিছে৷ কিন্তু লক্ষণীয়ভাৱে বিশ্বায়নৰ অৰ্থনীতিয়ে সমগ্ৰ বিশ্ব গ্ৰাস কৰাৰ পাছতো অসমত কেৱল গুৱাহাটীৰ উন্নতিকে সমগ্ৰ ৰাজ্যখনৰ উন্নতি হিচাপে চৰকাৰী পক্ষই বাস্তৱিকতে বিবেচিত কৰি আহিছে৷ নহ’লেনো মাজুলীৰ দৰে ঠাইৰ আজি এই অৱস্থা হয়নে? উন্নয়নৰ বিকেন্দ্ৰীকৰণৰ ওপৰত গুৰুত্ব নিদি কেৱল গুৱাহাটীৰেই উন্নতি সাধি থাকিলে এদিন প্ৰকৃতিৰ ৰোষত সমগ্ৰ গুৱাহাটীবাসীয়েই শেষ হৈ যাব৷ চৰকাৰে অদূৰদৰ্শী দৃষ্টিভংগী আৰু পৰিকল্পনাৰে গুৱাহাটীৰ ঘনত্ব বৃদ্ধিৰ কাৰ্যসূচী বন্ধ কৰক৷ একেখন গুৱাহাটীকে বহলাই নিয়াতকৈ অসমত আৰু চাৰি-পাঁচখন গুৱাহাটী নিৰ্মাণৰ চিন্তা-চৰ্চা কৰক৷ ভাৰতীয় আয়ুৰ্বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানখনৰ নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰত চৰকাৰে যিধৰণে আঁকোৰগোজ মনোভাবেৰে সিদ্ধান্ত লৈছিল, এনেধৰণৰ সিদ্ধান্তবোৰৰ বাবে অসমবাসী কিমান লাভৱান হয় পাছৰ কথা, ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ গুৱাহাটীৰ বাবে হয়তো উশাহ-নিশাহ লোৱাটোও কষ্টকৰ হৈ পৰিব৷