ইতিহাস আৰু বিজেপিৰ সাম্প্ৰদায়িক অপকৰ্ম

আদিম সমাজ ব্যৱস্থাৰ পৰা মানৱ সভ্যতা আহি যিটো স্তৰত বৰ্তমান উপস্থিত হৈছে এই স্তৰটোত বিজ্ঞানে অধিক গুৰুত্ব লাভ কৰি সমাজ ব্যৱস্থাক আধুনিকতাৰ পৰা অধিক আধুনিকলৈ আগবঢ়াই নিয়াৰ প্ৰয়োজন আছিল৷ শিক্ষাব্যৱস্থাটো অধিক আধুনিক কৰি নৱপ্ৰজন্মক মানৱ কল্যাণৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিব পৰাৰ বহুত থল আছিল৷ কাৰণ বৰ্তমানলৈকে বিজ্ঞানৰ যিমান আৱিষ্কাৰ হৈছে, সেই সকলোৱেই মানৱ সভ্যতাৰ বাবে উপকাৰী বুলি ক’ব পৰা নাযায়৷ সেয়ে বৰ্তমান অৱস্থাত আমাৰ সন্মুখত বিজ্ঞানৰ ভাল আৰু বেয়া দুয়োটা দিশেই যিহেতু আছে, লাহে লাহে ভাল দিশৰ ফালে আমি আগবাঢ়ি যাব পাৰিলোঁহেঁতেন৷ কিন্তু আমাৰ সভ্যতাৰ বিকাশ যেন ক’ৰবাত বাধাগ্ৰস্ত হৈছে৷ ইয়াৰ মূল কাৰণ হিচাপে ব্যাপক চৰ্চা হৈছে ধৰ্ম৷ মানৱ সভ্যতাৰ বিকাশত ধৰ্মৰ স্থান নুই কৰিব নোৱাৰি যদিও ধৰ্ম যিহেতু তথ্য আৰু প্ৰমাণৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত নহয়, সেয়ে ইয়াৰ দ্বাৰা প্ৰকৃত সত্যত উপনীত হ’ব পৰা নাযায়৷ আনহাতে, অধিকসংখ্যক ধৰ্মই বিশ্বাস আৰু আস্থাৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত হোৱাত বিজ্ঞানে দিয়া সত্যৰ সূত্ৰবোৰ ধৰ্মত বিচাৰি পোৱা সম্ভৱ নহয়৷ আন এক অৰ্থত যদি চোৱা যায় তেতিয়া দেখা যায়– ধৰ্মীয় চেতনাৰ পৰা বিজ্ঞানৰ চেতনালৈ উত্তৰণ ঘটাৰ কিছু সম্ভাৱনা থাকে, কিন্তু যদি এজন ব্যক্তি ধৰ্মীয় সাম্প্ৰদায়িক মানসিকতাৰ হয়, তেতিয়া তেওঁৰ চিন্তা-চেতনাত গোড়ামিয়ে স্থান পায় আৰু সেই চেতনাৰ উত্তৰণ ঘটাৰ পৰিৱৰ্তে অধিকৰ পৰা অধিকতৰ পশ্চাদমুখীহে হৈ পৰে৷ উদাহৰণস্বৰূ¸পে ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পাছত ইয়াৰ জনসাধাৰণৰ চেতনাৰ মান ধীৰে ধীৰে উত্তৰণ ঘটা আৰম্ভ কৰিছিল৷ এই উত্তৰণত সহায় কৰিছিল শিক্ষাই৷ শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰখনত বহুতো বিজ্ঞানমনস্ক ব্যক্তিয়ে গৱেষণা কৰি পাঠ্যপুথি প্ৰণয়ন কৰিছিল৷ কিন্তু বৰ্তমান বিজেপি নেতৃত্বাধীন চৰকাৰে পূৰ্বৰ পাঠ্যপুথিবোৰ সলনি কৰাৰ নামত যিবোৰ কাম কৰিছে, সেইবোৰে দেশৰ বিদ্বৎ সমাজক বাৰুকৈয়ে চিন্তিত কৰিছে৷ ইতিহাসৰ পৰিঘটনাসমূহক পাঠ্যপুথিৰ পৰা আঁতৰাই নতুনকৈ লিখিবলৈ যোৱাৰ বাবে ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্ম ইতিহাসৰ বহু সত্য ঘটনা জনাৰ পৰা যে বঞ্চিত হ’ব, সেইটো নিশ্চিত৷ ইতিহাস কাৰো খেয়াল-খুচি মতে নিৰ্মাণ নহয়৷ এসময়ৰ পাৰিপাশ্বিৰ্ক-অৰ্থনৈতিক-সামাজিক-ৰাজনৈতিক পৰিস্থিতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিয়েই ইতিহাসৰ সৃষ্টি হয়৷ যি সময়ত ভাৰতক মোগলে আক্ৰমণ কৰিছিল, সেই সময়ত ভাৰত বুলি কোনো পৃথক ভূ-খণ্ডৰে সৃষ্টি হোৱা নাছিল৷ বহুতো সৰু সৰু ৰাজ্যত এই ভূখণ্ড বিভাজিত হৈ আছিল আৰু ৰজাবোৰৰ মাজত সঘনাই হোৱা যুদ্ধ-বিগ্ৰহে ৰাজ্যবোৰ দুৰ্বল কৰি ৰাখিছিল৷ ইজন ৰজাই সিজন ৰজাক নিজৰ অধীন কৰিবলৈ কৰা চেষ্টাৰ ফলতেই মোগল আহি আমাৰ দেশত খোপনি পুতিবলৈ সুবিধা পাইছিল৷ এইবোৰ সত্য ঘটনাৰ আধাৰত প্ৰতিষ্ঠিত কথা, এতিয়া চৰকাৰে সাম্প্ৰদায়িক দৃষ্টিভংগীৰে মোগলৰ সমগ্ৰ ইতিহাস সলাবলৈ যত্ন কৰিছে যদিও বাৰে বাৰে মোগলৰ কীৰ্তিচিহ্নসমূহে আহি অসুবিধা কৰিছে৷ কাৰণ তাজমহল, কুতুবমিনাৰ, লালকিল্লাক বাদ দি ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক ইতিহাস লিখা সম্ভৱ নহয়৷ আৰু এইবোৰ লিখিবলৈ যাওঁতে স্বাভাৱিকভাৱেই মোগলৰ প্ৰসংগ অহাত চৰকাৰে এই কীৰ্তিচিহ্নসমূহৰ ইতিহাসেই সলনি কৰিব বিচাৰিছে৷ এই প্ৰসংগতে সামাজিক মাধ্যমত এটা মুখৰোচক কথা চৰ্চা হৈ আছে৷ বৰ্তমান চি বি এছ ই পাঠ্যক্ৰমত লাচিতৰ বীৰত্বৰ কথা লিখা হৈছে, কিন্তু লাচিতে কাৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰি বীৰত্ব প্ৰদৰ্শন কৰিছিল সেই কথা লিখিবলৈ সাম্প্ৰদায়িক চৰকাৰৰ অসুবিধা হৈছে৷ সমাজ বিজ্ঞান কেৱল হিন্দুৰ ইতিহাসেৰে আগ নাবাঢ়ে, সেই কথা দুগ্ধপোষ্য শিশুৱেও বুজি পায়, কিন্তু সাম্প্ৰদায়িক চিন্তাৰ চৰকাৰে ইতিহাসক সলনি কৰিবৰ বাবে যি প্ৰচেষ্টা চলাইছে, ই কেতিয়াও গ্ৰহণযোগ্য হ’ব নোৱাৰে৷ আনহাতে, ক্ৰমবিৱৰ্তনৰ যি প্ৰক্ৰিয়া, তাত ডাৰউইনৰ সূত্ৰ অতি তাৎপৰ্যপূৰ্ণ৷ চৰকাৰে ডাৰউইনৰ সূত্ৰকেই পাঠ্যক্ৰমৰ পৰা বাদ দি যি অন্ধবিশ্বাস-কুসংস্কাৰ বিয়পাব বিচাৰিছে, তাক লৈহ্ল চৌদিশে ধিক্কাৰৰ জোৱাৰ উঠিছে৷ ইতিমধ্যেহ্লদেশৰ ১৮০০ বিজ্ঞানী-বুদ্ধিজীৱীয়ে প্ৰতিবাদ কৰি চৰকাৰলৈ পত্ৰ প্ৰেৰণ কৰিছে৷ এনে বহু লাখ লাখ মানুহে চৰকাৰৰ সিদ্ধান্তৰ প্ৰতিবাদ কৰিব নোৱাৰি ভিতৰতে গুজৰি-গুমৰি আছে৷ বিজেপিয়ে এই কথাটো ভাবি ভাৰতৰ দৰে গণতান্ত্ৰিক দেশ এখনত শাসন কৰাটো অনুচিত যে তেওঁলোকেই যুগ যুগান্তৰলৈ শাসন কৰিব! জনতাই নিজৰ মত পৰিৱৰ্তন কৰি আন দলক যেতিয়াই শাসনত বহুৱাব তেতিয়া তেওঁলোকে কৰা অপকৰ্মৰ জবাব দিব লাগিব৷ চৰকাৰ পাঁচ বছৰৰ বাবে জনতাই পাতে৷ চৰকাৰে দেশৰ জনতাৰ জীৱন-জীৱিকাৰ মান উন্নত কৰিবলৈ নিশ্চয়কৈ পৰিকল্পনা কৰিব লাগে, কিন্তু তাৰ ব্যতিৰেকে নিজৰ সাম্প্ৰদায়িক আদৰ্শ প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে জনতাই কেতিয়াও ক্ষমা নকৰে৷ সেয়ে সাম্প্ৰদায়িক অপকৰ্ম কৰাৰ পৰা বিজেপি চৰকাৰ বিৰত থকা উচিত৷