ধৰ্মযুদ্ধৰ সময় সমাগত!

‘ধৰ্ম’ শব্দটোৰ অৰ্থ ব্যাপক৷ গণতন্ত্ৰত নাগৰিকক সংবিধানপ্ৰদত্ত অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰাটো যিদৰে ধৰ্ম, তেনেদৰে সংবিধানপ্ৰদত্ত অধিকাৰ কোনোবাই কাঢ়ি নিবলৈ চলোৱা আসুৰিক কাৰ্যকলাপ ব্যৰ্থ কৰাৰ হকে নাগৰিকে প্ৰয়োজনত যুদ্ধ কৰাটোও এটা ধৰ্ম৷ নাগৰিকে নাগৰিকক হত্যা কৰাটো অধৰ্ম, যাক আকৌ কোৱা হয় ‘পাপ’ বুলি৷ নৰহত্যাক পাপ তথা অধৰ্মৰ আন এটা নাম হিংসা৷ কিন্তু দেশৰ আইন ভংগৰ অপৰাধত অথবা কোনোবা লোকে কাৰোবাক জঘন্যভাৱে হত্যা কৰা অপৰাধীক দেশৰ আইনৰ বিধানেৰে মৃত্যুদণ্ড বা ফাঁচি দিয়াৰ নিৰ্দেশ, হুকুম জাৰি কৰাটো আদালতৰ ধৰ্ম৷ সেই ধৰ্ম পালন কৰোঁতা বিচাৰকক কিবা ‘পাপ’ কাম কৰা বুলি গণ্য কৰা নহয়৷ বেদৰ মতে, কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধৰ মূল কাৰণ দুৰ্যোধনৰ  আঁকোৰগোজ মনোবৃত্তি আৰু ৰাজ্য লাভৰ অদমনিত আকাংক্ষা বুলি কোৱা হয় যদিও ক্ষত্ৰিয়ৰ বাবে যুদ্ধ কৰাটো আৰু যুদ্ধ জয়ৰ বাবে বিপক্ষৰ সৈন্য-সামন্তক হত্যা কৰাটোও এটা ধৰ্ম, মানে ক্ষত্ৰিয় ধৰ্ম৷ তেনে হত্যাক পাপ বুলি কোৱা নাই আৰু দুৰ্যোধন বা ৰণক্ষেত্ৰত আন হত্যাকাৰীকো পাপী বুলি কোৱা নহয়৷ দেশৰ হকে, দেশৰ জনগণৰ স্বাৰ্থ ৰক্ষাৰ সংগ্ৰামত, নাগৰিকৰ পৱিত্ৰ অধিকাৰ ৰক্ষাৰ হকে প্ৰাণ দিবলগীয়া হোৱাসকল কিন্তু মহাপুণ্যৱান বুলি জগতত পৰিগণিত হয়৷ তেনে মৃতকৰ স্থান ‘স্বৰ্গ’ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷ দেশৰ কাৰণে চূড়ান্ত ত্যাগ কৰাসকলে মৃত্যুৰ মাধ্যমেৰে দেশৰ স্বাৰ্থত, জনতাৰ হকে পালন কৰা দায়িত্বটো মহান ধৰ্ম তথা ‘দেশ ধৰ্ম’৷ ইয়াৰ সমান ডাঙৰ আন কোনো ধৰ্মই হ’ব পৰাৰ প্ৰশ্ন অবান্তৰ৷

ক’ব খুজিছোঁ ৰাজধৰ্মৰ লগত চতুৰ্থ স্তম্ভ তথা সংবাদ মাধ্যমৰ ধৰ্ম সংক্ৰান্তত৷ সংবাদ মাধ্যমৰ পৱিত্ৰ ধম হ’ল– সকলো ক্ষেত্ৰতে নিৰপেক্ষ বাতৰি প্ৰকাশেৰে আৰু সঁচা কথা সাহসেৰে জনগণক জনোৱাৰ ধৰ্ম৷ দেশৰ সাম্প্ৰতিক শাসন যন্ত্ৰৰ অবাঞ্ছিত হস্তক্ষেপ বা চেপাত হেঁচা খাই ‘স্বধৰ্ম বিচলিত হ’লে দেশ তথা ৰাজ্যৰ চলন শক্তিৰ বিনাশ হোৱাটো নিশ্চিত৷ সম্প্ৰতি শাসক তথা চৰকাৰে চতুৰ্থ স্তম্ভক পংগু কৰাৰ দানৱীয় আচৰণৰ নজীৰ নাগৰিকৰ বোধগম্য হোৱাটো লক্ষণীয়৷ ১৯৭৫ চনৰ পৰা ১৯৭৭ চনপৰ্যন্ত দেশত তদানীন্তন চৰকাৰে বলৱৎ কৰা জৰুৰী অৱস্থাৰ বছৰকেইটাত জনতাই ভোগা দুৰ্ভোগৰ পৰিস্থিতি অবৰ্ণনীয়৷ সংবাদ মাধ্যমৰ ডিঙিত বাঘে কামুৰি ধৰাৰ দৰে কণ্ঠ-কলম ৰুদ্ধ কৰাৰ পৰিণতিত সাধাৰণ নাগৰিকৰ জীৱনৰ গতি বিপৰ্যস্ত৷ পুনৰ আনুষ্ঠানিকভাৱে ঘোষিত নোহোৱা অঘোষিত জৰুৰী অৱস্থাৰ পৰ্যায়লৈ ঠেলিবলৈ লৈছে চৰকাৰে৷ সৰ্বত্ৰ ভাবুকিৰ শাসনৰ কবলত জনগণ, সংবাদ মাধ্যম, আনকি ন্যায়পালিকাও৷ জনসাধাৰণৰ নিৰাপত্তাৰ ভৰসা চতুৰ্থ স্তম্ভ৷ কিন্তু চৰকাৰৰ প্ৰথম আক্ৰমণ তথা দমন ব্যৱস্থা সংবাদ মাধ্যমৰ ওপৰত যে ইতিমধ্যে বলৱৎ হৈছে সেইটো বুজিবলৈ ৰাইজৰ জ্ঞানৰ অভাৱ হোৱা নাই৷ প্ৰশ্নটো হৈছে স্ব-ধৰ্ম পালনৰ৷ দেশৰ জনগণৰ নিৰাপত্তা, দেশৰ গণতন্ত্ৰ, অখণ্ডতা, সাৰ্বভৌমত্ব ৰক্ষাৰ বাস্তৱ দিশসমূহ সন্দৰ্ভত জনসাধাৰণৰ ভৰসা, বিশ্বাসৰ থল হৈছে চতুৰ্থ স্তম্ভ৷ প্ৰচাৰ, সংবাদ মাধ্যমক চৰকাৰেই হওক বা আন যি শক্তিয়েই নহওক কিয় ৰঙা চকুৰে শাসন কৰিব পৰাৰ পৰিস্থিতি দেশৰ বাবে চৰম দুৰ্ভাগ্যজনক৷ প্ৰচাৰ মাধ্যম, সংবাদ মাধ্যমৰ ঐক্যবদ্ধ শক্তিৰ ওচৰত সেও মানিবলৈ সকলো বাধ্য৷ কিন্তু  জনগণৰ প্ৰতি, দেশৰ প্ৰতি, ন্যায্য ‘ধৰ্ম’ পালনত সংবাদ মাধ্যমক কোনোবাই বাধা দিব পাৰে বুলি ভবাটো অমূলক৷ দেশত, ৰাজ্যত এতিয়া অলেখ-বঁটা-বাহন, পুৰস্কাৰৰ মেলা বহুওৱা হৈছে৷ সৌভাগ্যৰ বিষয়টো হৈছে সংবাদ মাধ্যমক হয়তো তেনেবোৰ আকাংক্ষাই  চুব পৰা নাই৷ দেশৰ অলেখ বুদ্ধিজীৱীক নিজ ধৰ্ম পাহৰাই বঁটা, পুৰস্কাৰ আদিৰ আশাত বন্দী কৰি ৰখাৰ অভিযোগ ৰাইজৰ মাজত বিয়পিছে৷ হিতাধিকাৰীৰে দেশ, ৰাজ্য ভৰি পৰিছে৷ সকলোৰে মুখ বন্ধ থাকিলে সকলোৱে নিজ নিজ ধৰ্ম পালন কৰাৰ পৰিৱৰ্তে অন্যায় ব্যৱস্থাকে সহন কৰাটো সঁচা অৰ্থত নাগৰিকৰ ধৰ্ম হ’ব নোৱাৰে৷ এনেকৈয়ে চিন্তা কৰে সচেতন নাগৰিকসকলে৷