বিজেপি, অৰ এছ এছ-এ ভাৰতত হিন্দুৰ প্ৰভূত্ব বিস্তাৰ হোৱাটো বিচাৰে৷ একেদৰে আছুৱেও অসমত ‘খিলঞ্জীয়াৰ’ প্ৰভূত্ব কায়েম হোৱাটো বিচাৰে৷ আমেৰিকাত ‘খিলঞ্জীয়া’ বগা  চালৰ অমেৰিকানসকলে তেওঁলোকৰ প্ৰভূত্ব কায়েম হোৱটো বিচাৰে৷ বৃটেইনত ‘খিলঞ্জীয়া ব্ৰিটিছসকলে তেওঁলোকৰ প্ৰভূত্ব কায়েম হোৱাটো আশা কৰে৷ এই সকলোবোৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠসকলৰ দেশখন তেওঁলোকৰ মতে পৰিচালনা কৰাৰ আকাংক্ষাৰ প্ৰতিফলন৷ সংখ্যাগৰিষ্ঠই ভাবে যে নিজৰ দেশত তেওঁলোকে সকলো ক্ষেত্ৰতে আগভাগ পাব লাগে৷ এই সংখ্যাগৰিষ্ঠবাদ বা মেজৰিটেৰিয়ানিজিমে শেহতীয়াকৈ পৃথিৱীৰ বহু গণতান্ত্ৰিক দেশৰ ৰাজনৈতিক বাতাবৰণ সলনি কৰি পেলাইছে৷ ভাৰতো তাৰে মাজৰ এখন৷ প্ৰশ্ন হ’ল এই সংখ্যাগৰিষ্ঠবাদ গণতান্ত্ৰিকনে? ইয়াৰ ফলত সংখ্যাগৰিষ্ঠসকলৰ মংগল সাধন  হ’বনে?

প্ৰথমতে এই কথা অনুধাৱন কৰা জৰুৰী যে মানুহৰ সভ্যতাক এটা পযাৰ্য়ৰ পৰা আন এটা পৰ্যায়লৈ আগবঢ়াই নিয়াত এমুঠিমান মানুহৰ চিন্তা কৰ্মই আটাইতকৈ বেছি অৰিহণা যোগাইছে৷ গতিকে মানুহৰ সভ্যতা সংখ্যাগৰিষ্ঠ মানুহৰ সৃষ্টি নহয়৷ মুষ্টিমেয় প্ৰতিভাশালী লোকৰ আৱদানেৰে মানুহ সভ্যতাৰ বাটত আগবাঢ়িছে৷ ডিজেল ইঞ্জিন, জীৱাশ্ম ইন্ধন, বিজুলী শক্তি, ইলেক্ট্ৰনিক যোগাযোগ মাধ্যম অবিহনে পৃথিৱীখন মুহূৰ্ততে স্থবিৰ হৈ পৰিব৷ কিন্তু আমি গৰিষ্ঠ সংখ্যকে পৃথিৱীখন চলাই ৰখা এই প্ৰযুক্তিবোৰৰ সন্দৰ্ভত একোৱেই নাজানো৷ এমুঠিমান বিজ্ঞানী আৰু প্ৰযুক্তিবিদৰ অৱদানেৰে আধুনিক পৃথিৱীখন গঢ়ি উঠিছে৷ বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তি, কলা-শিল্প-সাহিত্য-সংস্কৃতি, ক্ৰীড়া আদি ক্ষেত্ৰত সমগ্ৰ পৃথিৱীতেই মুষ্টিমেয় মানুহে দপদপাই আছে আৰু পৃথিৱীৰ গৰিষ্ঠ সংখ্যকে বিনাদ্বিধাই মানি লৈছে যে এই ক্ষেত্ৰবোৰ প্ৰতিভাশালী আৰু যোগ্য লোকেৰ বাবেহে৷ গৰিষ্ঠ সংখ্যক মানুহৰ ভোটেৰে ভাৰতীয় ক্ৰিকেট দলটো নিৰ্বাচন কৰাৰ দাবী কোনেও উত্থাপন কৰা নাই৷ জ্ঞানপীঠ বা নোবেল বঁটাও গৰিষ্ঠসংখ্যকৰ ভোটেৰে নিৰ্বাচিত কৰিব লাগে বুলিও কোনোৱে ভবা নাই৷ সংখ্যাগৰিষ্ঠৰ দপদপনিৰ কথা আহিছে একমাত্ৰ ৰাজনৈতিক ক্ষমতাৰ ক্ষেত্ৰতহে৷ সঠিককৈ কবলৈ গ’লে গণতান্ত্ৰিক ৰাজনীতিৰ ক্ষেত্ৰতহে৷ ৰাজতন্ত্ৰত, সামৰিক একনায়কত্ববাদত, ফেচিবাদী শাসনত বা কমিউনিষ্ট পাৰ্টীৰ একনায়কত্ববাদী শাসনত সংখ্যাগৰিষ্ঠ মতৰ একো গুৰুত্ব বা মূল্য নাথাকে৷  গতিকে এতিয়া যিবোৰ দেশৰ ৰাজনীতিত সংখ্যগৰিষ্ঠৰ ৰাজনীতিয়ে, সংখ্যাগৰিষ্ঠবাদে বহু নতুন প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে সেই আটাইবোৰ দেশ গণতান্ত্ৰিক দেশ৷ আন সকলোবোৰ শাসন ব্যবস্থাতকৈ গণতন্ত্ৰ যে তুলনামুলকভাৱে ভাল তাত কোনো সন্দেহ নায়৷ গণতন্ত্ৰৰো অলেখ খুঁট আছে৷ কিন্তু গণতন্ত্ৰৰ আটাইতকৈ উত্তম গুণটোৱেই হ’ল যে ই সকলোকে নিদ্দিৰ্ষ্ট সময়ৰ বাবে শাসক নিৰ্বাচন কৰাৰ সুযোগ দিয়ে আৰু গৰিষ্ঠ সংখ্যকৰ মতে চৰকাৰ গঠন হয়৷ কিন্তু এতিয়া প্ৰশ্ন উত্থাপন হৈছে এই সংখ্যাগৰিষ্ঠৰ শক্তিয়ে গণতন্ত্ৰক টেটুত চেপি ধৰি সংখ্যাগৰিষ্ঠবাদৰ জন্ম দি গণতন্ত্ৰৰেই চিলিম চিঙিব নেকি? গণতন্ত্ৰৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ শক্তিটো গণতন্ত্ৰৰ বাবে সংকটত পৰিণত হব নেকি?

সংখ্যাগৰিষ্ঠতাবাদৰ ধাৰণাটোৱে ইয়াকে বুজাই যে সংখ্যাগৰিষ্ঠই যি মৰ্জি তাকে কৰিব৷ এই ধাৰণা আইনৰ শাসনৰ ধাৰণাটোৰ সম্পূৰ্ণ বিপৰীত৷ কিন্তু আইনৰ শাসন অবিহনে গণতন্ত্ৰ অৰ্থহীন৷ সংখ্যাগৰিষ্ঠবাদে সংবিধান আৰু আইন মতে চলিব নিবিচাৰে৷ সংখ্যাগৰিষ্ঠৰ যি মন যায় সেয়াই আইন৷ ইয়াৰ উপৰি এনে পৰিস্থিতিত ক্ষমতাত অধিস্থিত চৰকাৰে সংবিধান বিৰুদ্ধে যাবলৈ সংখ্যা গৰিষ্ঠৰ মতৰ ভুৱা আজুহাত দেখুৱাব পাৰে৷ চৰকাৰে কৰিব বিচৰাখিনি সংখ্যগৰিষ্ঠৰ মত বুলি সংখ্যাগৰিষ্ঠাদৰ আঁৰত একনায়কত্ব বাদ চলাব পাৰে৷ ভাৰতত হিন্দু সংখ্যাগৰিষ্ঠ৷ গতিকে সংখ্যাগৰিষ্ঠবাদৰ মতে ভাৰতত হিন্দুৱে যি ভাবে সেয়াই আইন৷ ইয়াৰ ফলত কেনেকুৱা এটা নৈৰাজ্যৰ পৰিবেশ গঢ়ি উঠিব তাক অনুমান কৰা বেছি  টান নহয়৷ ভাৰতৰ এশ কোটি হিন্দুৱে কি ভাবে তাক নিৰ্ণয় কৰাৰ কোনো উপায় নাই৷ গতিকে অলেখ ভাগ-উপভাগ, দল-উপদলত বিভক্ত ভাৰতত শাসকে যিহকে মন যায় তাকেই হিন্দু সংখ্যাগৰিষ্ঠৰ মত বুলি চলাই দিব পাৰে৷ পাকিস্তানে সংখ্যাগৰিষ্ঠ মুছলমানৰ শাসন প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল৷ শ্বৰিয়া আইন প্ৰৱৰ্তন কৰি ইছলামিক দেশ হৈছিল৷ এতিয়া পাকিস্তান এই ইছলাম সংখ্যাগৰিষ্ঠবাদৰ কৃপাত মধ্যযুগলৈ উভতি গৈছে আৰু  এখন বিফল ৰাষ্ট্ৰত পৰিণত হৈছে৷ 

ভাৰতত বিজেপি শাসনলৈ অহাৰ পাছত আমিও এই সংখ্যা গৰিষ্ঠবাদৰ ভয়লগা ৰূপ দেখিছো৷ উত্তৰ ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত গো ৰক্ষাৰ নামত যিবোৰ হত্যা-হিংসা সংঘটিত হৈছে কিছুমান গুণ্ডা-বদমাছ-লম্পটৰ বাহিৰে  ভাৰতৰ কোনো হিন্দুৱে তেনে হিংসাক সমৰ্থন নকৰে৷ কিন্তু সেই হিংসা সংঘটিত হৈছে হিন্দু সংখ্যাগৰিষ্ঠতাবাদৰ নামত৷ হিন্দুত্বৰ কথা কোৱা সংবিধান আৰু আইনৰ শাসনৰ সলনি হিন্দু সংখ্যাগৰিষ্ঠাবদী শাসন প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ সপোন দেখা  বিজেপিয়ে কিমান হিন্দুৰ সমৰ্থনেৰে ক্ষমতা দখল কৰিছিল? সংখ্যাগৰিষ্ঠ হিন্দুৱে বিজেপিক ভোট দিয়া নাছিল৷ গতিকে ২০১৪ চনৰ নিৰ্বাচনত বিজেপিয়ে ক্ষমতা দখল কৰাত সফল হৈছিল যদিও সেই জয়ক বিজেপিয়ে ভাৰতৰ হিন্দুৱে তেওঁলোকক  হিন্দুত্বৰ কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণৰ বাবে দিয়া জনাদেশ দিছিল বুলি দাবী কৰিব নোৱাৰে৷ মুঠ হিন্দুৰ এটা অংশইহে তেওঁলোকক ভোট দিছিল৷ 

উচ্ছতম ন্যায়ালয়ৰ ৯জনীয়া বিচাৰপীঠে প্ৰাইভেচী অৰ্থাৎ ব্যক্তিৰ আবুৰক সাংবিধানিক অধিাকাৰ বুলি ৰায় দিছিল৷ এই ৰায়টোত ব্যক্তিৰ স্বাধীনতা আৰু অধিকাৰ তথা সংখ্যাগৰিষ্ঠবাদী শাসনৰ সন্দৰ্ভত ন্যায়াধীশ ডি ৱাই চন্দ্ৰচূড়ে কৈছিল যে সাংবিধানিক অধিকাৰৰ সুৰক্ষা দিয়াৰ সময়ত সংখ্যাগৰিষ্ঠই ভাল পাবনে বেয়া পাব সেয়া বিবেচনাৰ বিষয় হ’ব নোৱাৰে৷ ন্যায়াধীশ চন্দ্ৰচূড়ৰ এই কথাখিনিতেই সোমাই আছে আইনৰ শাসনৰ বুনিয়াদ৷ আইনৰ শাসন অবিহনে গণতন্ত্ৰ বৰ্তি থাকিব নোৱাৰে৷ সংখ্যাগৰিষ্ঠবাদ শেষত গৈ মব’ক্ৰেচী (mobocracy) অৰ্থাৎ জাকৰুৱা মানুহৰ শাসনত পৰিণত হ’ব পাৰে৷ মব বা বিচাৰ-বিবেচনা তথা হিতাহিত জ্ঞান নথকা জাকৰুৱা মানুহৰ হাতত ক্ষমতা পৰিলে দেশৰ কি হ’ব পাৰে তাক অনুমান কৰা কঠিন নহয়৷  ইছলামিক সন্ত্ৰাসবাদী আইচিচে খালিফট প্ৰতিষ্ঠাৰ নামত তেনে এক মব’ক্ৰেচী প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল৷ সেই মব’ক্ৰেচীৰ জঘণ্য কাৰ্যকলাপ দেখি পৃথিৱীয়ে তবধ মানিলে৷ সংখ্যাগৰিষ্ঠতাবাদ, মবক্ৰেচী গণতন্ত্ৰ নহয়৷