এখন ঘৰ, এখন গাঁও, এখন সমাজ, এখন ৰাজ্য আৰু শেষত এখন দেশ সুপৰিকল্পিত আঁচনি অবিহনে কেতিয়াও প্ৰগতিৰ বাটত আগবাঢ়ি যাব নোৱাৰে৷ এখন ঘৰত যদি ১০জন সদস্য থাকে তেন্তে সেই সদস্যসকলৰ ভিতৰত যদি দুজন উপাৰ্জনকাৰী হয়, তেতিয়া সেই দুয়োজন ব্যক্তিৰ উপাৰ্জনৰ ধন ব্যয়তো যদি পৰিকল্পনা নাথাকে, তেতিয়া হয়তো মাহৰ শেষত ঘৰৰ চৌকা নজ্বলিব৷ বা দুয়োজনে যদি নিজৰ উপাৰ্জনৰ সঠিক হিচাপ লুকুৱায়, তেতিয়াও ঘৰখন ভালকৈ পৰিচালনা নহ’ব৷ সেইদৰে গাঁৱৰ গাঁওবুঢ়া বা সত্ৰৰ সাতোলাই যদি ধনৰ হিচাপ লুকুৱায়, তেতিয়া হ’লেও কিন্তু গাঁও বা সত্ৰ বা সমাজ কোনোটোৱেই ভালকৈ নচলিব৷ সেই একে কথা এখন ৰাজ্য ক্ষেত্ৰতো, সুপৰিকল্পনাৰ অভাৱত ৰাজ্যখন দৰিদ্ৰৰ পৰা দৰিদ্ৰতৰ হৈ গৈ থাকিব৷ ৰাজ্য এখনৰ ৰাজহ ক’ত ক’ত খৰচ কৰিব তাৰ বাবেই বাজেটৰ ব্যৱস্থা আছে৷ বা দেশ এখনৰ বাবে পঞ্চবাৰ্ষিক পৰিকল্পনা বা হ্ৰস্বম্যাদী, দীৰ্ঘম্যাদী পৰিকল্পনা থাকে৷ কিন্তু সেই পৰিকল্পনা অনুসৰি কাম কৰিবলৈ যাওঁতেও যদি য’ত ধন খৰচ কৰিব লাগে তাত নকৰি পৰিকল্পনাবহিৰ্ভূত শিতানত বা আনন্দ-উল্লাসত মত্ত হৈ ৰাজ্যখন বা দেশখন উৎসৱমুখৰ হৈ তাত ধন ব্যয় কৰিবলৈ হয়, তেন্তে সেইখন সমাজ, ৰাজ্য বা দেশ যে সঠিকভাৱে আগবাঢ়ি যাব নোৱাৰিব, সেইটো খাটাং৷ 

বৰ্তমান আমাৰ ৰাজ্যৰ কথাই ধৰা হওক৷ আমাৰ ৰাজ্যখন যিটো দলে শাসন কৰি আছে, সেই দলটোৱে ২০১৬ চনত যিবোৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল সেই প্ৰতিশ্ৰুতিবোৰ পূৰণ কৰিলেনে? আমি সেই কথাবোৰ নোচোৱাকৈয়ে ২০২১ত পুনৰ সেই দলটোকে শাসনত বহুৱালোঁ, কাৰণ দলটোৰ নেতাই নিৰ্বাচনী ভাষণত ডিঙিৰ শিৰ ফুলাই ফুলাই ভাষণ দিলে যে মহিলাসকলৰ মাইক্ৰ’ফাইনেঞ্চৰ ধন চৰকাৰে ঘূৰাই দিব, প্ৰতিগৰাকী মহিলাৰ একাউণ্টত ১০০০ টকাকৈ পাঁচ বছৰলৈ দিব, সেই ধন ক্ৰমে ৩ হাজাৰ টকালৈকে বৃদ্ধি কৰিব, এবছৰত এক লাখ চাকৰি দিব আদি কথাত আমি ভোল গ’লোঁ৷ কিন্তু এই দলটোৱেই নিজৰ নিৰ্বাচনী ইস্তাহাৰত দিয়া দুটা প্ৰতিশ্ৰুতিকে কেনেদৰে পাহৰিছে বা তাৰ বিপৰীতে কাম কৰিছে তাৰ উদাহৰণ চাওক৷ ইস্তাহাৰৰ এক নম্বৰৰ প্ৰতিশ্ৰুতিটোৱেই হ’ল অসমক বানমুক্ত কৰি গঢ়ি তোলা৷ কিন্তু বিগত দুবছৰে চৰকাৰখনে অসমক বানমুক্ত কৰিবলৈ কি ব্যৱস্থা লৈছে তাৰ কিবা তথ্য ৰাজহুৱা কৰিছেনে? সেই আগৰ দৰেইচোন চলি আছে সেই বিভাগটোৰ কাম৷ কেতিয়াবা মন্ত্ৰীয়ে কোনোবা ঠিকাদাৰক কেমেৰাৰ সন্মুখতে গালি পাৰিলেই অসম যদি বানমুক্ত হ’ব বুলি কোনোবাই ভাবিছে, সেয়া নিশ্চয়কৈ বাতুলামিৰ বাহিৰে একো নহয়৷ ইস্তাহাৰত অসমৰ শিশুৰ ভৱিষ্যৎ উজ্জ্বল কৰি তুলিবৰ বাবে ‘মিছন বাল উন্নয়ন’ নাম দিব আৰু প্ৰতিজন শিশুৰ বাবে বিনামূলীয়া শিক্ষাৰ ব্যৱস্থা কৰিব৷ ক’তা বিগত সময়ত চৰকাৰে সহস্ৰাধিক চৰকাৰী বিদ্যালয় বন্ধ কৰি ব্যক্তিগত খণ্ডত ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয় খোলাৰ বাবেহেচোন চৰকাৰে উৎসাহিত কৰিছে৷ দুবছৰে ৫০ হাজাৰ নিবনুৱাকো চাকৰি দিব পৰা নাই চৰকাৰে৷ আন ৰাজনৈতিক প্ৰতিশ্ৰুতিৰ কথালৈ নগৈ এই সম্পৰ্কতেই যদি চোৱা যায় তেন্তে চৰকাৰে নিজৰ দায়বদ্ধতা প্ৰদৰ্শন কৰিব লাগিছিল৷ চৰকাৰে অসমক ভাৰতৰ পাঁচ ৰাজ্যৰ ভিতৰত স্থান দিবলৈ শিক্ষা-স্বাস্থ্যখণ্ডৰ উন্নয়নৰ কথা কৈছিল৷ কিন্তু ক’তা, চৰকাৰেচোন আন কথাতে ধন খৰচ কৰিছে৷ হাজাৰ হাজাৰ কোটি টকা ধাৰ লৈ আন্তঃগাঁথনিৰ উন্নয়নত গুৰুত্ব দিয়াৰ পৰিৱৰ্তে চৰকাৰে বিহু মাৰি ধন খৰচ কৰিছে৷ বিহুৰ মান-সন্মান বিশ্বত এনেয়েও আছে, থাকিব বা ইয়াৰ মান বঢ়াবলৈ নিশ্চয়কৈ কাম কৰা প্ৰয়োজন; কিন্তু গীনিছ বুকত নাম থাকিলেই বিহুৰ মান বাঢ়িব তেনে চিন্তা অতি শিশুসুলভ৷ কাৰণ বিশ্বত কাৰ কাৰ কিমান লোক-সংস্কৃতি, কোন কোন লোক-সংস্কৃতিয়ে গীনিছত ঠাই পাইছে তাৰ পৰা জাতি এটাৰ উন্নতি নিৰ্ভৰ নকৰে, জাতি এটাৰ উন্নতি নিৰ্ভৰ কৰে জাতিটোৰ ভাষা, সাহিত্য, সংস্কৃতিৰ লগতে জাতিটোৰ অৰ্থনৈতিক ভেটিটো কিমান শক্তিশালী তাৰ ওপৰতহে৷ অসমত গাঁৱৰ বিহুত যুৱক-যুৱতীসকলেহে চোতালত হুঁচৰি মাৰি অৰিহণা লৈ গাঁৱৰ নামঘৰ, যুৱক সংঘ আদি সমাজিক কাম কৰিছিল এসময়ত৷ আজি সময় সলনি হৈছে, মঞ্চবিহুৰ দিনত নিজৰ নিজৰ শুভাকাংক্ষীৰ পৰা বৰঙণি লৈ জাতিটোৱে নিজৰ সংস্কৃতি আগুৱাই নিছে, তাক চৰকাৰে মাৰোৱাৰীৰ পৰা ডাবি-ধমকিৰে চান্দা তোলা বুলি যি পৰিভাষা দিছে, সেয়া সঠিক নহয়৷ সমাজৰ প্ৰতিজন মানুহৰে সমাজ-সংস্কৃতিৰ প্ৰতি থকা দায়বদ্ধতাৰ বাবেই নিজৰ উপাৰ্জনৰ এটা অংশ দান দিয়াৰ পৰম্পৰা আছে৷ এই কাৰ্য ধৰ্মীয়ভাৱেও বিভিন্ন ধৰ্মত বিভিন্ন নামেৰে আছে৷ চৰকাৰে ইয়াক বাধা দি ব্যক্তিৰ সমাজ দায়বদ্ধতাক বাধাগ্ৰস্ত কৰি স্বাৰ্থপৰ কৰি তুলিছে৷ চৰকাৰী ধন বিহু বা এনে উৎসৱত খৰচ কৰাৰ অৰ্থ ৰাজকোষৰ ধনৰ অপব্যয়৷ এই কথা ভোটৰ স্বাৰ্থত আজিৰ মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে নুবুজিব পাৰে, কিন্তু সমাজৰ লোক-সংস্কৃতিক চৰকাৰী মুখাপেক্ষী কৰি তোলা উচিত নহয়৷ ইয়াক সমাজৰ নিজৰ ধাৰা মতেই আগবাঢ়ি যাবলৈ দিব লাগে৷