চৰকাৰী হিচাপ মতে, অসমৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ৮৬ শতাংশ গাঁৱত বাস কৰে, মাত্ৰ ১৪ শতাংশহে চহৰত বাস কৰে৷ আনহাতে অসমৰ জনসংখ্যাৰ ৭৫ শতাংশ মানুহ কৃষিৰ ওপৰত প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে নিৰ্ভৰশীল৷ মুঠ কৰ্মঠ মানুহৰ ৫৩ শতাংশ কৃষিক্ষেত্ৰৰ স’তে জড়িত৷ গতিকে এতিয়ালৈ অসমখন এখন খেতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল দেশ৷ চহৰত থকাসকলৰ প্ৰায় প্ৰতিজনৰে এতিয়ালৈ গাঁৱত একোখন ঘৰ আছে, খেতিৰ স’তে পৰোক্ষ সম্বন্ধ আছে৷ গাঁৱৰ স’তে সম্পৰ্ক  ছিন্ন হোৱা চহৰীয়া লোকৰ সংখ্যা এতিয়ালৈ অসমত নিচেই তাকৰ৷ এনে লোকৰ সংখ্যা বাঢ়ি গৈ আছে৷ আৰু দুটা বা তিনিটা প্ৰজন্মৰ পাছত গাঁৱৰ পৰা শিপা সম্পূৰ্ণৰূপে উভাল খাই পৰা চহৰীয়া নাগৰিকৰ সংখ্যা অসমতো বাঢ়িব৷ তথাকথিত ‘অৰ্থনৈতিক উন্নয়ন’ৰ এটা প্ৰত্যক্ষ ফলাফল হ’ল কৃষিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল লোকৰ সংখ্যা হ্ৰাস আৰু নগৰীয়া লোকৰ সংখ্যা বৃদ্ধি৷ খেতিৰ স’তে সম্পৰ্কহীন নগৰীয়া ভোগালীৰ ৰূপ সুকীয়া হ’বলৈ বাধ্য৷ 

বিহু খেতিৰ স’তে সম্পৰ্ক থকা উৎসৱ৷ উৎসৱৰ স’তে মনোৰঞ্জনধৰ্মী উলহ-মলহ এৰাব নোৱৰাকৈ জড়িত থাকে৷ খেতিৰ পৰা আঁতৰত বিহুৰ ‘সাংস্কৃতিক’ তথা ৰূপ এটা হয়তো আছে৷ গণমাধ্যম আৰু বজাৰেও ইয়াৰ ৰূপ নিৰ্ণয় কৰাত অৰিহণা যোগাইছে৷ নিউজ চেনেলৰ ভোগালী উৎসৱত স্প’ৰ্টছ শ্বু, জিনছ আৰু ফেল্ট হেট পিন্ধা বিহুৱাৰ বিহুগীতৰ পয়োভৰে ভোগালীৰ নগৰীয়া আধুনিক সাংস্কৃতিক ৰূপ এটা দাঙি ধৰে৷ সমগ্ৰ পৃথিৱীক ক্ষন্তেক ব্যৱহাৰৰ পাছত পেলাই দিয়া ‘ডিছপজেব্‌ল’ পপ সংস্কৃতিৰ পণ্যই ছানি ধৰিছে, গণমাধ্যম আৰু বজাৰে সকলো সাংস্কৃতিক সম্ভাৰক পণ্যলৈ পৰিৱৰ্তিত কৰিছে৷ ভোগালী বিহু ইয়াৰ আগ্ৰাসনৰ পৰা সাৰি যোৱাৰ কোনো উপায় নাই৷ এতিয়ালৈ গাঁৱলীয়া হৈ থকা অসমত গণমাধ্যম আৰু বজাৰৰ পৰা আঁতৰত ভোগালী ইয়াৰ পৰম্পৰাগত ৰূপত এতিয়াও হয়তো বৰ্তি আছে৷ কিন্তু জনজীৱনৰ পৰিৱৰ্তনৰ সোঁতত ৰূপৰ পৰিৱৰ্তন হৈছে, পুৰণি  পৰম্পৰা পাহৰণিৰ সোঁতত হেৰাই গৈছে৷ সময়ৰ স’তে ভোগালী বিহুৰ ৰূপ সলনি হৈছে৷ 

খেতিৰ ধানখিনি পথাৰৰ পৰা আনি ভঁৰালত গোটাব পাৰিলে কৃষকে অনাগত বছৰটোৰ বাবে কি যে এক সকাহ পাইছিল! ভঁৰালত ধানকেইটা থাকিলে অন্তত পেটৰ ভাতমুঠিৰ বাবে চিন্তা নাথাকে৷ সেই সকাহৰ ভাবটোৱে অনা আনন্দকে খেতিয়কে মাঘৰ বিহুত উদ্‌যাপন কৰে৷ অকণমান ভোজন-বিলাসিতাত নিজকে উটুৱাই দিয়ে৷ কিন্তু এতিয়া তেনে সকাহ অনুভৱ কৰা খেতিয়ক কেইজন আছে? কিমানজনে হাল বায়, কঠীয়া পাৰে, কঠীয়া তোলে, ভূঁই ৰোৱে, ধান দাই, চোতাললৈ ডাঙিৰ কঢ়িয়াই আনে, মৰণা মাৰে, ভঁৰালত ধান সাঁচি থয়? খেতিৰ এই সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াটোৰ স’তে কোনো সম্পৰ্ক নথকাসকলৰ বাবে ভোগালী বিহুৰ ৰূপ কি? ইয়াৰ তাৎপৰ্য কি?

খেতিৰ স’তে কোনো সম্পৰ্ক নথকাসকলে এতিয়া চাউলৰ বাবে উদ্বিগ্ন হ’ব নালাগে৷ বজাৰত নানা চাউল উভেনদী হৈ আছে৷ মাত্ৰ গৈ কিনি আনিব লাগে৷ গতিকে মাঘ বিহু এটা তাৰিখ, এটা প্ৰতীক, সমগ্ৰ বছৰটোজুৰি চলি থকা পান-ভোজন-মনোৰঞ্জনৰ আন এটা অজুহাত৷

গণমাধ্যম আৰু বজাৰে ভোগালী বিহুৰ ভোগৰ স’তে ৰঙালী বিহুৰ ৰং ঢালি ইয়াৰ ৰঙালী-ভোগালী কৰি তুলিছে৷ অসমীয়া জনজীৱনৰ লোক-সাংস্কৃতিক সম্পদসমূহে অসমীয়া বৈশিষ্ট্যটো তুলি ধৰে আৰু সংৰক্ষণ কৰে; গতিকে এই সম্পদসমূহক তাৰ নিজস্ব বৈশিষ্ট্যৰে একোটা নিৰ্দিষ্ট আকাৰত, এটা ষ্টেণ্ডাৰডাইজড্‌ ৰূপত ধৰি ৰখাৰ প্ৰয়োজন৷ বিহুনাচ এতিয়া আৰু এটা উৰ্বৰতাৰ বাবে কৰা ক্ৰিয়া-কাণ্ড নহয়, ই এতিয়া অসমীয়াৰ সাংস্কৃতিক সম্পদ৷ গতিকে সময়ৰ সোঁতত যাতে বিহু সলনি হৈ গৈ নাথাকে তাৰ বাবে বিহুনাচক এটা বিশেষ ৰূপত এক নিৰ্দিষ্ট ব্যাকৰণৰ বান্ধোনেৰে বান্ধি এটা ষ্টেণ্ডাৰডাইজড্‌ ৰূপত সংৰক্ষিত কৰি ৰখাৰ প্ৰয়াস চলিছে৷ লোক-সাংস্কৃতিক সম্পদসমূহক গণমাধ্যম আৰু বজাৰৰ পৰা বিকৃত নোহোৱাকৈ নিজস্ব ৰূপত ৰক্ষা কৰাৰ বাবে এই ব্যাকৰণবদ্ধকৰণৰ বা ষ্টেণ্ডাৰডাইজ কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে৷ মাঘ বিহুৰ ক্ষেত্ৰতো, উৰুকা উদ্‌যাপন, মেজি ;লোৱা আদিৰ ক্ষেত্ৰতো তেনে এক নিয়ম বা ব্যাকৰণ মানি চলাৰ প্ৰয়োজন নাই জানো? বন্য উল্লাসেৰে আমি পান-ভোজন-মনোৰঞ্জন সদায়েই কৰিব পাৰোঁ৷ মাঘ বিহুতো যদি অসমীয়াৰ বৈশিষ্ট্যসূচক এক উদ্‌যাপন হয়, বা হ’ব লাগে, তেনেহ’লে তাৰ কোনবোৰ বৈশিষ্ট্যক আমি অলংঘনীয় এক নিয়ম বা পৰম্পৰা হিচাপে, মাঘ বিহুৰ নিয়ম বা ব্যাকৰণ হিচাপে প্ৰণয়ন কৰিম? তেনে এক প্ৰয়াস অবিহনে মাঘ বিহু পান-ভোজন- মনোৰঞ্জনৰ এক বজৰুৱা উদ্‌যাপন মাত্ৰ হৈ নাথাকিবনে?