ৰাজনৈতিক প্ৰতিশ্ৰুতিৰে নহয়

স্বাধীন দেশৰ নাগৰিকে স্বাধীন দেশৰ চৰকাৰৰ পৰা সেইখিনিয়েই আশা কৰে যিখিনি নাগৰিকৰ প্ৰাপ্য৷ এজন মানুহে জন্মগতভাৱেই লাভ কৰে কিছুমান অধিকাৰ, যেনে নিৰ্ভয় বাতাৱৰণৰ মাজত বাস কৰাৰ অধিকাৰ, কথা কোৱাৰ অধিকাৰ, হাঁহি-কান্দোনৰ অধিকাৰ, ভাল খাদ্যৰ অধিকাৰ আদি৷ তাৰ লগে লগে আধুনিক পৃথিৱীত ভাল শিক্ষা, ভাল স্বাস্থ্যৰ অধিকাৰ৷ কিন্তু আমাৰ দেশত ভয়মুক্ত জীৱন যেন সুদূৰ পৰাহত হৈ পৰিছে৷ বন-জংঘলত যিদৰে জীৱ-জন্তুৰ মাজত জীয়াই থকাৰ প্ৰতিযোগিতা চলে, সেইদৰে আজিও সভ্য মানুহৰ পৃথিৱীত হোৱা অঘোষিত প্ৰতিযোগিতাই মানুহক ভীতিগ্ৰস্ত কৰি ৰাখিছে বুলি ক’লেও বঢ়াই কোৱা নহয়৷ প্ৰতিজন পিতৃ-মাতৃয়ে নিজ সন্তানক লৈ ব্যাপক দুঃচিন্তা লৈ সময় কটাব লাগে৷ নিজৰ জীৱনক লৈ থকা উদ্বিগ্নতাই আমাক ৰুগীয়া কৰি তুলিছে৷ যি আকাংক্ষা লৈ আমাৰ দেশখন স্বাধীন কৰা হৈছিল, লাখ লাখ লোকে জীৱন আহুতি দিছিল, আমাৰ ভৱিষ্যতৰ সুস্থিৰ জীৱনৰ বাবে কিমানে অনিশ্চিত জীৱন আঁকোৱালি লৈছিল, কিন্তু আজি দেশ ক্ৰমান্বয়ে অধোগতিৰ ফালেহে গতি কৰিছে৷ উদাহৰণস্বৰূপে, ২০২১ বৰ্ষৰ ভোকাতুৰ দেশৰ তালিকাত ১০১সংখ্যক স্থানত আছিল আৰু  ২০২২ চনত এই স্থান ১০৭সংখ্যকলৈ  অৱনমিত হয়৷ কংগ্ৰেছৰ দীৰ্ঘদিনীয়া শোষণ-বঞ্চনাৰ পৰা দেশক উদ্ধাৰ কৰাৰ বৃহৎ সংকল্প লৈ বিজেপিয়ে যিখন ভাৰতৰ ক্ষমতা দখল কৰিছিল, সেইখন ভাৰতত ২০১৪ চনত মুঠ জনসংখ্যাৰ ১৪.৯০ শতাংশলৈকে লোক খালী পেটে উজাগৰী নিশা পাৰ কৰিব লাগিছিল আৰু আজি নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ ৮ বছৰীয়া শাসনৰ পাছত ই বৃদ্ধি পাই হ’ল ১৫.৩০ শতাংশ, অৰ্থাৎ সৰ্বমুঠ লোকৰ ২১,২৬,৭০,০০০জন লোক খালী পেটে থাকে বা এবেলা এমুঠি খাই কোনোমতে জীয়াই আছে৷ কিন্তু ভাৰতৰ চুবুৰীয়া ৰাষ্ট˜ আৰু যি ভাৰততকৈ দুবছৰ পাছত স্বাধীনতা লাভ কৰিছিল, সেই চীন দেশত মাত্ৰ ২.৫০ শতাংশ লোকহে ভোকাতুৰ হৈ থাকে৷ অৰ্থাৎ চীনৰ মুঠ জনসংখ্যা ১৪১ কোটি লোকৰ মাত্ৰ ৩.৫ কোটি মানুহে ভোকাতুৰ জীৱন কটাইছে৷ আমি শত্ৰু হিচাপে গণ্য কৰা পাকিস্তানৰ অৱস্থা এইক্ষেত্ৰত ভাৰততকৈ ভাল৷ ভোকাতুৰ দেশৰ তালিকাত যি সময়ত ভাৰতৰ স্থান ১০৭, সেই সময়ত পাকিস্তানৰ স্থান হৈছে ৯৯৷ সেইদৰে যি সময়ত ভাৰতত ১৫.৩০ শতাংশ লোকে খাদ্যৰ অভাৱত কলমলাব লাগিছে, সেই সময়ত পাকিস্তানত ১২.৯ শতাংশ লোকহে এই অৱস্থাত আছে৷ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল, যি সময়ত আমি পাকিস্তানৰ বিৰুদ্ধে লাগি থাকোঁ বা বাহিৰৰ পৰা চালে ৰাজনৈতিক অস্থিৰতাত থকা এখন দেশৰ নিচিনা লাগে, সেই সময়ত কিন্তু পাকিস্তানে ২০১৪ চনত ভোকাতুৰৰ সংখ্যা ১৩.৯০ শতাংশৰ পৰা বৰ্তমান ১২ শতাংশলৈ হ্ৰাস কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ সেইদৰে ২০১১ চনত ১৫.৭০ শতাংশ ভোকাতুৰ থকা বাংলাদেশত বৰ্তমান ই কমি ৯.৫ শতাংশ হৈছে৷ তেন্তে আমাৰ বিপৰ্যয়ৰ কাৰণ কি? আমি দেশখনৰ আন্তঃগাঁথনি নিৰ্মাণ কৰি দেশৰ জনসাধাৰণৰ উপাৰ্জনৰ উপাদান বৃদ্ধিত গুৰুত্ব দিয়াৰ পৰিৱৰ্তে হিন্দু-মুছলমানৰ ৰাজনীতিত বেছি গুৰুত্ব দিছোঁ৷ পাকিস্তান, আফগানিস্তান, বাংলাদেশৰ নাগৰিকক আমাৰ দেশত নাগৰিকত্ব দিয়াৰ বিতৰ্কত যেতিয়া এখন দেশৰ চৰকাৰে সময় অপব্যয় কৰে, যেতিয়া আন্তঃগাঁথনি নিৰ্মাণৰ পৰিৱৰ্তে মূৰ্তি নিৰ্মাণ, ৰাম মন্দিৰ নিৰ্মাণত প্ৰাথমিক গুৰুত্ব দিয়ে, তেতিয়াহ’লে স্বাভাৱিকভাৱেই দেশৰ অৱস্থা বেয়াৰ ফাললৈ যাব৷ সেয়ে এতিয়া কেৱল প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া চৰকাৰ নহয়, সঁচা অৰ্থত কাম কৰা মানুহৰ প্ৰয়োজন হৈছে৷ এনে সময়তে অৰবিন্দ কেজৰিৱালে এক নতুন কামৰ নিদৰ্শন লৈ মানুহৰ মাজলৈ অহা দেখা গৈছে৷ যেনে শিক্ষা-স্বাস্থ্য-বিদু্ৎ-খোৱাপানীৰ দৰে বুনিয়াদী সুবিধাৰে দেশখনক গঢ়াৰ বাবে কাম কৰিছে৷ দিল্লী আৰু পঞ্জাৱত সফলতা লাভ কৰি দলটোৱে সমগ্ৰ দেশৰ বাবে কাম কৰাৰ বাবে আগবাঢ়ি আহিছে৷ শেহতীয়াকৈ দিল্লীৰ প্ৰদূষণ ৰোধৰ বাবে সকলো নিৰ্মাণকাৰ্য বন্ধ কৰি সেই কৰ্মত নিযুক্ত শ্ৰমিকসকলক ৫,০০০ টকা ক্ষতিপূৰণ দিবলৈ লোৱা কাৰ্য অতি প্ৰশংসনীয় হৈছে৷ দেশে নতুনত্ব আশা কৰে, কিন্তু কেৱল বিনামূলীয়া বা সাহায্যৰেও নহয়, দেশৰ আন্তঃগাঁথনি নিৰ্মাণৰ আঁচনি চাব বিচাৰে দেশবাসীয়ে৷ কেজৰিৱালে কাৰ্যতঃ নিজৰ আঁচনি কিদৰে আগবঢ়ায় সি লক্ষণীয় হ’ব৷