ধৰ্মনিৰপেক্ষতা, সাম্প্ৰদায়িক বিদ্বেষহীনতা গণতন্ত্ৰৰ ভেটি

ভাৰতক পৃথিৱীৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ গণতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰৰূপে গণ্য কৰা হয়৷ সকলো ধৰ্মৰ প্ৰতি আৰু সকলো সম্প্ৰদায়ৰ জাতিৰ লোকৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা আৰু আস্থা-বিশ্বাসৰ মনোবৃত্তি পোষণ কৰাটো ৰাষ্ট্ৰ তথা ৰাষ্ট্ৰখনৰ চৰকাৰৰ বাবে অপৰিহাৰ্য দায়িত্ব৷ ভাৰতক এতিয়া হিন্দু ৰাষ্ট্ৰ অথবা ইছলামিক বা খ্ৰীষ্টান ৰাষ্ট্ৰৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পৰাটো যে কোনোপধ্যে সম্ভৱ নহয় সেইটো দেশৰ জনগণেই হাড়ে-হিমজুৱে অৱলোকন কৰিব পাৰিছে৷ গণতন্ত্ৰত ৰাইজ তথা দেশৰ ভোটদাতা নাগৰিকেই ৰজা৷ ৰজা তথা চৰকাৰ পাতে ৰাইজে, ভোটদাতাসকলে৷ নাগৰিকৰ মাজত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ নাগৰিক, দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ নাগৰিক বা তৃতীয় শ্ৰেণীৰ নাগৰিক বুলি শ্ৰেণী বিভাজনৰ ব্যৱস্থাভাৰতীয় সংবিধানত নাই৷ হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী নাগৰিকৰ বাবে  এইখন দেশত যিমান অধিকাৰ আছে মুছলমান বা আন ধৰ্মী ভাৰতীয় নাগৰিকৰ অধিকাৰ তাতকৈ তিলমানো কম নহয়, হ’ব নোৱাৰে৷ কিন্তু বিজেপি দলৰ নেতৃত্বত তথা নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ প্ৰধানমন্ত্ৰিত্বত চলিত বৰ্তমানৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰখনে আৰু বিজেপি দলৰ দ্বাৰা যিকেইখন ৰাজ্যত ৰাজ্যিক চৰকাৰ চলিব ধৰিছে সেইবোৰ চৰকাৰে হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী লোকৰ বাবেহে এইখন ভাৰত তথা হিন্দুস্তান বুলি গণ্য কৰাৰ প্ৰৱণতা এটা জনমানসত দাঙি ধৰাৰ প্ৰয়াস কৰাটো দেশৰ জনগণৰ মনত অনুভূত হৈছে৷ এনে প্ৰৱণতা ৰাষ্ট্ৰৰ কাৰণে শুভ কাৰক হ’ব পাৰে বুলি ভাবিব পৰাৰ যুক্তি অবান্তৰ৷ এনেধৰণে চৰকাৰে দেশৰ বাবে কোনো মংগল সাধন কৰিব পৰাতো দূৰৰে কথা, বৰং ইয়াৰ পৰিণতি কালক্ৰমত অতি ভয়ানক যে হ’ব সেইটো নিপাতনে সিদ্ধ৷ এচাম নাগৰিকক পৰ বুলি ভাবি দেশ শাসনৰ বাঘজৰী বেছিদিনলৈ হাতত ৰাখিব পৰাৰ দৃষ্টান্ত বিশ্বত বিৰল৷ হিন্দু-মুছমান–ভাৰতীয় নাগৰিকসকলৰ মাজত পাৰস্পৰিক আস্থা, বিশ্বাস, সমন্বয়-সম্প্ৰীতিৰ বান্ধোন ছিগি কোনো চৰকাৰৰে দেশত শান্তি অব্যাহত ৰখাটো সম্ভৱ নহয় আৰু এই বান্দোন যদি চৰকাৰেই কেৱল দলীয় স্বাৰ্থত, ৰাজনৈতিক ক্ষমতাত বৰ্তি থকাৰ কামনাত ছিগি পেলায়, তেন্তে তেনে এক পৰিস্থিতিৰ পৰিণতি কি হ’ব পাৰে চৰকাৰৰ বিয়াগোম নেতাসকলে নুবুজিলেও দেশৰ জনগণই বুজিব পাৰিছে৷ ধৰ্মক ৰাজনৈতিক স্বাৰ্থ ৰক্ষাৰ যুদ্ধত ঢাল হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ বা কৰিব খোজাৰ পৰিণতিয়ে যে দেশৰ গণতন্ত্ৰক কবৰস্থ কৰিব, ধৰ্মীয় সংঘাত আৰু জনগণৰ জীৱন-সম্পত্তি বিপৰ্যস্ত হ’ব সেইটো সহজে অনুমেয়৷ হিন্দুত্বৰ প্ৰহসনেৰে দেশৰ জনতাক বিভাজিত কৰাৰ চক্ৰান্তৰ ফল দেশে ভোগ কৰিবলৈ বাধ্য হ’ব৷ দেশৰ জনতাই বুজি পোৱা এই বাস্তৱ সত্যটো দেশৰ চৰকাৰে আৰু প্ৰতিটো ৰাজনৈতিক দলৰ নেতা-পালিনেতাই অনুধাৱন কৰাটো সময়ৰ দাবী৷ অসমৰ ৰাইজে কথাটো ভালকৈয়ে অনুভৱ কৰিছে৷ অসমত স্থায়ীভাৱে বাস কৰা ভাৰতীয় নাগৰিক কোনোবা মুছলমানে ৰাজ্যখনৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হ’ব পৰাৰ ভীতি প্ৰদৰ্শনমূলক বক্তব্য, ভাষণ তথা প্ৰচাৰেৰে বৰ্তমানৰ ৰাজ্য চৰকাৰৰ মুৰব্বীজনকে ধৰি শাসকীয় দলৰ নেতাসকলে হিন্দু-মুছলমানৰ মাজত বিভ্ৰান্তি সৃষ্টিৰ ৰাজনৈতিক পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰা বুলি জনসাধাৰণে অনুধাৱন কৰিছে৷ এইখন গণতান্ত্ৰিক দেশত প্ৰতিজন নাগৰিকৰ অধিকাৰ আছে প্ৰধানমন্ত্ৰী, মুখ্যমন্ত্ৰী, মন্ত্ৰী, সাংসদ, বিধায়ক হোৱাৰ; যদিহে ভোটাৰে ভোট দি নিৰ্বাচনত জয়ী কৰায়৷ তেওঁ হিন্দু নে মুছলমান, খ্ৰীষ্টান নে শিখ, বুদ্ধ ধৰ্মী নে আন ধৰ্মৰ লোক সেই প্ৰশ্ন অবান্তৰ, বে-আইনী, সংবিধানৰ পৰিপন্থী৷ সকলো ধৰ্মৰ নাগৰিকে এই বাস্তৱক মানি ল’বলৈ বাধ্য আৰু সেয়ে পাৰস্পৰিক সম্প্ৰীতি, বিশ্বাস আৰু সমন্বয়ৰ ডোলেৰে বান্ধ খাই সকলো নাগৰিকে গণতন্ত্ৰ তথা দেশৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাৰে, ভক্তিৰে দায়িত্ব পালন কৰিবই লাগিব৷ বিপৰীতে কোনোবা এটা ধৰ্মীয় লোকে আন ধৰ্মৰ লোকক মন্ত্ৰী, মুখ্যমন্ত্ৰী হোৱা সহ্য কৰিব নোৱৰাৰ অন্য এক নাম হ’ব দেশদ্ৰোহিতা৷ অসমত প্ৰায় তিনি কোটি মানুহৰ এক কোটিৰো অধিক লোক ইছলাম ধৰ্মী৷ হিন্দুত্বৰ নামত কোনোবা হিন্দু নেতাই মুছলমানক অৱহেলাৰ কৰি হিন্দুধৰ্মী ভোটাৰৰ ভোট প্ৰাপ্তিৰ কপট ৰাজনীতিত ধৰ্মীয় মেৰুকৰণ কৰিব বিচৰাটো হ’ব দেশ তথা ৰাজ্যৰ বাবে চৰম দুৰ্ভাগ্যজনক৷