ৰুগ্ন মানসিকতাত মৃতপ্ৰায় বিজ্ঞান
আঠ হাজাৰ বছৰীয়া বৰ্ণিল ইতিহাসে ভাৰতীয় সভ্যতা আৰু সংস্কৃতিৰ যি শক্তিশালী ভেটি বৰ্ণনা কৰি গৈছে, তাৰ পৰাই অনুমান কৰিব পাৰি যে আমি ভাৰতীয়সকল এক অভিজাত সংস্কৃতিৰ গৰাকী৷ খ্ৰীষ্টাব্দ চতুৰ্থ শতিকামানৰ পৰা লুইতৰ দুয়োকাষে গঢ় লৈ উঠা সভ্যতাই অসমবাসীকো এক সুন্দৰ সংস্কৃতিৱান পৰিৱেশৰ প্ৰতি অভ্যস্ত কৰি তোলে৷ পৰম্পৰা, বিশ্বাস আৰু সংস্কৃতি এই জাতিটোৰ জীৱনধাৰা৷ ৰীতি-নীতি, লোকবিশ্বাস আৰু পৰম্পৰাই যিদৰে জাতিটোৰ ধবজাবাহক হৈ থিয় দি আহিছে, তাৰ পৰিৱৰ্তে কিছুমান ৰীতি-নীতি আৰু লোকবিশ্বাসে কিন্তু কালক্ৰমত জাতিটোৰ সংকীৰ্ণ মানসিকতাৰ পৰিচায়কহে হৈ পৰিছে৷ যদিও বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ নব্য নতুন আৱিষ্কাৰে মানুহক এটা আধুনিক আৰু সৰলীকৃত জীৱন-যাপন উপহাৰ দিবলৈ চেষ্টা চলাই আহিছে, তথাপি কিছুমান কোটিকলীয়া অবৈজ্ঞানিক চিন্তাধাৰাৰে পৰিচালিত হৈ আজিৰ সভ্য আৰু আধুনিক সমাজৰ কিছুমান লোকে নিজকে অন্ধবিশ্বাসৰ পিটনিত পুতি পেলাইছে৷ তিনি-চাৰি বছৰমান আগতে এটা খবৰে সমগ্ৰ দেশবাসীকে হতচকিত কৰিছিল৷ এজন সাধুৰ [?] লক্ষ লক্ষ সমৰ্থকে দেশৰ দুই-তিনিখন ৰাজ্যৰ জনজীৱন প্ৰায় স্তব্ধ কৰি তুলিছিল৷ তাকো এনেকুৱা এজন সাধু যি দৰাচলতে এটা ধৰ্ষণকাৰী৷ সাধুৰ নামত কলংক৷ অতি বাসনা ৰোগত আক্ৰান্ত ডেৰা গুৰু ৰাম-ৰহিমৰ অস্বাভাৱিক যৌন আসক্তিৰ বলি হৈ তৰা গোচৰৰ প্ৰতিবাদত তেওঁৰ লক্ষ লক্ষ ভক্তই কঁপাই তুলিছিল দেশ৷ তিনিখন ৰাজ্যৰ প্ৰশাসনীয় ব্যৱস্থাক প্ৰায় অচল কৰি পেলাইছিল৷ পুলিচ, প্ৰশাসন, গণমাধ্যম আৰু আইন সকলো ব্যস্ত হৈ পৰিছিল লম্পট বাবাক লৈ৷ কিন্তু আচৰিত কথাটো হ’ল, এনেকুৱা এটা ধৰ্ষণকাৰী অসাধুৰ কাৰণেও লাখ লাখ মানুহে যেতিয়া দেশৰ আইন-প্ৰশাসনক ধোঁৱাচাঙত তুলিব পৰা হ’ল, তেতিয়াই বুজিব লাগিব যে আমাৰ দেশৰ জনতাৰ মানসিকতাৰ বিকাশ কিমান হৈছে৷ বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ এই ৰহস্যময় কালতো এইখন দেশত এনে বহু লোক আছে যিয়ে এজন বাবাৰ বাবে প্ৰাণ আহুতিপৰ্যন্ত দিব পাৰে৷ ৰাম-ৰহিম বাবাৰ ঘটনাসমূহে কিন্তু দেশত বিজ্ঞানমনস্কতাৰ এক নিৰ্লজ্জ ৰূপ উদঙাই দিছিল৷ বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ প্ৰচাৰ, প্ৰসাৰ আৰু প্ৰয়োগত আমি যিমানেই আগবাঢ়ি নাযাওঁ কিয়, বৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰ ফালৰ পৰা আমাৰ অৱস্থা কিন্তু সঁচাকৈয়ে পুতৌলগা৷ অকল ৰাম-ৰহিমেই কিয়, দেশৰ বহু লোকে এনে বহু বাবাক আদৰ্শ হিচাপে জ্ঞান কৰি জীৱন-যাপন কৰে৷ ডাইনী হত্যা, বলি-বিধানো এনে অদ্ভুত মানসিকতাৰ ফলতে সমাজত বৰ্তি থকা কিছুমান প্ৰথা৷ ৰাজনৈতিক নেতাবোৰেও ভোটবেংকৰ স্বাৰ্থত এনে কিছুমান ব্যক্তি আৰু ঘটনাত উদ্গনি যোগাই আহিছে৷ কিন্তু কথা হ’ল, এনে উদ্গনিৰ ধনাত্মক ফলাফলে আমাৰ বৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰ পুতৌলগা ছবিখন উদঙাই দিয়ে৷ দেশৰ সংবিধানৰ নিৰ্দেশাত্মক নীতিত উল্লেখ থকা অনুসৰি দেশৰ জনসাধাৰণৰ মাজত বৈজ্ঞানিক মানসিকতা সৃষ্টি কৰাটো দেশৰ চৰকাৰৰ এটা প্ৰধান আৰু মৌলিক কৰ্তব্য৷ কিন্তু উল্লেখযোগ্যভাৱে এই দেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে দুবছৰমান আগতে ভাৰতীয় বিজ্ঞান সমাৰোহৰ উদ্বোধনী ভাষণত উল্লেখ কৰিছিল যে হিন্দুৰ এগৰাকী আৰাধ্য দেৱতা গণেশৰ মূৰটো হাতীৰ হোৱাটোৱে প্ৰমাণ কৰে দেশত প্লাষ্টিক ছাৰ্জাৰীৰ পদ্ধতি আৰম্ভ হৈছিল সেই যুগতেই৷ এনে এক অদ্ভুত বক্তৃতাৰ প্ৰতিবাদ জনাই ভাৰতীয় মূলৰ নোবেল বঁটাপ্ৰাপক ৰসায়ন বিজ্ঞানী ভেংকটৰমণ ৰামকৃষ্ণনে কৈছে যে ভাৰতীয় বিজ্ঞান সমাৰোহ এখন চাৰ্কাচ মাথোন৷ যিখন দেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে এনে উদ্ভুত উদাহৰণেৰে বিজ্ঞানৰ সূত্ৰ নিৰূপণ কৰিব পাৰে, সেইখন দেশৰ বিজ্ঞান সমাৰোহলৈ তেওঁতো নাহেই, তেওঁ বেলেগ বিজ্ঞানীকো আহিবলৈ পৰামৰ্শ নিদিয়ে৷
খুব কম সময়ৰ ব্যৱধানত উন্নত হোৱা জীৱন ধাৰণৰ মান, দিনে দিনে হ্ৰাস পাই অহা নিৰক্ষতায়ো কিছুমান ৰোগ মানসিকতাক সুস্থ কৰিব পৰা নাই৷ অন্ধবিশ্বাসৰ পিটনিত পোত খাবলৈ ধৰা আজিৰ বহুতেই ডাইনী হত্যাৰ নামত ঘৃণনীয়তাৰ চৰম সীমা অতিক্ৰম কৰিছে৷ হাতে হাতে স্মাৰ্টফোন লোৱা নৱপ্ৰজন্মৰ এনে মানসিকতাই কি আধুনিক যুগৰ উত্তৰণ ঘটাব? তদুপৰি গণতন্ত্ৰৰ নামত কিছুমান বৰ নীচ মানসিকতাৰ ব্যক্তিৰ ধৰ্মীয় উন্মাদনায়ো সকলোকে চিন্তিত কৰি তোলে৷ তথ্য-প্ৰযুক্তিৰে সমৃদ্ধ দেশত ধৰ্মীয় বিতৰ্কই কিদৰে শিৰোনাম দখল কৰিব পাৰে ভাবি আচৰিত লাগে৷ ধৰ্মীয় প্ৰসংগত কিছুমান বক্তা আৰু লেখকৰ সূক্ষ্ম বিশে¡ষণে এটা কথা প্ৰমাণ কৰে যে বৰ্তমানৰ সমাজখনে সুস্থ বৌদ্ধিক বিতৰ্কৰ দীনতাত ভুগিছে৷ ছ’চিয়েল মিডিয়াতো ধৰ্মীয় মতান্তৰক ব্যক্তিগত আখেজা-আখেজিৰ ৰূপ দি এচাম লোকে একোটা বৌদ্ধিক আলোচনাক কিদৰে আগুৱাই নিয়া পৰিলক্ষিত হয়, তাক দেখি প্ৰশ্ন হয়– বৰ্তমান সমাজৰ তথাকথিত সচেতন লোকসকল আচলতে দেশ আৰু জাতিৰ প্ৰতি কিমান দায়িত্বশীল?