নিজক চিনি পোৱা অসমীয়াই অসমক চিনিবনে

‘আজিৰ অসমীয়াই নিজক নিচিনিলে অসম ৰসাতলে যাব’ ড॰ ভূপেন হাজৰিকাৰ তাত্ত্বিক সংগীতটোৰ কথাৰ প্ৰসংগকে সাৰোগত কৰি ক’ব পাৰি যে অসমৰ অসমীয়াসকলে নিজক চিনিবলৈ ধৰিছে আৰু লগে লগে নিজকে চিনি পোৱাসকলে অসম আৰু অসমীয়াৰ সমূহীয়া স্বাৰ্থক তথা সমস্যাবোৰ নেদেখা হৈ পৰিবলৈ ধৰিছে, আৰু অসমখনক নিচিনা হ’বলৈ ধৰা বুলি সচেতন মহল উদ্বিগ্ন হৈ পৰা পৰিলক্ষিত হৈছে৷ ৰাজ্যখনৰ প্ৰতি আৰু অসমৰ অসমীয়াৰ মৌলিক সমস্যাসমূহৰ সমাধানৰ স্বাৰ্থক অগ্ৰাহ্য কৰা সাম্প্ৰতিক সময়ৰ বণিক চৰকাৰখনৰ ব্যৱসায়িক অংকৰ চক্ৰবেহুত সোমাই পৰা অসমখনক আৰু ইয়াৰ সৰ্বসাধাৰণক শোষণ, শাসন আৰু উৎপীড়ন কৰাৰ ঘটনাবোৰ নিজক চিনি পোৱা অসমীয়াসকলে যেন নেদেখা হ’বলৈ ধৰিছে৷ ভোটকেন্দ্ৰিক স্বাৰ্থত চৰকাৰীভাৱে বিনামূলীয়াকৈ দিয়া অলপ চাউল, আন সা-সুবিধা দানৰ অন্তৰালত সোমাই থকা অসমবিৰোধী, অসমীয়াবিদ্বেষী আঁচনিবোৰ নেদেখাসকলে সামান্য লাভৰ অংকটোহে দেখিবলৈ লোৱা যেন একাংশই অনুভৱ কৰিছে৷ দলীয় ৰাজনৈতিক স্বাৰ্থ পূৰণৰ এনে ব্লুপ্ৰিণ্টৰ জৰিয়তে জনসাধাৰণক দলীয় ৰাজনীতি ক্ৰীড়নক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লোৱাৰ অন্তৰ্নিহিত বিষময় পৰিণতিৰ ছবিখন নিজক চিনি পোৱা অসমীয়াসকলে নেদেখে, নিচিনে৷ বিশেষকৈ অসমৰ বাস্তৱ সমস্যাবোৰ দেখাৰ পৰা, জনাৰ পৰা আৰু চিনিব পৰাৰ পৰা ৰাজ্যখনৰ নতুন পুৰুষচামক আঁতৰাই ৰখাৰ বাবে চৰকাৰীভাৱে পতা মায়াজালখন অসমীয়াসকলৰ চকুত নপৰে, চিনিব নোৱাৰে৷ চিনিব পাৰিছে নতুন নতুন উৎসৱ, পৰ্বৰ ৰংচঙীয়া একোখন ৰঙীণ ক্ষেত্ৰ, নাচোন-বাগোনৰ ৰঙালী মঞ্চ৷ কোনোৱে চাবলৈ, বুজিবলৈ নিবিচাৰে মঞ্চৰ তলত থৈ দিয়া ৰাজনীতিৰ বিষাক্ত বাষ্পৰ পাশ্বৰ্ক্ৰিয়া, ইয়াৰ বিষময় পৰিণতিৰ কথা৷ নতুন পুৰুষৰ বিবেক দংশনৰ ৰাজনৈতিক পৰিকল্পনাৰে ৰচনা কৰা এখন যেন নতুনকৈ সজা ‘বেবিলনৰ শূন্য’ নগৰতহে বিচৰণ ক্ষেত্ৰ এইসকলৰ৷ ৰাজ্যখনৰ বৃহত্তৰ সমূহীয়া সমস্যাৰ বিষয়বোৰ মনলৈ, বিবেক-বিচাৰলৈ আহিব পৰাৰ সুৰুঙা বন্ধ কৰিবলৈ চৰকাৰীভাৱে কৰা এনেবোৰ ছল-চক্ৰান্ত, প্ৰতাৰণা, প্ৰৱঞ্চনাৰ বিষয় নিজকহে মাথোন চিনি পোৱা অসমীয়াসকলে নেদেখে, নাজানে বা চিনি নাপায়৷ চিনে কেৱল চৰকাৰে দিয়া দুটামান টকা বা ব্যক্তিগতভাৱে পোৱা সামান্য চৰকাৰী সাহায্য, ‘মামাই’ দিয়া বাইকখন আদি৷ নতুন পুৰুষৰ ব্যক্তিত্ব হৰণৰ, আত্মনিৰ্ভৰশীল মনোবৃত্তি হৰণৰ ৰাজনৈতিক ষড়যন্ত্ৰৰ বীজাণু কোনোৱে চিনি নাপায়, নেদেখে অন্তৰ্দৃষ্টিৰে৷ নিজকহে মাত্ৰ চিনি পোৱা ব্যক্তিকেন্দ্ৰিক স্বাৰ্থন্ধতাৰ বলি যেন সকলো৷ নিচিনে অসমক, আৰু অসমখনৰ বৃহত্তৰ স্বাৰ্থক৷ সামান্য সাহায্য লাভৰ বাবে দলীয় ৰাজনৈতিক পাশাখেলত ক্ৰীড়নক হৈ পৰা আৰু এতিয়া কেৱল নিজক চিনি পোৱা অসমীয়াসকলে চিনিব নোখোজে আত্মসংস্থাপনৰ পথ আৰু আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰে নিজৰ পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মৰ আত্মনিৰ্ভৰশীল জীৱন যাপনৰ সুগম ব্যৱস্থা৷ তেওঁলোকৰ পাছত তেওঁলোকৰ সন্তানসকলৰ বাবেও হয়তো এটাই পথ থাকিব বুলি আশ্বস্ত হৈ থাকে, যে তেওঁলোকৰ সন্তানসকলেও চৰকাৰীভাৱে বিনামূলীয়াকৈ পোৱা চাউলৰ ভাত খায়েই জীৱন কটাব৷ চাউলমুঠিৰ বাদে তেওঁলোকৰ সন্তানসকলেও দেশ, জাতি, মাটি, ভেটিৰ সমস্যা সন্দৰ্ভত মগজু খটুওৱাৰ প্ৰয়োজন নাথাকিব৷ নিজক চিনি পোৱা অসমীয়াসকলে আন কাকো, অথবা দেশকো চিনি পাব নালাগিব৷

নক’লেও হয় যে দেশত অথবা অসমতো এতিয়া গণতন্ত্ৰ, সমাজতন্ত্ৰৰ মৃত্যুঘণ্টা বজাইছে চৰকাৰে৷ গতিকে প্ৰজাতন্ত্ৰ বিনাশ কৰি পৰোক্ষভাৱে হ’লেও ৰাজতন্ত্ৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ পৰিকল্পনাত ব্যস্ত দেশীয় চৰকাৰ৷ গণতন্ত্ৰৰ ঢাক-ঢোল বজোৱাটো বাহাল ৰাখিও অব্যক্ত, অঘোষিত ৰাজতন্ত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ উদ্দেশ্য পূৰণৰ বাবে দেশত-ৰাজ্যত গণতান্ত্ৰিক নাগৰিকৰ পৰিৱৰ্তে চৰকাৰৰ মুখাপেক্ষী, অনুগ্ৰহী ‘প্ৰজা’ সৃষ্টিৰ আঁচনি সাম্প্ৰতিক চৰকাৰৰ– যিয়ে চাউল দিব, ভাত দিব, ৰাইজ তেওঁৰেই প্ৰজা হ’ব, হ’ব আজ্ঞাবাহী আৰু সেৱক৷ এইটোৱেই সাম্প্ৰতিক চৰকাৰৰ শাসন নীতি– পঞ্চাছ বছৰীয়া শাসনৰ বাঞ্ছা পূৰণৰ অগণতান্ত্ৰিক, অবাঞ্ছিত ৰাজনীতি৷ নিজক চিনি পোৱা ‘আজিৰ অসমীয়া’ই সেইবোৰ নেদেখে, নিচিনে অথবা নাভাবে৷ কাৰণ চৰকাৰী সাহায্য লাভৰ আশা-আকাংক্ষাত বন্দী সকলো৷ গতিকে ‘মৰে অসম, জীয়ে কোন’ বুলি অসমীয়াসকল আশ্বস্ত হোৱাৰ যুক্তি অবান্তৰ হৈ পৰাটো অৱধাৰিত বুলি অসমৰ অসমীয়াই অনুধাৱন কৰিবই লাগিব৷ অন্যথা সকলো জীয়াই থাকিলেও অসমত অসমীয়াসকল অসমীয়া হৈ জীয়াই থকাৰ পথ ৰুদ্ধ হৈ পৰাটো নিশ্চিত হ’ব৷