ব্যক্তিকেন্দ্ৰিক সমাজত মানুহৰ মাজত নোহোৱা হৈছে দয়া, স্নেহ, মৰম আদি ইতিবাচক গুণসমূহ৷ সুখ-ভোগৰ পাছত দৌৰি সমাজৰ প্ৰায়সংখ্যক লোকেই হেৰুৱাই পেলাইছে মানৱীয় গুণসমূহ৷ মানুহৰ সেৱা বা মানৱ কল্যাণেই হৈছে মানৱতা৷ মানৱ কল্যাণৰ উদ্দেশ্যে সৃষ্টিকৰ্মত আত্মনিয়োগ কৰিব পৰাতেই মানৱতাবাদৰ সাৰ্থকতা৷ মানৱ সেৱাৰ মাজেৰেহে ঈশ্বৰৰ সন্ধান লাভ কৰিব পাৰি বুলি মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱেও কৈ গৈছে৷ মানৱ প্ৰেম, অস্পৃশ্যতা বৰ্জন, অহিংসা নীতি, সত্য, ক্ষমা, দয়া, ধৈৰ্য আদিৰ জৰিয়তেহে সমাজত শান্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পাৰে৷ কিন্তু আজিৰ সমাজত এই গুণসমূহ মানুহৰ মাজত নোহোৱা হৈছে৷ মানুহৰ মাজত বৃদ্ধি পাইছে হিংসা, কপটতা, প্ৰৱঞ্চনা, অসহিষ্ণুতা আদিৰহে৷ ফলত সমাজত বৃদ্ধি পাইছে হিংসা-হত্যা, ধৰ্ষণ আদি অপৰাধজনিত ঘটনাৰ৷ ধনৰ বাবে আত্মীয়ক নিৰ্যাতন চলোৱা, অপহৰণ কৰা, হত্যা কৰা আজি যেন সাধাৰণ ঘটনাত পৰিণত হৈছে৷ কেইদিনমান আগতে গুৱাহাটী মহানগৰীত ধনৰ বাবেই শাহু আৰু নিজৰ গিৰীয়েকক হত্যা কৰা ঘটনাই সমগ্ৰ ৰাজ্যখনকে জোকাৰি গৈছিল৷ কিমান নৃশংস আৰু পৰিকল্পিতভাৱে সেই হত্যাকাণ্ড সংঘটিত হৈছিল, সেয়া ইতিমধ্যে পোহৰলৈ আহিছে৷ তদুপৰি ধনৰ বাবেই কেয়াৰটেকাৰৰ দায়িত্বত থকা লোকে বৃদ্ধ দম্পতীক নৃশংসভাৱে কৰা হত্যাৰ ঘটনাও এইখন মহানগৰীতে সংঘটিত হৈ গৈছে৷ ঠগ-প্ৰৱঞ্চনা, চুৰি-ডকাইতি নিতৌ সংঘটিত হৈয়েই আছে৷ সাধাৰণ কথাতে মানুহে ইজনে-সিজনক মাৰপিট কৰিবলৈ, হত্যা কৰিবলৈ কুণ্ঠাবোধ নকৰা হৈছে৷ আনকি আসুৰিক প্ৰবৃত্তিৰ লোকে নিজৰ কণমানি দেৱশিশু এটিৰ হাত-ভৰি মুচৰি ভাঙি দিয়াৰ ঘটনাও সংঘটিত হৈছে এই মহানগৰীতে৷ বাতৰিত প্ৰকাশ পোৱা মতে, কাহিলিপাৰাত থকা গোস্বামী উপাধিৰ এজন লোকে বিয়াৰ পাছত তেওঁলোকৰ সংসাৰলৈ অহা এটি পাঁচমহীয়া দেৱশিশুৰ হাত-ভৰি নৃশংসভাৱে মুচৰি ভাঙি শিশুটিক আহত কৰে৷ আনহাতে শনিবাৰে গুৱাহাটী মহানগৰীৰ বামুণীমৈদামত এটা পেট্ৰ’ল ডিপোৰ সমীপত ছবছৰীয়া কন্যা শিশু এটিক এৰি থৈ যায়৷ সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশ পোৱা অনুসৰি এখন গাড়ীৰে কণমানি ছোৱালীজনীক আনি বামুণীমৈদামৰ পেট্ৰ’ল ডিপোটোত মাক-দেউতাক আৰু ককাকে এৰি থৈ যায়৷ এনে পাষাণ হৃদয়ৰ পিতৃ-মাতৃ আৰু ককাক থাকিব পাৰেনে? এনেবোৰ ঘটনাই প্ৰমাণ কৰে যে মানুহৰ মাজত দায়িত্ববোধ, কৰ্তব্যপৰায়ণতা, দয়া, স্নেহ, মৰম আদি নোহোৱা হৈছে৷ যি পিতৃয়ে অবুজ শিশুক নিৰ্দয়ভাৱে হাত-ভৰি ভাঙি দিব পাৰে, যি পিতৃ-মাতৃয়ে নিজৰ কন্যা শিশুটিক ৰাজপথত এৰি থৈ যাব পাৰে, সেইখন সমাজ কিমান স্খলিত তাক সহজেই অনুমান কৰিব পাৰি৷ আজি মানুহ ঘৰ-পৰ সকলোতে অসুৰক্ষিত৷ যিজন লোকক বিশ্বাস কৰি আপোন বুলি ভাবিব, সেইজন লোকৰ হাত আপোনাক হত্যা কৰিবলৈ বা অপকাৰ কৰিবলৈ কেতিয়া সন্তৰ্পণে আগবাঢ়ে তাক টলকিবই নোৱাৰিব৷ এয়া সাম্প্ৰতিক সমাজ ব্যৱস্থাৰ ভয়াৱহ বাস্তৱ৷ সমাজত ব্যাধিৰূপে বিয়পি পৰা এনে ঘটনাসমূহ যদিহে নিৰ্মূল কৰিব পৰা নাযায়, তেন্তে অনাগত সময়ত এই ব্যাধি দূৰ কৰা হয়তো সম্ভৱ নহ’ব৷ সমাজত ধৰ্মানুষ্ঠান বাঢ়িছে যদিও মানৱতা নোহোৱা হৈছে৷ মানুহ হৈ পৰিছে অমানুহ৷ যদিহে মানুহে মানৱীয় গুণসমূহ আহৰণ কৰিব নোৱাৰে, তেন্তে আজিৰ সমাজ মানৱতাৰ বধ্যভূমিত পৰিণত হোৱাটো স্বাভাৱিক৷