অসমীয়াৰ বনভোজৰ আনন্দ
কৰ্মজীৱনৰ মাজতে মানুহক জিৰণিৰ প্ৰয়োজন৷ ঠিক তেনেকৈ প্ৰয়োজন আনন্দ-স্ফূৰ্তিৰ৷ আধুনিক জীৱনত মানুহে সকলো দিশতে গুৰুত্ব দিয়ে৷ কেৱল কাম-কাম বুলি কটোৱাটো জীৱনৰ উদ্দেশ্য বুলি নাভাবে৷ অন্য অৰ্থত জীৱনটো উপভোগ কৰিব লাগে বুলি এক নতুন দৰ্শনহে গঢ়ি উঠিছে৷
জনা যায়, পাশ্চাত্যৰ দেশসমূহত মানুহে সপ্তাহত পাঁচটা দিন ভালকৈ কাম কৰে আৰু বাকী দুটা দিন উদ্যাপন কৰে, দূৰ-দূৰণিলৈ ফুৰিবলৈ গুচি যায় বা লগ লাগি আনন্দ কৰে৷ সিবিলাক দেশত আনন্দ-স্ফূৰ্তিৰ বাবে ক্লাব সংস্কৃতি আছে৷ আমাৰ দেশত তাৰ বিপৰীত ছবি এখন দেখা যায়৷ সস্তাহৰ ছয়দিনে অফিচ-কাৰ্যালয় চলে আৰু এটা দিন মানুহে ঘৰতে থাকি চাফ-চিকুণ কামবোৰ কৰে৷
শেহতীয়াভাৱে আমাৰ দেশতো এক নতুন ধাৰা দেখা গৈছে৷ সমাজত পাশ্চাত্য সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱ বাঢ়িছে৷ চহৰবিলাকত এক নৈশ জীৱন গঢ়ি উঠিছে৷ উপভোগৰ সমলবোৰ গা কৰি উঠিছে৷ চহৰৰ প্ৰভাৱত গাঁওবিলাকতো উদ্যাপনৰ এক সংস্কৃতি গঢ়ি উঠিবলৈ ধৰিছে৷
অসমত এনে ঢৌ আৰু প্ৰৱণতা বেছি দেখা গৈছে৷ বাৰটা মাহত তেৰটা উৎসৱ পতা অসমীয়াসকল এতিয়া উৎসৱৰ আনন্দত অধিক ব্যস্ত হ’বলৈ ধৰিছে৷ বিহুবলীয়া অসমীয়াসকল এতিয়া আধুনিক পাৰ্টীবলীয়া হ’বলৈ ধৰিছে৷ অসমীয়াসকলে এতিয়া বছৰৰ যিকোনো সময়তে আনন্দ-উৎসৱ পালন কৰিবলৈ লৈছে৷ বিয়া-বাৰুবিলাকত খৰচ আৰু ৰং-ধেমালিবোৰ আগতকৈ বাঢ়িবলৈ ধৰিছে৷ গাঁওবিলাক এতিয়া আধুনিক সংস্কৃতিৰ ধামখুমিয়াত উটি যাবলৈ ধৰিছে৷ যিকোনো উৎসৱে মহা-আড়ম্বৰেৰে অনুষ্ঠিত কৰিবলৈ লোৱা হৈছে৷
অসমীয়া ডেকা-গাভৰু, বুঢ়া-মেথাৰ লগতে শিশু সকলো এতিয়া নাচ-গানত মত্ত হ’বলৈ ধৰিছে৷ চহৰৰ লগতে গাঁওবিলাকতো কেক কটা বাৰ্থডে’ সংস্কৃতি গঢ়ি উঠিছে৷ পুৰণি বছৰক বিদায় দিয়া আৰু নতুন বছৰক আদৰাৰ ৰজনজনাই যোৱা পৰম্পৰা আৰম্ভ হৈছে৷ শেহতীয়াভাৱে দেখা গৈছে– অসমৰ মানুহবোৰ বনভোজ-পিকনিকৰ নামত বলীয়া হ’বলৈ ধৰিছে৷ ডিচেম্বৰ-জানুবাৰীত এনেয়ে উৎসৱ বেছি৷ তাতে মানুহে বনভোজতে ব্যস্ত হ’বলৈ ধৰিছে৷
লক্ষণীয় বিষয়টো হ’ল দেশ আৰু ৰাজ্যত পাশ্চাত্য সংস্কৃতি গঢ়ি উঠিছে যদিও সিবিলাক দেশৰ দৰে কৰ্মসংস্কৃতি গঢ়ি উঠা নাই৷ তাৰ বিপৰীতে উৎসৱ, আনন্দ, উদ্যাপনৰ নামত কৰ্ম-সংস্কৃতি লোপহে পাবলৈ ধৰিছে৷ চৰকাৰে নিজৰ স্বাৰ্থত এক মেলামুখিতা আৰু আড়ম্বৰপূৰ্ণ সংস্কৃতি গঢ়ি তুলিছে৷ সকলো ৰাজনৈতিক দলেই এতিয়া একে বাটেৰে বাট বুলিছে৷ চৰকাৰে বিজ্ঞাপনত আৰু মন্ত্ৰী-বিধায়কসকলে নাচ-গানত গুৰুত্ব দিবলৈ ধৰিছে৷ তাকে দেখি কৰ’নাকালতো মানুহে বনভোজৰ নামত নাচি-বাগি পাগল হ’বলৈ ধৰিছে৷ এনে কাৰণতে বহুদিনৰ মূৰত নিয়মীয়াকৈ খোল খোৱা শিক্ষানুষ্ঠানৰ চৌহদবোৰত উপস্থিতি সেৰেঙা হৈ ৰৈছে৷
এনে হোৱাৰ ফলত সমাজত এতিয়া সামৰ্থ্যৱান আৰু অসমৰ্থসকলৰ বিভাজন বেছি প্ৰকট হ’বলৈ ধৰিছে৷ ধনীসকলৰ লাহ-বিলাহৰ জীৱনে দুখীয়াসকলক ধাৰৰ বোজাত ডুবিবলৈ বাধ্য কৰাইছে৷ ধাৰ কৰি হ’লেও উদ্যাপনৰ মানসিকতা গঢ়ি উঠাৰ ফলত দুখীয়াসকলে বেংক আৰু মাইক্ৰ’-ফাইনেঞ্চৰ কব্জাত পৰি কক্বকাইছে৷ নিবনুৱা সমস্যা সমাধানৰ বাট বিচাৰি নোপোৱা চৰকাৰখনে হিতাধিকাৰী সৃষ্টিৰ ৰাজনীতি কৰিছে৷ মেধাৱী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীকো আওপকীয়াকৈ চৰকাৰৰ কব্জালৈ আনিবলৈ বিভিন্ন আঁচনি ল’বলৈ ধৰিছে৷ দীৰ্ঘকালীন ফলাফললৈ লক্ষ্য নকৰি বিনামূলীয়া সংস্কৃতি গঢ়ি তুলিছে৷ সকলো মিলি অসম এক উৎসৱৰ কেন্দ্ৰ হ’বলৈ ধৰিছে আৰু ক’ব নোৱৰাকৈ জটিল আৰু অন্ধকাৰ ভৱিষ্যতৰ ফালে আগবাঢ়িছে৷ কৰ্মসংস্কৃতি ধবংস কৰি গঢ়ি তোলা এই বাগড়ম্বৰতাই এদিন অসমীয়া জাতিটোক সম্পূৰ্ণ পৰমুখী কৰি পেলাব৷ এনে সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱত পৰি খিলঞ্জীয়া অসমীয়াই মাটি বেপাৰী-বণিকহঁতক বিক্ৰী কৰিব আৰু সেইসকলে তাত প্ৰদূষণ সৃষ্টি কৰিব৷ ধুমধামেৰে উৎসৱ পতাৰ প্ৰতিযোগিতাত দৰিদ্ৰ শ্ৰেণীটো ভিতৰে ভিতৰে নিঃশেষ হ’ব আৰু ৰাজ্যখনত সকলো কামতে বাহিৰা শক্তিৰ প্ৰভাৱ পৰিব৷ এনেকৈয়ে এদিন জাতিটোৱে উভতি অহাৰ বাট বিচাৰি নাপাব৷ জোঁৰ পুৰি হাত পোৱাৰ আগতেই অসমৰ বৰমূৰীয়াসকলে এনে কথাবোৰ উপলব্ধি কৰি সমাধানৰ বাট বিচৰা উচিত৷