সাংস্কৃতিক পুঁজিবাদ

ৰাজ্যত এতিয়া অসমীয়াৰ জাতীয় উৎসৱ হেঁপাহৰ ৰঙালী বিহুক লৈ সকলো ব্যস্ত৷ মাথোঁ সমাজৰ কৃষকসকলে ৰঙালী বিহুৰ কিদৰে পৰম্পৰা ৰক্ষা কৰি পালন কৰে, তাক লৈহে চিন্তা, যিসকল প্ৰকৃততে বিহু উৎপত্তিৰ লগত জড়িত৷ কৃষিভিত্তিক ৰঙালী বিহু সম্প্ৰতি পুঁজিপতিৰ হাতোৰাত৷ বিহুত গৰুক গা ধুৱাই নতুন পঘা দিয়া, জ্যেষ্ঠজনক সেৱা-সন্মান যচা, অসমীয়া শিপিনীয়ে বোৱা বিহুৱানেৰে ডাঙৰক সন্মান যচা আৰু সৰুসকলক হিয়াৰ মৰম দিয়া, হুঁচৰি দলে বিহুত ঘৰে ঘৰে গৈ গৃহস্থক আশীৰ্বাদ দিয়া আদি তাহানিৰ অসমীয়া সমাজৰ বিহুৰ পৰিৱেশ নোহোৱা হ’ল৷ পথাৰৰ বিহুৱে মঞ্চ পোৱাৰ পাছৰে পৰা লাহে লাহে বিহুৱে পুঁজিবাদৰ গৰাহত পৰিল৷ সংস্কৃতিৰ পৰিৱৰ্তন হয় যদিও বিহু এতিয়া শিপাবিচ্ছিন্ন হোৱাৰ দিশে গতি কৰিছে৷ অসমত এতিয়া কৃষিকৰ্মৰ লগত কিমান খিলঞ্জীয়া অসমীয়া জড়িত হৈ আছে সেই কথা প্ৰতিজন লোকেই নিজৰ অঞ্চলটোৰ কথা এবাৰ গমি চালেই অনুভৱ কৰিব পাৰিব৷ বিপৰীতে অসমত কৃষিকাৰ্যৰে জড়িত হৈ যিসকল লোকে অসমৰ অৰ্থনৈতিক ভেটি সবল কৰাত সহায় কৰি আহিছে, সেইসকল লোকক কিন্তু আজিৰ শাসকে বহিৰাগত বুলি বিভিন্ন সময়ত তুচ্ছ-তাচ্ছিল্য কৰাৰ উপৰি সেইসকলে বসতি কৰা বহু অঞ্চলত উচ্ছেদ চলাইছে৷ ইফালে খিলঞ্জীয়া অধিকাংশ অসমীয়াই বছৰত মাত্ৰ এটা শস্যৰ খেতি কৰি বাকী সময় খেতিপথাৰ ছন পেলাই ৰাখিছে৷ বহুতে আকৌ নিজৰ খেতিমাটিত সেই শ্ৰমজীৱী লোকৰ হতুৱায়েই খেতি কৰাইছে৷ কিছুমান খিলঞ্জীয়া লোকে খেতি কৰি লাভৰ মুখ নেদেখি কৃষিভূমি পুঁজিপতিৰ হাতত গতাই দিছে৷ ইফালে চৰকাৰে যোগান ধৰা বিনামূলীয়া চাউল আৰু হিতাধিকাৰী আঁচনিয়ে অসমীয়া কৃষকক নিষ্কৰ্মা কৰিছে৷ আজি বহু অসমীয়াৰ ঘৰত গৰু নাই বিহুৰ পৰম্পৰা পালিবলৈ৷ আজিকালিৰ অধিকাংশ জীয়ৰী-বোৱাৰীয়ে তাঁত বৈ বিহুৰ বিহুৱান প্ৰস্তুত নকৰে৷ বহিঃৰাজ্যত উৎপাদন কৰা গামোচাৰে বিহু পাতে বহু অসমীয়াই৷ আনকি লাড়ু-পিঠা আদিও অসমীয়া খিলঞ্জীয়াই প্ৰস্তুত কৰিব নজনা হ’ল৷ এতিয়া বিহুৰ লগত জড়িত সকলো উপাদান পুঁজিপতিৰ অৰ্থ উপাৰ্জনৰ আহিলা হ’ল৷ আনকি বিহুমঞ্চও পুঁজিবাদ নিয়ন্ত্ৰিত হৈ পৰিল৷ এতিয়া বিহু মানে যেন এচাম গায়ক-গায়িকাৰ শৃংখলাহীন অনুষ্ঠান৷ সমাজত এনে এটি বাগধাৰাৰ সৃষ্টি হৈছে যে বিহু মানেই যেন একোজন শিল্পীৰ গীতৰ অনুষ্ঠান৷ এনে শিল্পীসকলৰ অনুষ্ঠান নহ’লে যেন বিহুৱেই নহয়৷ তদুপৰি বিহু হুঁচৰি, বিহু কুঁৱৰী, বিহু ৰাণী, বিহু সম্ৰাজ্ঞী আদি প্ৰতিযোগিতাও অৰ্থ-নিৰ্ভৰ অৰ্থাৎ পুঁজিবাদ নিৰ্ভৰ হৈ পৰিল৷ কৃষকৰ বিহু, গাঁৱৰ বিহুৱে এতিয়া ৰাইজৰ কুশল কামনা কৰি আশীৰ্বাদ দিবলৈ ৰাইজৰ পদূলিলৈ নাযায়, যায় বিত্তৱানসকলৰ পদূলিলৈহে৷ অৰ্থাৎ ধনেই সকলো হৈ পৰিল৷ চৰকাৰেও বিহুৰ নামত এশ কোটি টকা খৰচ কৰি বিহুক গীনিজ ৰেকৰ্ড বুকত লিপিবদ্ধ কৰোৱাৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিছে৷ কিন্তু ধাৰত পোত গৈ থকা ৰাজ্য এখনে এনেদৰে বিহু উদ্‌যাপনৰ নামত এটা দিনৰ এটা অনুষ্ঠানৰ বাবে ইমান ধন ব্যয় কৰা উচিতনে? বজাৰ অৰ্থনীতিৰ যুগত সংস্কৃতিও পণ্য হৈ পৰিল৷ পুঁজিবাদেই যেন নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব সাংস্কৃতিক দিশসমূহো৷ যিহেতু সংস্কৃতিৰ লগত মানুহৰ পৰম্পৰা জড়িত হৈ আছে, সেয়ে এই সাংস্কৃতিক উপাদানসমূহক লৈ এখন ভাল বজাৰ সৃষ্টি হয়, যাৰ মুনাফা লাভ কৰিব পাৰে পুঁজিপতি, বিত্তৱানসকলে৷ ৰাইজ সজাগ হ’বৰ হ’ল৷