এন পি এছ–চৰকাৰৰ অমানৱীয় নীতি

বৰ্তমান চৰকাৰীভাৱে ৬০ ঊৰ্ধ্বৰ ব্যক্তিক পৌঢ়, বৃদ্ধ বা জ্যেষ্ঠ নাগৰিক বুলি ধৰা হয়৷ শৈশৱ, কৈশোৰ আৰু যুৱ অৱস্থাৰ দৰে বৃদ্ধ অৱস্থা জীৱনৰ অৱশ্যম্ভাৱী৷ শৈশৱ আৰু কৈশোৰ কালৰ উপৰি যুৱকালৰ একাংশ সময় পিতৃ-মাতৃ বা জ্যেষ্ঠজনৰ অনুগ্ৰহত থকাৰ বিপৰীতে বাকী সময় স্বাধীনভাৱে থাকি মানুহে নিজৰ, পৰিয়ালৰ আৰু সমাজৰ দায়িত্ব পালন কৰে৷ জীৱনৰ সুদীৰ্ঘ শক্তি, সামৰ্থ্য কালছোৱা স্বাধীন আৰু দায়িত্বশীল হৈ ইমানেই ব্যস্ত হৈ পৰে, কেতিয়া ব্যক্তি এজনে এই কাল পাৰ কৰে তৰকিবই নোৱাৰে৷ এটা যুগ ক্ষন্তেকতে পাৰ কৰি হঠাতে এদিনতে পৌঢ়, বৃদ্ধ বা জ্যেষ্ঠজন হৈ পৰাৰ অভিজ্ঞতা পিছে চৰকাৰী কৰ্মচাৰীৰ বাবে দুখজনক ঘটনা৷ জীৱনৰ সামৰ্থ্য, শক্তি আৰু দক্ষতাক সদায়ে অগ্ৰাধিকাৰ দি কঠোৰ নিয়মানুৱৰ্তিতাৰ মাজত চৰকাৰ, সমাজ আৰু ৰাইজক সেৱা আগবঢ়াই নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰোঁতে কৰোঁতে কেতিয়া চৰকাৰীভাৱে এদিনতে পৌঢ় হৈ পৰে, সেয়া বহু বছৰ পাছতহে উপলব্ধি হয় এই নাগৰিকসকলৰ৷ এই ব্যক্তিসকলে দীঘলীয়া সময় চৰকাৰী কামৰ যোগেদি ৰাইজ আৰু সমাজক সেৱা আগবঢ়োৱাৰ স্বীকৃতি দি চৰকাৰে ভাৰতীয় সাংস্কৃতিক, সামাজিক দায়িত্ববোধৰ পৰিচয় দি ব্যক্তিজনক আজীৱন আৰ্থিক সুৰক্ষা [যাক পেন্সন বুলি কোৱা হয়] প্ৰদান কৰি আহিছে৷ এজন জ্যেষ্ঠ নাগৰিকৰ বাবে এয়া অকল সন্মানেই নহয়; বৰং এক অত্যন্ত প্ৰয়োজন৷ ১৯১২-১৫ চনত গঠিত Royal commission on Public Service in Indiaৰ প্ৰতিবেদনত কৰ্মচাৰীক কাম কৰাৰ পৰিৱেশ দিয়াৰ বাবে পৰ্যাপ্ত সুবিধা দিয়াৰ পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছিল৷ প্ৰতিবেদনত স্পষ্টকৈ কোৱা হৈছে যে 'The only safe criterion is that Govt. should pay so much and maintain them in such degree of comfort and adequacy as will shield them from temptation and keep them efficient for the term of their services.'

২০০৫ চনৰ আগলৈকে চৰকাৰী কৰ্মচাৰীসকলে চাকৰি জীৱনত পোৱা সুবিধাসমূহৰ উপৰি স্থায়ীভাৱে নিয়োজিত বিষয়া-কৰ্মচাৰীৰ ভৱিষ্যৎ সুৰক্ষিত কৰাৰ স্বাৰ্থত পেন্সন ব্যৱস্থা বলৱৎ হৈ আছিল৷ এই পেন্সন ব্যৱস্থা ভাৰতত ১৮৫৭ চনতে ব্ৰিটিছ চৰকাৰে আৰম্ভ কৰিছিল আৰু অসমৰ কৰ্মচাৰীৰ বাবে পেন্সন আইন ১৯৬৯ আৰু পৰিয়াল পেন্সন আইন ১৯৬৪ৰ জৰিয়তে ২০০৫ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীলৈ নিয়োজিত কৰ্মচাৰীলৈ কৰ্মৰত সময়ত আৰু অৱসৰৰ দিনৰ পৰা ব্যক্তিজন আৰু পৰিয়ালৰ ভৰণ-পোষণ তথা জীয়াই থকাৰ বাবে আৰ্থিক সুৰক্ষা প্ৰদানৰ ব্যৱস্থা আছিল৷ পেন্সন ব্যৱস্থাৰ যোগেদি পোৱা সুবিধাসমূহ এনে– কৰ্মৰত সময়ত– জিপিএফৰ যোগেদি অতি নিম্ন সুতৰ হাৰত ঘৰ বন্ধা, ল’ৰা-ছোৱালীৰ বিয়া, উচ্ছ শিক্ষা, বেমাৰ আদিৰ বাবে ঋণৰ ব্যৱস্থা, জমা ধনৰ বাবদ সৰ্বোত্তম হাৰত নিশ্চিত সুত আদি৷ অৱসৰৰ সময়ত– সুতসহিতে জি পি এফত জমাধনৰ প্ৰাপ্তি, অৱসৰ বা মৃত্যুৰ সময়ত ডিচিআৰজি নিশ্চিত ধন প্ৰাপ্তি, অতি নগণ্য সুতৰ হাৰত কমুউটেড পেন্সন প্ৰাপ্তি, অৱসৰৰ দিনৰ পৰা অন্তিম মাহৰ দৰমহাৰ ৫০%কৈ পেন্সন আৰু বছৰি বৰ্ধন, মৰগীয়া বানচ, চিকিৎসা বানচৰ ব্যৱস্থা, চাকৰিয়ালৰ দৰে চিকিৎসাজনিত খৰচৰ পৰিশোধনৰ ব্যৱস্থা, পেন্সন ঋণৰ ব্যৱস্থা, পৰিয়াল পেন্সনৰ ব্যৱস্থা আদি৷

কিন্তু বৰ্ধিত চৰকাৰী ঘাটি বাজেটৰ অজুহাতত জানুৱাৰী ২০০৫ৰ পৰা ভাৰতত পুৰণি পেন্সন আইন বাতিল কৰি নতুনকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় পেন্সন ব্যৱস্থা বলৱৎ কৰে৷ এই আঁচনিৰ অধীনত কৰ্মচাৰীৰ প্ৰতিমাহৰ দৰমহাৰ ১০ শতাংশ এই অনুষ্ঠানত জমা হ’ব আৰু সমপৰিমাণৰ ধন চৰকাৰে জমা কৰিব [অৱশ্যে নতুনকৈ চৰকাৰী অংশৰ পৰিমাণ বৰ্তমান ১৪ শতাংশ কৰাৰ প্ৰস্তাৱ কৰা হৈছে]৷ অৰ্থাৎ ২০,০০০ টকা মাহিলি দৰমহা পোৱা কৰ্মচাৰীৰ বাবে মুঠ ৪,০০০ টকাকৈ ভৱিষ্যনিধি আঁচনিত পিএফআৰ সংস্থাটোত জমা হ’ব আৰু সেই ধন কেইটামান চৰকাৰৰ অধীনস্থ বিত্তীয় অনুষ্ঠানে বজাৰত নিৱেশ কৰিব৷ এই বিত্তীয় অনুষ্ঠানবোৰে উপাৰ্জন কৰা ধনৰ লাভাংশক পেন্সন হিচাপে অৱসৰৰ সময়ত ব্যক্তিজনক দিয়া হ’ব৷

এনপিএছ ট্ৰাষ্ট নামৰ সংগঠনটিৰ তথ্য অনুসৰি ১,০০,০০০ টকাকৈ মাহিলি দৰমহা পোৱা কৰ্মচাৰী এজনৰ [দৰমহাৰ বৃদ্ধি নধৰিলে] ১৮ বছৰৰ পাছত তেওঁৰ মুঠ চিপিএছৰ ধন হ’ব ৬০,৫৫,৬৮০ টকা৷ নিয়ম অনুসৰি ইয়াৰে ২১,৬০,০০০ টকা ভৱিষ্যনিধি আঁচনিৰ বাবে জমা হ’ব এছ বি আই, এল আই চি আদি সংগঠনৰ ওচৰত৷ পিছে আচৰিত ধৰণে এই জমাধনৰ বাবদ এই ব্যক্তিজনক মাহিলি পেন্সন দিয়া হ’ব মাত্ৰ ১২,১১১ টকাকৈহে৷ এতিয়া প্ৰশ্ন হৈছে, মাহিলি ১ লাখ টকাকৈ দৰমহা পোৱা কৰ্মচাৰীয়ে যদি মাহিলি ১২ হাজাৰ টকাকৈহে পেন্সন পায়, বাকীসকলে কিমান পাব? আকৌ ৰাজ্য চৰকাৰৰ প্ৰায় ৪ লাখ বিষয়া-কৰ্মচাৰীৰ কিমানজনে মাহিলি ১ লাখ টকাকৈ দৰমহা পায়? বৃদ্ধ বয়সত তেওঁলোকৰ কি হ’ব?

ভাৰতত ব্ৰিটিছ বা আন সাম্ৰাজ্যবাদী শক্তিয়ে বহু বছৰ শাসন কৰাৰ পাছতো অৰ্থনীতি জনসাধাৰণৰ হাততেই সুৰক্ষিত আছিল৷ এই কাৰণেই ৰাজস্থানৰ পোখৰাণৰ আণৱিক বিস্ফোৰণৰ পাছৰ বছৰকেইটাত প্ৰবল আন্তৰ্জাতিক অৰ্থনৈতিক নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰাৰ পাছতো দেশৰ অৰ্থনীতিত কোনো বিৰূপ প্ৰভাৱ পৰা নাছিল৷ ইয়াৰ কাৰণ আছিল সৰ্বসাধাৰণৰ হাতত থকা অব্যৱহৃত অৰ্থভাণ্ডাৰ৷ সৰ্বসাধাৰণৰ হাতত থকা এই অৰ্থভাণ্ডাৰক পৰিকল্পিতভাৱে পুঁজিপতি শ্ৰেণীৰ হাতলৈ লৈ যোৱাৰ বাবে কেইবা দশক ধৰি বিভিন্ন দীৰ্ঘম্যাদী অদৃশ্য পৰিকল্পনা চলি আহিছে সকলোৰে অলক্ষিতে৷ দেশৰ প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ হাতত থকা ১০০-২০০ টকাকো বজাৰলৈ নিয়াৰ বাবে কৰা পৰিকল্পনাৰ এটা অংশ হৈছে কৰ্মচাৰীৰ বাবে প্ৰযোজ্য এই এনপিএছ আঁচনি৷ নতুন নিয়ম অনুসৰি আপুনি এটা সীমাৰ বাহিৰত ধন হাতত ৰাখিব নোৱাৰিব, বেংকত সুতৰ হাৰ কম বাবে দীৰ্ঘ সময়ৰ কাৰণে থ’লে লোকচান হ’ব আৰু সেয়েহে আপোনাৰ প্ৰতিটো ধন বজাৰত নিৱেশ কৰাৰ বাবে আপুনি বাধ্য৷ পেন্সনৰ ধন মাহে মাহে পালে আপুনি নিশ্চিত হৈ থাকিব আৰু অৱসৰৰ সময়ত আপুনি সামাজিক-ৰাজনৈতিকভাৱে সক্ৰিয় হৈ থাকিব৷ কিন্তু যদিহে এই সময়খিনি আপুনি পুনৰ খোৱা-বোৱা বা পৰিয়ালৰ ভৰণ-পোষণৰ বাবে কাম কৰিবলগীয়া হয়, আপুনি প্ৰায় নিষ্ক্ৰিয় হৈ থাকিব লাগিব মৃত্যুৰ আগমুহূৰ্তলৈ৷ ধৰি ল’লোঁ আমি সামাজিক দায়িত্ব পাহৰি প্ৰায় নিষ্ক্ৰিয় হৈ থাকিম, কিন্তু ৬০ বছৰৰ পাছত মৃত্যুৰ আগমুহূৰ্তলৈকে শ্ৰম কৰাটো কাৰোবাৰ বাবে সম্ভৱ হ’বনে?