গ্ৰীষ্মপ্ৰবাহ

দেশৰ কেইবাখনো ৰাজ্য বৰ্তমান প্ৰবল গ্ৰীষ্মপ্ৰবাহৰ প্ৰকোপত পৰিছে৷ এইক্ষেত্ৰত অসমৰ লগতে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ৰাজ্যকেইখনো ব্যতিক্ৰম নহয়৷ অসহ্য গৰমৰ বাবে অসমৰ কেইবাখনো জিলাত স্কুলত থকা সময়ত অসুস্থ হৈ পৰাৰ বাতৰিও সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশ পাইছে৷ এনে পৰিস্থিতিৰ বাবে কতৃৰ্পক্ষই স্কুলৰ পাঠদানৰ সময় আগুৱাই দিবলগীয়াও হৈছে৷ মে’-জুনত অসমৰ ঠাই বিশেষত পাৰাস্তম্ভ ৩৯ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছপৰ্যন্ত উঠিছে৷ উৎকট গৰমৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ এতিয়া ৰাজ্যবাসীয়ে বৰষুণলৈ উৎকণ্ঠাৰে বাট চাইছে৷ বতৰ বিজ্ঞান বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে, মে’-জুনৰ স্বাভাৱিক তাপমাত্ৰাতকৈ উষ্ণতা প্ৰায় ৬-৭ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছপৰ্যন্ত বৃদ্ধি পাইছে৷ এনে উষ্ণ পৰিৱেশৰ মাজতে ঠাইবিশেষত নিয়মিত হৈ থকা লোড-শ্বেডিঙেও সৰ্বসাধাৰণক বাৰুকৈয়ে দুৰ্ভোগ ভোগাইছে৷ জুন-জুলাইত সাধাৰণতে অসমত যথেষ্ট বৰষুণ হয় আৰু বৰষুণৰ ফলত তাপমানো কিছু হ্ৰাস পায়৷ কিন্তু শেহতীয়া তথ্য অনুসৰি উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত বৰষুণৰ পৰিমাণ হ্ৰাস পাইছে আৰু ইয়াৰ প্ৰভাৱ অসমৰ লগতে প্ৰতিবেশী ৰাজ্যকেইখনত পৰিছে৷ গ্ল’বেল ৱাৰ্মিং এতিয়া সমগ্ৰ বিশ্বতে এটা ডাঙৰ সমস্যা হৈ পৰিছে৷ দ্ৰুত উদ্যোগীকৰণ আৰু নগৰীকৰণৰ বাবে ভাৰতত ক্ৰমাৎ সংকুচিত হৈ আহিছে বনাঞ্চল৷ সেইবাবেই দেশত সৃষ্টি হৈছে অনাবৃষ্টি, গ্ৰীষ্মপ্ৰবাহ আদিৰ৷ বৰ্তমান অসমৰ লগতে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত অতিপাত বৰষুণ হোৱাৰ বিপৰীতে কেইবাখনো ৰাজ্যত দেখা গৈছে প্ৰবল গ্ৰীষ্মপ্ৰবাহ৷ যদি আমি উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰধান চহৰ গুৱাহাটীৰ কথা উল্লেখ কৰোঁ, তেন্তে ক’ব লাগিব  তাপমান বৃদ্ধি পোৱাৰ মূল কাৰণটো হৈছে চহৰখনৰ সেউজ আৱৰণ ক্ৰমান্বয়ে নোহোৱা হৈ অহাটো৷ কেইদিনমান আগলৈকে বহিঃৰাজ্যৰ পৰা অসমলৈ অহা লোকসকলে চহৰখনৰ সেউজ পৰিৱেশৰ বাৰুকৈয়ে প্ৰশংসা কৰিছে৷ কিন্তু শেহতীয়াকৈ দেখা গৈছে ৰাস্তা-ঘাট আৰু আন  পৰিকল্পনাহীন নিৰ্মাণকাৰ্যৰ বাবে কাটি পেলোৱা হৈছে বহু গছ-গছনি৷ এনেয়ে দেশৰ অন্যতম প্ৰদূষিত চহৰবোৰৰ মাজত স্থান পাইছে গুৱাহাটীয়ে৷ তাৰ উপৰি গছ-গছনি হ্ৰাস পোৱাটোৱে চহৰখনৰ তাপমান বৃদ্ধিত অৰিহণা যোগাইছে৷

সেউজগৃহ গেছ অধিক নিৰ্গমনেই যে গোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধিৰ প্ৰধান কাৰণ, সেই বিষয়ে কম-বেছি পৰিমাণে সকলোৱেই জ্ঞাত৷ তথাপি প্ৰকৃতিৰ ভাৰসাম্য বজাই ৰখাত আমি গুৰুত্ব নিদিওঁ৷ গোলকীয় উত্তাপ বৃদ্ধিয়ে সৃষ্টি কৰা জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ ফলত বেছিকৈ ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছে এছিয়া মহাদেশ৷ ইয়াৰ অন্যতম কাৰণ হৈছে বনাঞ্চলৰ সংকোচন আৰু গছ-গছনিৰ লগতে জলাশয়  হ্ৰাস পোৱাটো৷ শিক্ষা-দীক্ষাৰ অগ্ৰগতিয়ে মানুহক এনে এটা পৰ্যায়লৈ লৈ গৈছে যে মানুহ এতিয়া প্ৰকৃতিক জয় কৰিবলৈ অগ্ৰসৰ হৈছে৷ প্ৰকৃতিৰ ওপৰত চলিছে ধবংসযজ্ঞ৷ জনসংখ্যাৰ বৃদ্ধি, বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ চমকপ্ৰদ অগ্ৰগতিৰ ফলত মানুহৰ বৰ্ধিত চাহিদা প্ৰকৃতিয়ে পূৰণ কৰিব নোৱৰা হ’ল আৰু তাৰ ফলতেই দেখা গৈছে পৃথিৱীৰ জলবায়ুৰ পৰিৱৰ্তন৷ এই কথাবোৰ সকলোৱে জানিও যেন তাৰ প্ৰতি কাণসাৰ নিদিয়ে৷ প্ৰাকৃতিক ভাৰসাম্য বজাই ৰাখিবলৈ হ’লে গছ-গছনি থাকিবই লাগিব৷ গছ-গছনি অবিহনে মানৱ জীৱনৰ অস্তিত্ব নাথাকিব বুলি জানিও বনাঞ্চল ধবংস কৰাৰ যুক্তি আছেনে? উন্নয়নৰ স্বাৰ্থত নিৰ্মাণকাৰ্যৰ প্ৰয়োজনীয়তা কোনেও নুই কৰিব নোৱাৰে৷ কিন্তু ৰাস্তা-ঘাট অথবা আন নিৰ্মাণকাৰ্যৰ বাবে যধে-মধে গছ-গছনি কাটি পেলোৱাটো কাৰোৱেই গ্ৰহণযোগ্য হ’ব নোৱাৰে৷ গছ-গছনি সংৰক্ষণত কেইবাখনো দেশে অনুকৰণীয় পদক্ষেপ লৈছে৷ তাৎপৰ্যপূৰ্ণ যে কেইমানমান আগলৈকে বিশ্বৰ সৰ্বাধিক জনসংখ্যাৰ দেশ হিচাপে পৰিচিত চীনত প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ বিপৰীতে গছৰ সংখ্যা ভাৰততকৈ অধিক৷ নগৰীকৰণ আৰু উদ্যোগীকৰণৰ নামত গছ-গছনি কাটি নিঃশেষ কৰাৰ বিপৰীতে বিশ্ব পৰিৱেশ দিৱসৰ দিনটোত কেৱল প্ৰচাৰৰ বাবে বিভিন্ন ঠাইত বৃক্ষৰোপণ কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণ কৰা হয়৷ পৰৱৰ্তী সময়ত কোনেও এই গছপুলিবোৰৰ যতন লোৱা দেখা নায়ায়৷ এইবোৰ কৰাৰ পৰৱৰ্তে যদি আমাৰ চাৰিওফালে থকা বনাঞ্চল, জলাশয় আদি সংৰক্ষণত গুৰুত্ব দিয়া হয়, সেইবোৰেহে প্ৰকৃতিৰ ভাৰসমতা বজাই ৰখাত সহায় কৰিব৷