ঘূৰাই পামনে অসম সাহিত্য সভাৰ সেই হেৰোৱা গৌৰৱ
অসমৰ জাতীয় উত্তৰণত পথ প্ৰদৰ্শকৰ ভূমিকা লোৱা অসম সাহিত্য সভাৰ ভাষিক সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰখনত ব্যাপ্তিময় কৰ্ষণ, অসমৰ জাতি-জনগোষ্ঠীয় সংহতিত বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ অৱদানৰ কথা সকলোৱে জ্ঞান হ’বৰ দিন ধৰি প্ৰত্যক্ষ কৰি আহিছে৷ ওঠৰ শতিকাৰ শেষৰফালে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য আৰু অসমীয়া সংস্কৃতি ৰক্ষাৰ স্বাৰ্থত সেই সময়ৰ কেইজনমান চফল অসমীয়াৰ অকুণ্ঠ প্ৰচেষ্টাত গঢ় লৈ উঠা ‘অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা’খনেই কালক্ৰমত ‘অসম সাহিত্য সভা’ হ’লগৈ৷ প্ৰবাদপ্ৰতিম সাহিত্যিক আৰু অসমীয়া ভাষাৰ কাণ্ডাৰী পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা, শৰৎ চন্দ্ৰ গোস্বামী আদি ব্যক্তিৰ তত্ত্বাৱধানত আৰম্ভ হোৱা সাহিত্য সভাখনক পৰৱৰ্তী সময়ত আগুৱাই লৈ যায় চক্ৰধৰ বৰুৱা, কালিৰাম মেধি, হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী, অমৃতভূষণ দেৱাধিকাৰী, মফিজুদ্দিন আলী আহমেদ হাজৰিকা, অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰী, নলিনীবালা দেৱী আদিয়ে৷ অসমীয়া ভাষাক অক্ষুণ্ণ ৰাখি উন্নতি সধাৰ লগতে কলা-সংস্কৃতিৰ দিশটোত বিভিন্ন দিহা পৰামৰ্শৰে সভাই সদায় অসমবাসীৰ অভিভাৱকৰ দায়িত্ব পালন কৰি আহিছে৷ অসমীয়া ভাষাক বাঙালীৰ আগ্ৰাসনৰ পৰা ৰক্ষা কৰি এইসকল মনীষীয়েই এটা স্তৰলৈ উন্নীত কৰিলে৷ তাৰেই অনুপ্ৰেৰণাত সৃষ্টি হ’ল অলেখ কবি, সাহিত্যিক, লেখক৷ বহু বছৰ ধৰি অসমৰ জাতীয় সমস্যাক লৈ তৎপৰ এই অনুষ্ঠানটোৰ কৰ্মৰাজিয়ে সমগ্ৰ অসমবাসীকে আশ্বস্ত কৰি ৰাখিছিল৷ অসমীয়া সমাজ জীৱনৰ দুৰ্দিন-দুৰ্ভাবনাৰ সময়ত, বৌদ্ধিক আক্ৰোশ আৰু নেতিবাচক মতাদৰ্শই জাতীয় সংহতিলৈ সংকট নমাই অনাৰ সময়ত অসম সাহিত্য সভাই সদায়েই ধ্বজাবাহক হৈ জাতিটোৰ সুৰক্ষা ঢাল হিচাপে থিয় দি আহিছিল৷ কিন্তু অপ্ৰিয় হ’লেও সত্য যে সাহিত্য সভাৰ সেই পুৰণিকলীয়া গৰিমা আৰু কাৰ্যক্ষমতা আজি বিছ-ত্ৰিছ বছৰে যেন বহুখিনি ম্লান পৰিল৷ আশী দশকৰ পাছৰ পৰাই এই অৰাজনৈতিক অনুষ্ঠানটোত ৰাজনৈতিক পৃষ্ঠপোষকতা আৰম্ভ হ’বলৈ ধৰিলে৷ কালক্ৰমত এই পৃষ্ঠপোষকতা বৃদ্ধি হৈ আজি এনে এটা পৰ্যায় পালেহি যে শাসকীয় দলটোৰ পৰোক্ষ বা প্ৰত্যক্ষ সহযোগিতা নহ’লে সাহিত্য সভা টিকি থকাই টান হৈ পৰিল৷ সভাৰ গৰিমাপূৰ্ণ ঐশ্চৰ্যক ছিঙি-মোহাৰি সভাৰ ভিতৰৰ এচাম কৰ্মচাৰীয়ে ক্ষমতাৰ ৰাগী আৰু পইচাৰ খকত ৰাজনীতি কৰা আৰম্ভ কৰিলে৷ চিৰ চেনেহী মোৰ ভাষা জননীক ধোঁৱাচাঙত তুলি কিছুমানৰ হাতৰ পুতলা হৈ পৰিল অসম সাহিত্য সভা৷ সাহিত্যিক বা বুদ্ধিজীৱী বুলি ওফাইদাং মাৰি ফুৰা কিছুমান ব্যক্তিয়ে নিজৰ খুচি মতে নীতি-নিয়ম সলাই-বনাই সাহিত্য সভাক ভাতঘৰলৈ পৰ্যবসিত কৰিলে৷ অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ উন্নতি হ’ল নে নাই ক’ব নোৱাৰোঁ, কিন্তু দুই বছৰৰ মূৰে মূৰে অধিৱেশনখন কিন্তু বেছ খদমদমেৰেই হৈ থাকিল৷ অধিৱেশন পতাৰ বাদে যোৱা বিছ-ত্ৰিছ বছৰত সাহিত্য সভাৰ কোনো এটা উল্লেখনীয় কাম অসমবাসীৰ দৃষ্টিগোচৰ নহ’ল৷ বৰ্তমানৰ সভাপতিজনে নতুন চিন্তা আৰু উদ্যমেৰে কিছু কিছু কাম কৰি সভাৰ হেৰো¸ৱা সৌষ্ঠৱ আৰু গৰিমা ঘূৰাই আনিবলৈ চেষ্টা কৰিছে যদিও তেওঁ কিমান সফল সময়েহে ক’ব৷ কিন্তু অসমৰ বাস্তৱ ছবিখন হ’ল বৰ্তমান ৰঘুমলাৰ দৰে শিপাবলৈ ধৰা ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয়ৰ লগত ফেৰ মাৰিব পৰাকৈ অসমীয়া মাধ্যমৰ চৰকাৰী বিদ্যালয়সমূহৰ আন্তঃগাঁথনিৰ অভাৱ৷ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ অভাৱত এনে বিদ্যালয়সমূহ ঠায়ে ঠায়ে বন্ধ হোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে৷ জাতি-জনগোষ্ঠীয় সংঘাত, জনজাতিকৰণৰ দাবী-স্বীকৃতিক কেন্দ্ৰ কৰি উদ্ভৱ হোৱা পৰিস্থিতি, চুবুৰীয়া ৰাজ্য নাগালেণ্ড, অৰুণাচল প্ৰদেশ, মেঘালয়ৰ সৈতে হোৱা সীমা বিবাদ আদি ঘটনাই সামাজিক বাতাৱৰণ বিনষ্ট কৰাৰ লগতে জনগোষ্ঠীসমূহৰ মাজত ভাষা-সংস্কৃতিৰ প্ৰাচীৰখন মানসিকভাৱে বহল কৰি পেলাইছে৷ এনেকুৱা এটা অৱস্থাতো অসম সাহিত্য সভাৰ অন্ততঃ এটা উল্লেখনীয় পদক্ষেপ কাৰো দৃষ্টিগোচৰ নহ’ল৷ যি ভাষা জননীৰ সুৰক্ষাৰ স্বাৰ্থত অসম সাহিত্য সভা গঠন হৈছিল, সেই ভাষা জননীৰ সংকটৰ সময়ত সাহিত্য সভা কিন্তু আজি নিমাত৷ সেয়েহে এনে এক ক্ষণত অসম সাহিত্য সভাৰ পুনৰুদ্ধাৰ অসমীয়া জাতিৰ সুৰক্ষাৰ স্বাৰ্থত অতি প্ৰয়োজনীয় হৈ পৰিছে৷ সভাক কলংকমুক্ত কৰি ৰাইজৰ মানসপটত সভাৰ হেৰোৱা সৌষ্ঠৱ পুনৰ ঘূৰাই আনিবলৈ হ’লে সভাৰ সমূহ সদস্য আৰু কাৰ্যনিৰ্বাহকে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা ল’ব লাগিব৷ সভাপতি নিৰ্বাচনৰ দিন চলি আছে৷ সভাৰ গৰিমা ঘূৰাই অনাত সভাপতিজনৰ ভূমিকা অন্যতম৷ এইক্ষেত্ৰত সভাৰ প্ৰতিজন সদস্যৰে ভূমিকা অন্যতম৷ আশা কৰিম কোনো চক্ৰান্তকাৰীৰ ষড়যন্ত্ৰৰ বলি হৈ এনে এটা অনুষ্ঠানৰ মান-সম্ভ্ৰম, গৰিমা অপহৃত হ’বলৈ নিদি সদস্য আৰু কাৰ্যনিৰ্বাহকে এজন অৰাজনৈতিক সাহিত্যিকক সভাৰ পৰৱৰ্তী সভাপতি হিচাপে নিৰ্বাচন কৰিব৷