পৰেশ বৰুৱা আহিবনে

ভাৰত চৰকাৰে আলোচনাৰ মেজত পৰেশ বৰুৱাৰ সাৰ্বভৌমত্বৰ দাবী মানি লৈ অসমক স্বাধীনতা প্ৰদান নকৰে৷ দেশৰ অখণ্ডতা ৰক্ষা চৰকাৰখনৰ সাংবিধানিক দায়িত্ব, আৰু সেই সন্দৰ্ভত কোনো আপোচ কৰা ভাৰত চৰকাৰৰ বাবে সম্ভৱপৰ নহয়৷ আলফাৰ সেনাধ্যক্ষ পৰেশ বৰুৱাৰ ঘোষিত স্থিতি হ’ল তেওঁৰ বাবে সাৰ্বভৌমত্বৰ ক্ষেত্ৰত আপোচ কৰা সম্ভৱ নহয়, ভাৰত চৰকাৰৰ স’তে তেওঁ আলোচনা কৰিবলৈ ৰাজী, কিন্তু আলোচনা অসমক সাৰ্বভৌমত্ব প্ৰদান কৰাত অৰ্থাৎ স্বাধীন অসমৰ বিষয়ে হ’ব লাগিব৷ ভাৰত চৰকাৰৰ পূৰ্বচৰ্ত– আলফাই অস্ত্ৰ সম্বৰণ কৰক আৰু সাৰ্বভৌমত্বৰ দাবী ত্যাগ কৰি আলোচনাৰ মেজত বহক, আলফাৰ পূৰ্বচৰ্ত– ভাৰত চৰকাৰে যদি আলোচনা কৰিব বিচাৰিছে তেনেহ’লে অসমৰ সাৰ্বভৌমত্ব সন্দৰ্ভত আলোচনা কৰক৷ দুয়োপক্ষৰ এই স্থিতিৰ স্বাভাৱিক পৰিণতিৰূপে এতিয়ালৈ পৰেশ বৰুৱাৰ সৈতে চৰকাৰৰ আলোচনা সম্ভৱ হৈ উঠা নাই৷

এতিয়া অসম চৰকাৰৰ, বিশেষকৈ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ উদ্যোগত আহ্ৱান জনোৱা হৈছে অসমৰ নাগৰিক সমাজে পৰেশ বৰুৱাক আলোচনাৰ মেজলৈ আহিবলৈ আহ্ৱান জনাওক, এইক্ষেত্ৰত প্ৰয়োজনীয় উদ্যোগ লওক৷ অসমৰ কিমান মানুহে আলফাই বা পৰেশ বৰুৱাই সাৰ্বভৌমত্বৰ দাবী আৰু অস্ত্ৰ এৰি আলোচনাৰ মেজলৈ অহাটো বিচাৰে, কিমানে নিবিচাৰে? এই সন্দৰ্ভত কোনো নিৰ্ভৰযোগ্য তথ্য নাই৷ পৰেশ বৰুৱাই দাবী কৰিব পাৰে যে অসমৰ জনসাধাৰণ তেওঁৰ পক্ষত আছে, আনে তেওঁৰ এই দাবী সঁচা নহয় বুলিব পাৰে৷ বাস্তৱত বিষয়টো ইমান সহজ-সৰল-পোন নহয়৷ বহুতে বিচাৰে আলফা আলোচনাৰ মেজলৈ নাহক, তেওঁলোকে কিন্তু সাৰ্বভৌম স্বাধীন অসমো নিবিচাৰে৷ আলফাও থকাটো বিচৰা, কিন্তু স্বাধীন সাৰ্বভৌম অসমো নিবিচৰাসকলৰ স্থিতিৰ আঁৰত ৰাজনৈতিক, আৰ্থিক-ব্যৱসায়িক, সামাজিক ন্যস্তস্বাৰ্থ নিহিত আছে৷ আলফা থাকিলে নিজৰ লাভ হৈ থকাসকলৰ বা লাভ হোৱাৰ সম্ভাৱনা থকাসকলে আলফাৰ পৰা কেৱল লাভহে বিচাৰে, আলফাৰ সংগ্ৰামৰ বাবে তেওঁলোকে অকণমানো ব্যক্তিগত ক্ষতি সহ্য কৰিবলৈ ৰাজী নহয়৷ পৰেশ বৰুৱা আৰু আন ডেকা-গাভৰুৱে আলফা কৰি থাকক আৰু তেওঁলোকৰ লাভ হৈ থাকক বা ভৱিষ্যতে লাভৱান হোৱাৰ সম্ভাৱনা জীয়াই থাকক৷ আলফাৰ এই ‘হিতাধিকাৰী’সকলে নিবিচাৰে আলফাই অস্ত্ৰ ত্যাগ কৰক, পৰেশ বৰুৱা আলোচনাৰ মেজলৈ আহক৷ অসমৰ স্বাৰ্থত আলফাৰ দৰে এটা সশস্ত্ৰ সংগঠন ‘প্ৰেছাৰ গ্ৰুপ’ৰূপে থকা দৰকাৰ বুলি যি তত্ত্ব আগবঢ়োৱা হয়, সেই তত্ত্বৰ সমৰ্থকসকলো একধৰণৰ আলফাৰ হিতাধিকাৰীয়েই নহয়নে? আলফা থাকিব লাগে বুলি কোৱাসকলে অৱশ্যম্ভাৱীভাৱে এই প্ৰশ্নৰ সন্মুখীন হ’ব লাগে যে তেওঁ বা তেওঁৰ সন্তান আলফালৈ যাবনে? নে সেই দায়িত্ব আনৰ, আনৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে ল’ব? আলফাৰ বাবে অকণমানো ক্ষতিৰ সন্মুখীন হ’বলৈ ৰাজী নোহোৱা কিন্তু আলফাই আপোচ কৰাৰ, সশস্ত্ৰ পথ ত্যাগ কৰাৰ বিৰোধিতা কৰাসকলৰ ন্যস্ত স্বাৰ্থয়ো আলফাক একধৰণৰ সমৰ্থকৰ প্ৰহেলিকাৰ মাজত আবদ্ধ কৰি ৰাখিছে নেকি সেই কথাও আলফাই গমি চোৱা দৰকাৰ৷

আনটো গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়  হ’ল চৰকাৰৰ অভিপ্ৰায়-মতলব৷ লালডেংগাই মিজো নেচনেল ফ্ৰণ্টক সশস্ত্ৰ পথৰ পৰা আঁতৰাই অনাৰ পাছত আৰু মিজোৰামৰ সাৰ্বভৌমত্বৰ দাবী ত্যাগ কৰাৰ পাছত গণতান্ত্ৰিক ৰাজনীতিৰ পথলৈ আহি মিজোৰামৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হৈছিল৷ ভাৰত চৰকাৰেও সেই ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰখন লালডেংগাৰ বাবে গঠন হ’বলৈ দিছিল৷ পৰেশ বৰুৱাই যদি সাৰ্বভৌমত্বৰ দাবী ত্যাগ কৰে, তেনেহ’লে তেওঁৰ বাবে বিকল্প কি? ভাৰত চৰকাৰে কি বিকল্প তেওঁৰ আগত দাঙি ধৰিব? শান্তি আলোচনালৈ অহাৰ পাছত আলফাৰ সভাপতি অৰবিন্দ ৰাজখোৱা এতিয়া এক জীৱন্ত পাহৰণিত পৰিণত হোৱা নাই জানো? ব্যক্তিগতভাৱে তেওঁ এজন সাধাৰণ লোকৰ জীৱন কটাই সুখী হ’ব পাৰে, কিন্তু আলোচনাপন্থী আলফা এটা কৌতুকত পৰিণত হোৱা নাই জানো? নাগৰিক সমাজে পৰেশ বৰুৱালৈ কি প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াব? ঘৰৰ ল’ৰা [এতিয়া তেওঁ ল’ৰা হৈও থকা নাই] ঘৰলৈ উভতি আহা? আলফাৰ সেনাধ্যক্ষৰূপে তেওঁ এতিয়াও কষ্টকৰ বা বিপদসংকুল হ’লেও এটা মৰ্যাদাপূৰ্ণ আৰু সন্মানিত জীৱন কটাই থকা নাই জানো? নাগৰিক সমাজে পৰেশ বৰুৱাৰ বাবে অসমত এক লালডেংগাৰ দৰে ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰ গঢ়ি দিব পাৰিব নেকি? নোৱাৰে৷ তেনে পৰিৱেশ অসমত গঢ়ি নুঠে, এজন ৰাজনৈতিক নেতাৰূপে নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পৰাকৈ পৰেশ বৰুৱাৰ বাবে অসমৰ ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰখনত কোনো খালী ঠাই নাই৷ নাগৰিক সমাজে মাত্ৰ বিশুদ্ধ ভকতীয়া আহ্ৱান জনাব পাৰিব৷

ম্যানমাৰৰ ৰাজনৈতিক পৰিস্থিতি এতিয়া উত্তপ্ত৷ সামৰিক চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে গণতন্ত্ৰৰ পক্ষত থকাসকলে সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামৰ পাতনি মেলিছে আৰু আন জনগোষ্ঠীয় সশস্ত্ৰ গোটসমূহৰ স’তে মিত্ৰতা স্থাপন কৰিছে৷ এই শক্তিয়ে এতিয়া পশ্চিমৰ সহায় লাভ কৰিছে৷ ইফালে চীন আৰু ৰাছিয়া সামৰিক চৰকাৰৰ পক্ষত থিয় দিছে৷ ভাৰতৰ দুই নাৱত দুই ভৰি অৱস্থা৷ খবৰ প্ৰকাশ হৈছে যে আলফাকে ধৰি উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বিদ্ৰোহী সংগঠনসমূহে এতিয়া ম্যানমাৰৰ সামৰিক চৰকাৰৰ পক্ষ লৈছে৷ আগতে এই সংগঠনসমূহ জনগোষ্ঠীয় বিদ্ৰোহী সংগঠনৰ সহযোগী আছিল৷ হয়তো ইয়াৰ আঁৰত চীনৰ প্ৰত্যক্ষ-পৰোক্ষ প্ৰভাৱ আছে৷ ম্যানমাৰৰ সামৰিক একনায়কত্ববাদী চৰকাৰ আৰু চীন  যদি প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষৰূপে আলফাৰ সহায়ক হৈ পৰে, তেতিয়া আলফাৰ বাবে সেয়া অতি সুবিধাজনক স্থিতি হ’ব, একে সময়তে ভাৰত চৰকাৰেও ম্যানমাৰৰ সামৰিক একনায়কত্ববাদী চৰকাৰখনৰ বিৰোধিতা কৰাৰ পৰা বিৰত আছে৷ গতিকে ম্যানমাৰৰ ক্ষেত্ৰত পৰেশ বৰুৱা আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ স্থিতি যদি একেটাই হয়, তেনেহ’লে তাৰ ফলতো পৰেশ বৰুৱা আৰু দিল্লীৰ মাজৰ আলোচনাৰ ক্ষেত্ৰত কিবা ইতিবাচক প্ৰভাৱ পৰিব নেকি, সেইটোও গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন৷ মুঠতে ম্যানমাৰৰ ৰাজনৈতিক পৰিস্থিতিয়ে পৰেশ বৰুৱাৰ সিদ্ধান্তত প্ৰত্যক্ষ প্ৰভাৱ পেলাব৷ নাগৰিক সমাজৰ আহ্ৱানলৈ আলফাই বা পৰেশ বৰুৱাই বিশেষ সঁহাৰি দিব বুলি আশা কৰিব নোৱাৰি৷