ছেবাৰ মৃত্যুঘণ্টা

উচ্ছ মাধ্যমিক শিক্ষাৰ স্তৰটো জীৱনৰ এটা অতিকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ স্তৰ৷ প্ৰাথমিক আৰু উচ্ছ শিক্ষাৰ মাজৰ এই উচ্ছ মাধ্যমিক শিক্ষা ব্যৱস্থাটোৱে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ৰুচি-অভিৰুচি অনুযায়ী শাৰীৰিক, মানসিক, সামাজিক আৰু আন গুণাৱলীৰ বিকাশ সাধন কৰে৷ উচ্ছ মাধ্যমিক এই শিক্ষা ব্যৱস্থাটোৱেই হৈছে ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ একোজন দায়িত্বশীল নাগৰিকৰ জীৱনৰ আধাৰশিলা৷ এই শিক্ষা ব্যৱস্থাটোৰ গুৰুত্বৰ প্ৰতি লক্ষ্য কৰিয়েই ১৮৩৫ চনত ‘জেনেৰেল কমিটী অৱ পাব্লিক ইনষ্ট্ৰাকশ্বন’ৰ সিদ্ধান্তমৰ্মে অসমত গুৱাহাটী চেমিনাৰী [বৰ্তমানৰ কটন কলেজিয়েট] নামৰ প্ৰথমখন হাইস্কুল স্থাপিত হয়৷ ইয়াৰ পাছতেই ১৮৪১ চনত শিৱসাগৰৰ চৰকাৰী উচ্ছতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় আৰু কালক্ৰমত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ পৃষ্ঠপোষকতাত ১৯ শতিকাৰ শেষৰ ভাগলৈ অসমত  ২০খনমান হাইস্কুল হৈছিলগৈ৷

১৮৫৪ চনত ‘উড ডেছপাছ’ৰ মতে, ভাৰতৰ বিভিন্ন ৰাজ্যত অনুষ্ঠানিক শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ সৃষ্টি হয়৷ ১৮৭৪ চনত অসমত প্ৰথম শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ সৃষ্টি হয়৷ ১৯২৬ চনৰ পৰা অসমৰ মাধ্যমিক শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ে আৰু উচ্ছ মাধ্যমিক পৰ্যায়ৰ অন্তিম প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা সুচাৰুৰূপে পৰিচালনা কৰিছিল এই কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়েই৷ পাছত ১৯৪৮ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপন হোৱাত এই ভাৰ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ে গ্ৰহণ কৰি প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাটো সুন্দৰকৈ পৰিচালনা কৰে৷

কিন্তু কালক্ৰমত উচ্ছ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ সংখ্যা বাঢ়ি অহাত অসম চৰকাৰে মাধ্যমিক শিক্ষাৰ শৈক্ষিক প্ৰশাসনৰ ভাৰ ১৯৫২-৫৩ চনৰ মাধ্যমিক শিক্ষা আয়োগৰ অনুমোদন ক্ৰমে এখন ব’ৰ্ডৰ তলত দিবৰ বাবে ১৯৬২ চনত অসম মাধ্যমিক শিক্ষা ব’ৰ্ড [ছেকেণ্ডাৰী এডুকেশ্বন ব’ৰ্ড অৱ আছাম, চমুকৈ ‘ছেবা’] গঠন কৰে৷ ১৯৬২ চনৰ পৰাই ছেবাই অসমত মাধ্যমিক শিক্ষাৰ প্ৰশাসনীয় দিশটোৰ লগতে পৰীক্ষাৰ সমগ্ৰ যাৱতীয় কাম-কাজ চলাই আহিছে৷ কিন্তু দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে আজি কিছু বছৰৰ পৰা লক্ষ্য কৰা হৈছে যে ছেবাই তেওঁলোকৰ দায়িত্বত থকা মাত্ৰ এটা পৰীক্ষা বছৰটোত সুচাৰুৰূপে পৰিচালনা কৰিব নোৱাৰে৷ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ জীৱনৰ প্ৰথম আৰু আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ এই প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাটোত আজি কিছুদিনৰ পৰা কিবা নহয় কিবা এটা কেণা লাগেই৷ যদি কোনোবা বছৰ প্ৰশ্নকাকত ফাদিল হৈছে, আন কোনোবা বছৰত আকৌ উত্তৰ বহী গৰুৱে খাইছে৷ দুবছৰমান আগতে হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাৰ বিছ সহস্ৰাধিক উত্তৰ-বহী মূল্যায়নৰ পূৰ্বেই ভস্মীভূত হৈছিল৷

বহুতেই হয়তো ক’ব যে মূল্যায়ন কেন্দ্ৰত বহী গৰুৱে খোৱা, যোৰহাটত বহী জ্বলা, পৰীক্ষা কেন্দ্ৰত প্ৰশ্নকাকত ফাদিল হোৱা আদি কথাৰ বাবে গুৱাহাটীত থকা ছেবাৰ অধ্যক্ষজন বা শিক্ষামন্ত্ৰী কেনেকৈ জগৰীয়া? কিন্তু সত্যটো হ’ল, এনেবোৰ ঘটনাৰ বাবে ছেবা বা অসম চৰকাৰৰ শিক্ষা বিভাগৰ অদূৰদৰ্শিতা আৰু অপৰিপক্ব পৰিচালনা ব্যৱস্থাই দায়ী৷ নিৰাপত্তা ব্যৱস্থাৰ গাফিলতিৰ বাবেই এনেবোৰ ঘটনা বাৰে বাৰে ঘটিবলৈ পায়৷ যদি চৰকাৰে কটকটীয়া নিৰাপত্তা ব্যৱস্থা সুনিশ্চিত কৰে, তেনেহ’লে নিশ্চয়কৈ কোনো দুষ্কৃতিকাৰীয়ে এনে কাম কৰিবলৈ সাহস গোটাব নোৱাৰিলেহেঁতেন৷ শিক্ষামন্ত্ৰী আৰু চৰকাৰৰ লগতে ছেবাৰ গাফিলতিয়ে আজি হাজাৰ হাজাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ অনিশ্চিত ভৱিষ্যতৰ এটা দোদুল্যমান অৱস্থা সৃষ্টি কৰিলে৷ প্ৰত্যেকবাৰ ঘটা সৰু সৰু ঘটনাৰ নিৰাময়ৰ বাবে সুনিশ্চিত ব্যৱস্থা নকৰাৰ বাবেই আজি এনে এটা পৰ্যায় পাইছে৷ বাস্তৱ কথাটো হ’ল, এনেবোৰ ঘটনা যদি এনেদৰেই ঘটি থাকে, ছেবাৰ মৃত্যু অৱশ্যম্ভাৱী৷