লাচিতৰ দিৱসৰ সংকল্প
অসমীয়াৰ বীৰ লাচিত বৰফুকনৰ চাৰিশ বছৰীয়া জয়ন্তী বৰ ধুমধামেৰে সমগ্ৰ অসমৰ প্ৰতিটো প্ৰান্তৰ লগতে অসম চৰকাৰৰ উদ্যোগত ভাৰতৰ ৰাজধানী দিল্লীতো তিনিদিনীয়া কাৰ্যসূচীৰে উদ্যাপিত হৈছে৷ অতি আশাৰ বতৰা যে এইবাৰ লাচিত দিৱসটো চৰকাৰীভাৱে অতি উলহ-মালহেৰে উদ্যাপিত হৈছে৷ কিন্তু তাৰ লগে লগে কেইটামান কথাত যদি মন দিয়া নাযায় তেন্তে সকলো শ্ৰম অথলে যাব৷ প্ৰথম কথা, লাচিত বৰফুকনক অসমৰ জনসাধাৰণে জাতীয় বীৰ হিচাপে সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰি আহিছে৷ ২৪ নৱেম্বৰৰ দিনটো চৰকাৰী বন্ধৰ দিনৰ লগতে বিভিন্ন পক্ষই লাচিত দিৱস উদ্যাপন কৰি বীৰজনক যথোচিত মৰ্যাদা প্ৰদান কৰি আহিছে৷ কিন্তু আজিলৈকে চৰকাৰীভাৱে যিধৰণৰ পদক্ষেপ ল’ব লাগিছিল সেয়া লোৱা হোৱা নাছিল৷ এইবাৰ চৰকাৰে এসপ্তাহকৈ কাৰ্যসূচী ঘোষণা কৰিলে আৰু মাৰ্চ-পাষ্টৰ বেণ্ড প্ৰদৰ্শনৰ পৰা বিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয়ত ৰচনা প্ৰতিযোগিতাৰ লগতে আন প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত কৰা, চৰকাৰী প্ৰচেষ্টাত প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত কৰা আদি কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণ কৰে৷ অতি সন্তোষজনক কথাটো হ’ল, এইবোৰ কাৰ্যৰ দ্বাৰা এজন জাতীয় বীৰৰ দেশপ্ৰেম, স্বাভিমান, শৌৰ্য-বীৰ্যৰ গুণানুকীৰ্তন হৈছে৷ কিন্তু তাৰ লগে লগে প্ৰশ্ন উত্থাপন হৈছে, এইজন বীৰৰ জয়ন্তী ভাৰতৰ আন স্থানত গৈ অসমৰ মানুহে নিজৰ টকা খৰচ কৰি উদ্যাপন কৰিলেই লাচিত বৰফুকন ভাৰতীয় বীৰ হৈ উঠিবনে৷ প্ৰকৃতাৰ্থত লাচিত বৰফুকনে কাৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰি অমৰত্ব লাভ কৰিছিল? নিশ্চয়কৈ মোগলৰ বিৰুদ্ধে, আৰু এই মোগলৰ সেনাপতি আছিল এজন হিন্দু বীৰ ৰামসিংহ৷ সেয়ে বিজেপিয়ে লাচিত বৰফুকনক হিন্দু বীৰ সজাই যিমানেই প্ৰচাৰ নচলাওক কিয়, সেয়া কেতিয়াও সম্ভৱ নহয়৷ আনহাতে, আজি অসমীয়া জাতি মহাসংকটত পৰিছে৷ কাৰণ যি আহোমে বৰ অসমৰ ছবি অংকন কৰিছিল, সেই বৰ অসমখন আজিৰ ৰাজনীতিৰ পাকচক্ৰত পৰি ভাঙি টুকুৰা টুকুৰ হৈ পৰিল৷ নিশ্চয়কৈ ইয়াৰ বাবে স্বাধীনতাৰ পাছত বৰ অসমৰ প্ৰতিটো প্ৰান্তত বাস কৰা প্ৰতিটো জাতি-জনগোষ্ঠী তথা জনজাতিয়ে যি মৰ্যাদা, সন্মান আৰু স্বাধীনতা পাব লাগিছিল, সেয়া নোপোৱাৰ বাবে বাঢ়ি অহা খং-ক্ষোভবোৰে নিজৰ নিজৰ অধিকাৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ নামত পুনৰ পৰাধীনতাৰ শিকলিকেই পিন্ধিবলৈ বাধ্য হ’ল৷ সেয়ে এতিয়াও অসমৰ ভূখণ্ডত বাস কৰা মানুহখিনিক সেইসকলে শত্ৰু জ্ঞান কৰি নানা আক্ৰমণ-প্ৰত্যাক্ৰমণৰ ঘটনা সংঘটিত কৰি থাকে৷ যিটো বৰ্তমান মেঘালয়ৰ লগত ঘটিছে, সেইবোৰ সেই পৰাধীন মানসিকতাৰ এক হীনমন্যতাৰ পৰিচায়ক মাত্ৰ৷ কিন্তু বাস্তৱ কথাটো হ’ল, অসমখনো ভাৰতীয় তথাকথিত শাসকসকলৰ পৰা আজি স্বাধীনতাৰ অমৃত কালতো বঞ্চিত-প্ৰতাৰিত আৰু অৱহেলিত হৈয়ে থাকিব লগা হৈছে৷ আৰু ইয়াত সহযোগ কৰিছে অসমৰ শাসকসকলেও৷ সি লাগিলে আঞ্চলিক শক্তিয়েই হওক বা ৰাষ্ট্ৰীয় শক্তিয়েই হওক৷ যি অসমীয়াত্ব ৰক্ষাৰ বাবে লাচিত বৰফুকনে ভাৰতীয় শাসকৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিছিল, সেই অসমীয়াত্ব আজি তাৰ দুগুণে বিপদত পৰিছে ভাৰতীয় শাসকসকলৰ পৰাই৷ নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইন আনি বিদেশীৰ বাবে অসমৰ ভূখণ্ড মুকলি কৰি দিয়াৰ বাবে নিকট ভৱিষ্যতে অসমীয়া জাতি যে বিপদত পৰিব, সি নিশ্চিত৷ আজি যি চৰকাৰে লাচিত দিৱস পাতি অসমীয়াৰ স্বাভিমান ৰক্ষাৰ বৰ বৰ ভাষণ দিছে, সেইসকলেই অসমৰ বিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়া ভাষাক এলাগি কৰাৰ আইন কৰিছে৷ এ পি এছ চিৰ পৰা অসমীয়া ভাষাৰ কাকত বাতিল কৰিছে৷ হাজাৰ হাজাৰ চৰকাৰী মাতৃভাষাৰ বিদ্যালয় বন্ধ কৰি চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাতে ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয় খোলাৰ ব্যৱস্থা কৰিছে৷ ইংৰাজী মাধ্যমৰ ব্যক্তিগত বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে চৰকাৰে মাটি-বাৰী দি উৎসাহিত কৰিছে৷ ইয়াৰ বিৰুদ্ধে হোৱা প্ৰতিবাদকো চৰকাৰে কাণসাৰ কৰা নাই৷ ভাষাই যদি নাথাকে, অসমীয়া জাতি লাচিত দিৱস পাতি জীয়াই থাকিবনে, আৰু যদি অসমীয়া জাতিয়েই নাথাকে, তেন্তে লাচিত বৰফুকন কাৰ মাজত জীয়াই থাকিব? সেয়ে লাচিত দিৱসৰ প্ৰাসংগিকতা তেতিয়াহে থাকিব যেতিয়া চৰকাৰে লাচিতৰ দৰে বীৰত্বৰে অসমৰ শৌৰ্য-বীৰ্য অটুট ৰখাৰ বাবে কাম কৰিব৷ ইয়াৰ বাবে ৰাজকোষৰ ধন খৰচ কৰি লাচিতক ভাৰতীয় বীৰ সজোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই৷ অসমৰ জনতাৰ বুকুত লাচিতক জীয়াই ৰাখিবলৈ হ’লে প্ৰকৃত অসমীয়াৰ দৰে কাম কৰিব লাগিব৷
এয়া সংকল্প লোৱাৰ সময়, অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য, কৃষ্টি-সংস্কৃতি ৰক্ষাৰ, অসমীয়া জাতি ৰক্ষাৰ বাবে যদি লাচিতে নিজৰ মোমায়েকক কাটিব পাৰে, তেন্তে আজিৰ অসমীয়াই জাতি ৰক্ষাৰ বাবে জাতিদ্ৰোহীসকলৰ বিৰুদ্ধে কিয় মাৰবান্ধি থিয় দিব নোৱাৰিব?