যোৱা বছৰ অসম মিজোৰামৰ সীমাত হিংসাত্মক কাৰ্যকলাপৰ ফলত কেইবাজনো স্থানীয় আৰু সেনাৰ লোক অবাবতে মৃত্যুমুখত পৰিছিল৷ অসম-অৰুণাচল আৰু অসম-নাগালেণ্ড সীমাতো প্ৰায়ে মাটি দখল, সীমা ঠেলা আদিক লৈ পৰিস্থিতি উত্তপ্ত হৈ থাকে৷ অসম-মেঘালয়ৰ সীমাও বিতৰ্কৰ ঊধবৰ্ত নহয়, যাৰ বাবে বৰ্তমান দুয়োখন ৰাজ্যৰ প্ৰশাসন আলোচনাত পুনৰ মিলিত হৈছে৷ সীমাবিবাদৰ উপৰি ৰাজ্যসমূহত আভ্যন্তৰীণ গোষ্ঠীগত সংঘৰ্ষ, সন্ত্ৰাসবাদী কাৰ্যকলাপ, প্ৰব্ৰজিত বহিৰাগতক লৈ উদ্ভৱ হোৱা সমস্যাবোৰ আছেই৷ লগতে আন্তৰ্জাতিক সীমান্ত অঞ্চল যেনে ম্যানমাৰ, বাংলাদেশ, নেপাল আদিৰ পৰা হোৱা প্ৰব্ৰজন, চোৰাং ব্যৱসায়, ড্ৰাগছৰ ঘাটি, বিদ্ৰোহী সংগঠনৰ কাৰ্যকলাপ আদিৰ বাবে প্ৰায় স্থায়ীভাৱে অস্থিৰতা উপলব্ধ হয়৷ এই অঞ্চলটোৰ সমস্যাবোৰ বিভিন্নধৰণৰ আৰু বিভিন্ন পৰ্যায়ৰ৷ উদাহৰণস্বৰূপে চীন প্ৰশাসনে অৰুণাচল সীমান্তত গাঁও স্থাপন কৰিছে, বাট-পথ নিৰ্মাণ কৰি উক্ত ভূখণ্ড নিজৰ বুলি দাবী কৰিছে৷ সেইদৰে আজি কেইবাদশক ধৰি অৰুণাচলৰ গাঁওবাসীয়ে অসমৰ সীমাৰ বিশাল পৰিমাণৰ মাটি দখল কৰি লৈছে৷ অসমৰ আভ্যন্তৰীণ সীমা পাহাৰীয়া প্ৰতিখন ৰাজ্যই দখল কৰাতো ৰাজ্য চৰকাৰ নিৰ্বিকাৰ আৰু কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ হস্তক্ষেপত এই সমস্যাৰ স্থায়ী সমাধান সম্ভৱ যদিও এতিয়ালৈকে কোনো সদ্দিচ্ছা প্ৰত্যক্ষ হোৱা নাই৷ আজি প্ৰায় দুটা দশকজুৰি এই দিশত কেৱল আলোচনা হৈ থকাই পৰিলক্ষিত হৈ আছে৷

শেহতীয়াকৈ মণিপুৰত আভ্যন্তৰীণ কাৰণত হিংসাত্মক কাৰ্যকলাপে ভয়াৱহ ৰূপ ধাৰণ কৰিছে৷ ইতিমধ্যে কিছু শাম কটা সমস্যাবোৰৰ বাবে স্থায়ী সমাধান ব্যৱস্থাৰ প্ৰয়োজন৷ মণিপুৰত অৱশ্যে আভ্যন্তৰীণ হিংসাত্মক কাৰ্যকলাপ বহু পুৰণি৷ এসময়ত তেওঁলোকৰ ৰাজ্যত কাৰ্ফিউ আৰু প্ৰতিবাদী বন্ধ নথকা দিন মাহেকত প্ৰায় নথকাৰ দৰেই আছিল বুলি কোৱা হৈছিল৷  ৩ মে’ত হিংসাত্মক কাৰ্যকলাপ তুংগত উঠে, যাৰ ফলত অৰ্ধশতাধিক লোকৰ অনাহকত মৃত্যু হয়৷ কিছুসংখ্যকে ৰাজ্য ত্যাগ কৰে আৰু প্ৰবাসী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক উৰাজাহাজেৰে নিৰাপত্তাৰ বাবে উলিয়াই অনা হয়৷ ইতিমধ্যে মিজোৰামত প্ৰায় আঠ হাজাৰ লোকে আশ্ৰয় লৈছে৷ আমাৰ ৰাজ্যত বাংলাদেশী নাগৰিকৰ অনুপ্ৰৱেশ আৰু সংখ্যাগৰিষ্ঠতাক লৈ মাজে মাজে জুই জ্বলি থকাৰ দৰে মণিপুৰতো স্থানীয় মেইতেইসকল সংখ্যালঘু হোৱাৰ আশংকাত (পঞ্চাছ বছৰ আগৰ ৬০ শতাংশৰ পৰা বৰ্তমানৰ ৪৫ শতাংশলৈ) বহিৰাগতসকলৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদত নামি পৰিছে৷ ইয়াৰ লগতে আছে আন গোষ্ঠীসমূহ আৰু পিছপৰা পাহাৰীয়া জনজাতিসমূহ৷ জনজাতীয় গোষ্ঠী আৰু আন উপজাতিসকলৰ অধিকাংশ খ্ৰীষ্টিয়ান হোৱাৰ বিপৰীতে মেইতেইসকল হিন্দু, কৃষ্ণভক্ত৷ গতিকে বৰ্তমানৰ মণিপুৰৰ অশান্তিত আৰ্থিক বৈষম্য, ধৰ্ম, দৰিদ্ৰতা আৰু দুৰ্নীতি আটাইবোৰে সমানে ইন্ধন যোগাইছে৷ ভৌগোলিকভাৱে মণিপুৰৰ ১০ শতাংশ অঞ্চল সমতল ইম্ফল উপত্যকাৰে আগুৰা আৰু প্ৰায় ৮৫ শতাংশ পাহাৰীয়া অঞ্চল, য’ত কুকি আৰু আন জনজাতীয় লোকে বাস কৰে৷ নামনিৰ উপত্যকাৰ সীমিত অঞ্চল মেইতেইসকলৰ বাসভূমি আৰু তেওঁলোকৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলত বসতি স্থাপন নিষেধ৷ এই পাহাৰৰ দাঁতিৰ অঞ্চলতে প্ৰথমে হিংসাত্মক কাৰ্যৰ সূত্ৰপাত হয়৷ ইতিমধ্যে কুকি বিদ্ৰোহীসকলক সন্ত্ৰাসবাদী বুলি ঘোষণা কৰিবলৈ দাবী কৰা হৈছে৷ মেইতেইসকলে ৰাজ্যখনৰ আন জনজাতি-জনগোষ্ঠীৰ দৰে বিশেষ মৰ্যাদাৰ পৰা বঞ্চিত হোৱাৰ বাবে ভালেমান সা-সুবিধাৰ পৰা বঞ্চিত হৈ আহিছে৷ গতিকে স্বাভাৱিকতেই তেওঁলোক মূলতঃ ম্যানমাৰৰ বাসিন্দা কুকি জনগোষ্ঠীৰ প্ৰতি বিতুষ্ট৷ শেহতীয়াকৈ এনে কাৰণবোৰৰে পৰিণতিত নৃত্য-গীত, ক্ৰীড়া, প্ৰাকৃতিক সম্পদ, ঐতিহ্য আদিত অত্যন্ত চহকী পাহাৰীয়া ৰাজ্যখনৰ একাংশ সান্ধ্য আইনৰ কবলত আৰু চূড়াচন্দপুৰ আৰু কাংকনী অঞ্চল পুনৰ অশান্ত হৈ পৰিছে৷

দেশৰ উত্তৰ-পূবত অৱস্থিত ৰাজ্যকেইখন প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য, জৈৱিক সম্পদ, জীৱ-বৈচিত্ৰ্য আদিত দেশৰ ভিতৰতে সমৃদ্ধ৷ কেৱল পৰ্যটন উদ্যোগকে লক্ষ্য কৰি ছিকিম, কাশ্মীৰৰ দৰে এই ৰাজ্যকেইখনেও ফল-ফুল, অৰণ্য, নৈ, জলাশয়, পশু-পক্ষী, পৰ্বত-পাহাৰ আদিক ভিত্তি কৰি এক ডজন পৰ্যটন উদ্যোগৰ শাখা উন্নীত কৰিব পাৰে৷ আৰ্থিক উন্নয়নে স্থানীয় লোকৰ মাজৰ পৰা হিংসা, প্ৰতিবাদ, বৈষম্য, আন্দোলনমুখী ভাবনা আদি দূৰ কৰাতো সহায়ক হ’ব৷ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে অঞ্চলটোত সঘনে হৈ থকা বিভিন্ন সমস্যাৰ স্থায়ী সমাধানৰ দিশত এনে কিছু প্ৰচেষ্টা শীঘ্ৰে লোৱা উচিত৷