অসমীয়া চলচ্ছিত্ৰ– প্ৰত্যাহ্বান আৰু কৰণীয়
সংস্কৃতি এটা জাতিৰ জীৱনধাৰা৷ জাতিটোৰ ভাষা, সাহিত্য, ৰীতি-নীতি, ধৰ্ম, সুকুমাৰ কলা, স্থাপত্য, ভাস্কৰ্য, সাজ-পোছাক, মাত-কথা, লোকবিশ্বাস আদিৰ সমাহাৰেই সেই জাতিটোৰ সংস্কৃতি৷ সুস্থ শাসন, একনিষ্ঠ সাধনা আৰু সুস্থিৰ নিৰাপত্তাই সংস্কৃতিৰ বিকাশত সহায় কৰে৷ একোজন শক্তিধৰ, বিচিত্ৰ প্ৰতিভাৰে মহীয়ান, অন্তদৃৰ্ষ্টিসম্পন্ন গভীৰ চিন্তাশীল মনীষীৰ আকুণ্ঠ প্ৰচেষ্টাতেই একোটা সংস্কৃতিয়ে একোখন সভ্য সমাজৰ ধ্বজাবাহক হিচাপে থিয় দিব পাৰে৷ অসমৰ কলা-সংস্কৃতিৰ আকাশত তিৰবিৰাই থাকি সমগ্ৰ জাতিটোকে পোহৰাই তোলা উজ্জ্বল নক্ষত্ৰ দুটাই হৈছে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰীমাধৱদেৱ৷ মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱক যিদৰে পুৰণি অসমীয়া সংস্কৃতিৰ জন্মদাতা বুলি ক’ব পাৰোঁ, ঠিক সেইদৰে অসমৰ সামাজিক জীৱনত আধুনিক সংস্কৃতিৰ বীজ সিঁচা খেতিয়কজনেই হ’ল ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা৷ তেওঁৰ বৌদ্ধিক কৰ্ষণ আৰু একনিষ্ঠ শিল্প-সাহিত্য কৰ্মই অসমীয়া সংস্কৃতিক বিপুলায়তন প্ৰদান কৰিছিল৷ বিশেষকৈ অসমৰ চলচ্ছিত্ৰ উদ্যোগটোলৈ তেওঁ যি নৱজাগৰণ আনিছিল, তাৰ আধাৰত আৰু পিছৰ প্ৰজন্মৰ বহু গুণী-জ্ঞানী কলা-কুশলীৰ আকুণ্ঠ প্ৰচেষ্টাত এই উদ্যোগটোৱে অসমৰ ৰাইজক মনোৰঞ্জন দিয়াৰ লগতে প্ৰগতিশীল সংস্কৃতিৰ বাৰ্তাবাহক হৈ এটা বৃহৎ পৰিয়ালৰ ভৰণ-পোষণৰ দায়িত্ব বহন কৰি আহিছে৷ ৰূপকোঁৱৰৰ প্ৰচেষ্টাত গঢ় লৈ উঠা অসমীয়া চলচ্ছিত্ৰ উদ্যোগটোৱে এসময়ত গুণগ্ৰাহী দৰ্শকৰ আকুল সমৰ্থন লাভ কৰি ভাৰতীয় চলচ্ছিত্ৰৰ বজাৰখনৰ প্ৰাদেশিক ছবিৰ ক্ষেত্ৰত স্বকীয় মহিমাৰে এক সুকীয়া স্থিতি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ সুন্দৰ অভিনয় আৰু সময়োপযোগী কৌশলেৰে নিৰ্মিত অসমীয়া চলচ্ছিত্ৰসমূহে হিন্দী চলচ্ছিত্ৰক ফেৰ মাৰি অসমৰ চিত্ৰগৃহসমূহত নিজৰ জনপ্ৰিয়তা বাহাল ৰাখিছিল৷ আজলী নবৌ, বোৱাৰী, ঘৰ-সংসাৰ আদি চলচ্ছিত্ৰই আদৰ্শগতভাৱে মধ্যবিত্তৰ জীৱনশৈলীক পৰ্দাত প্ৰতিফলিত কৰি অসমৰ জনমানসত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰাৰ লগতে আদৰ্শগত স্বকীয়তাৰ বাবে ব্যৱসায়িকভাৱেও সফল হ’ব পাৰিছিল৷ এই চলচ্ছিত্ৰ উদ্যোগটোৰ লগত জড়িত হৈয়েই অসমৰ এচাম সংস্কৃতিৱান লোকে জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছিল বা এতিয়াও কৰি আছে৷ ড॰ ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াৰ অহোপুৰুষাৰ্থ প্ৰচেষ্টাত এই উদ্যোগটোৱে বহু প্ৰাণ পাই উঠিছিল৷ পাছৰ পৰ্যায়ত জাহ্নু বৰুৱা, চন্দ্ৰ মুদৈ, মুনিন বৰুৱাকে ধৰি কেইবাজনো যশস্বী পৰিচালকৰ বাছকবনীয়া শিল্পকৰ্মই অসমীয়া চলচ্ছিত্ৰ শিল্পৰ ভঁৰাল যথেষ্ট টনকিয়াল কৰিছিল৷ কিন্তু কালক্ৰমত অতিকৈ কম দৰ্শক আৰু প্ৰচুৰ অৰ্থসম্পন্ন পশ্চিমীয়া বণিয়াৰ আগ্ৰাসনৰ বাবে বিজ্ঞাপন, প্ৰচাৰ আৰু কাৰিকৰী কৌশলৰ ক্ষেত্ৰত অসমীয়া চলচ্ছিত্ৰই হিন্দী ছবিৰ লগত ফেৰ মাৰিব নোৱৰা হ’ল৷ সেয়েহে যোৱা প্ৰায় ডেৰ-দুই দশক ধৰি অসমৰ চলচ্ছিত্ৰ উদ্যোগটোৰ অৱস্থা তেনেই পুতৌলগা হৈ পৰিছিল৷ কিছু সময়ৰ বাবে হ’লেও কিছুমান চুটি ভিচিডি ছবিয়ে বজাৰ দখল কৰিছিল যদিও পাইৰেচীৰ উৎপাতত সেই প্ৰচেষ্টাও সুদূৰপ্ৰসাৰী নহ’ল; যাৰ ফলস্বৰূপে অসমীয়া চলচ্ছিত্ৰ উদ্যোগৰ বহু অভিনেতা-অভিনেত্ৰীয়েই জীৱিকাৰ তাড়নাত বিভিন্ন ভ্ৰাম্যমাণ নাট্যগোষ্ঠীলৈ ঢাপলি মেলিছিল৷ কিন্তু শেহতীয়াকৈ বহু উদ্যমী অসমীয়াই চলচ্ছিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিছে৷ বহুকেইখন চলচ্ছিত্ৰই বহুকেইটা ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সন্মান বুটলিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ কেইদিনমানৰ ভিতৰতে কেইবাখনো অসমীয়া চলচ্ছিত্ৰই ছবিগৃহসমূহ ভিৰ কৰা দেখা গৈছে৷ আগৰ তুলনাত আজিৰ অসমীয়া ছবিৰ কাৰিকৰী আৰু শৈল্পিক মান বহুগুণে উন্নত৷ পূৰ্বৰ বহু আসোঁৱাহপূৰ্ণ প্ৰযুক্তিৰ বিলুপ্তিয়ে বৰ্তমান অসমীয়া চলচ্ছিত্ৰক ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত ফেৰ মাৰিব পৰাকৈ সক্ষম কৰি তোলে৷ কিন্তু এইখিনিতে এটা কথা বিশেষভাৱে লক্ষণীয় যে জ্যোতিপ্ৰসাদে গঢ় দি যোৱা এটা উদ্যোগৰ আন্তঃগাঁথনি উন্নীতকৰণৰ দায়িত্ব কেৱল চৰকাৰ বা কলা-কুশলীৰেই নহয়৷ অসমৰ ৰাইজে এইক্ষেত্ৰত সহযোগিতা আগবঢ়াব লাগিব৷ অসমীয়া ছবিত উন্নত কাৰিকৰী কৌশল ব্যৱহাৰ নহয় বুলি কৈ হিন্দী ছবিৰ লগত তুলনা কৰাতকৈ নৱপ্ৰজন্মই অসমীয়া চলচ্ছিত্ৰ চাবলৈ আহিলে নিজেই এই উদ্যোগটো আৰ্থিকভাৱে টনকিয়াল হৈ পৰিব আৰু উন্নত কাৰিকৰী কৌশল ব্যৱহাৰ কৰিব পৰাকৈ সক্ষম হৈ উঠিব৷ আমি এটা কথা পাহৰি গ’লে নহ’ব যে অসমীয়া ছবিৰ দৰ্শকসকল কেৱল অসমতেই সীমাবদ্ধ; য’ত হিন্দী বা দক্ষিণ ভাৰতীয় ছবিসমূহ প্ৰায়বোৰ ৰাজ্যতে চলে৷ সীমিতসংখ্যক দৰ্শকৰ মাজতেই যদি আমি অসমীয়া চলচ্ছিত্ৰ চাবলৈ অনীহা প্ৰকাশ কৰোঁ, তেন্তে এই উদ্যোগটো জীয়াই থাকিব কিদৰে? বৰ্তমান ছবিগৃহসমূহৰ উন্নতি সাধনৰ লগতে অসমৰ বিভিন্ন চহৰত মাল্টিপ্লেক্স ব্যৱস্থায়ো দৰ্শকক আৰামদায়ক মনোৰঞ্জন দিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ সেয়েহে সকলো আশাবাদী যে উঠি অহা প্ৰজন্মই অসমীয়া ছবিৰ উত্থানৰ এই ধাৰাক খামুচি ধৰি অসমৰ এই চলচ্ছিত্ৰ উদ্যোগটোক অনাগত সময়ত পুনৰাই ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব৷