গছৰ তলৰ ৰাজনীতি

ৰাজনীতি শব্দৰ আভিধানিক অৰ্থ হ’ল ৰাষ্ট্ৰ পৰিচালনাৰ নীতি; ৰজাই বা শাসকে কেনেদৰে দেশৰ শাসনকাৰ্য পৰিচালনা কৰিব লাগে তাৰ বিধান৷ এতিয়া যদি আমি শেহতীয়াকৈ বিধানসভাৰ অধ্যক্ষ বিশ্বজিৎ দৈমাৰীয়ে কোৱা ধৰণে ৰাজকাৰ্য পৰিচালনা কৰিবলৈ হয়, তেতিয়া হ’লে ৰাজ্যখনৰ পাঁচ শতাংশ মানুহৰ কাৰণেহে যে চৰকাৰখনে কাম কৰিছে সেই কথা প্ৰতীয়মান হয়৷ দৈমাৰীয়ে কৈছে যে বিদু্যতৰ যদি দাম বাঢ়িছে তেতিয়া হ’লে ফেন নলগাব, গছৰ তলত থাকিব! গণতান্ত্ৰিক দেশ এখনৰ নিৰ্বাচিত প্ৰতিনিধিৰ এনে মন্তব্য হোৱা উচিত নহয়৷ যি সময়ত এইখন দেশৰে দুখন ৰাজ্য দিল্লী আৰু পাঞ্জাবৰ চৰকাৰে জনাসাধাৰণক সম্পূৰ্ণ বিনামূলীয়া বিদ্য়ুৎ যোগান ধৰিছে [কাৰণ সাধাৰণ মধ্যবিত্ত বা নিম্ন মধ্যবিত্তৰ ঘৰত ইয়াৰ আধা ইউনিটো খৰচ নহয়] সেই সময়ত অসমৰ দৰে ৰাজ্যত চৰকাৰে সঘনাই বিদ্য়ুতৰ মাচুল বৃদ্ধি কৰাৰ ফলত জনসাধাৰণৰ বাবে বিদ্য়ুৎ এক বিলাসী সামগ্ৰী হৈ পৰিছে৷ কেইদিনমানৰ আগতে ইউনিটেপতি মাচুল বৃদ্ধি কৰাৰ পাছত শেহতীয়াকৈ পুনৰ ফিক্সড চাৰ্জৰ নামত মাচুল বৃদ্ধি কৰাত জনসাধাৰণে ত্ৰাহি মধুসূদন সুঁৱৰিব লগা হৈছে৷ বিগত বৰ্ষত গৰমৰ দিনৰ কথা নিশ্চয় সকলোৰে মনত আছে–চৰকাৰে গোপনে মাচুল বৃদ্ধি কৰি কি পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰিছিল!অভাৱনীয়ভাৱে বিদ্য়ুতৰ বিল বৃদ্ধি হোৱাত সামাজিক মাধ্যমত কেনে প্ৰতিবাদৰ জোৱাৰ উঠিছিল! সেই জোৱাৰত চৰকাৰে স্বীকাৰ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল যে কিছু বিসংগতি হৈছে আৰু স্মাৰ্ট মিটাৰত বিসংগতি থকাৰ কথা কৈছিল৷ কিন্তু পাছত সকলো ফুটুকাৰ ফেনত পৰিণত হ’ল৷ গৰম দিন অহাৰ লগে লগে পুনৰ বিদু্যতৰ প্ৰসংগই চৰ্চা লাভ কৰিছে৷ অসম চৰকাৰে বিনামূলীয়া বিদ্য়ুৎ যোগান ধৰিব নোৱাৰে, সেইটো গ্ৰাহকে বুজি পাইছে; কিন্তু গ্ৰাহকৰ ক্ৰয় ক্ষমতাৰ বাহিৰত যোৱাত অসমৰ জনতা ব্যাপক সমস্যাত পৰিছে৷ এইখন চৰকাৰ ক্ষমতালৈ আহোঁতে বিদ্য়ুতৰ দাম হ্ৰাস কৰাৰ লগতে দুখীয়া মানুহৰ সকাহ হোৱাকৈ ৩০ ইউনিট বিদ্য়ুৎ ফ্ৰী দিয়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল৷ কিন্তু তাৰ বিপৰীতে চৰকাৰে এতিয়া অত্যধিক হাৰত মাচুল বৃদ্ধি কৰি জনতাৰ হাতৰ পৰা পোহৰকণো কাঢ়ি নিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিছে৷ চৰকাৰৰ এই জনবিৰোধী কাৰ্যৰ বিৰুদ্ধে যেতিয়া সকলো সৰৱ হৈছে, সেই সময়তে চৰকাৰৰে এজন দায়িত্বশীল ব্যক্তিয়ে যদি দায়িত্বজ্ঞানহীন মন্তব্য দিয়ে, তেতিয়াহ’লে বিষয়টো অধিক চৰ্চা হোৱাটো স্বাভাৱিক৷ জনগণৰ প্ৰতিনিধি বুলি কৈ চৰকাৰে নিজে ৰাজকোষৰ ধনেৰে শীত-তাপ নিয়ন্ত্ৰিত ব্যৱস্থাৰ মাজত লাহ-বিলাহত জীৱন কটাব আৰু জনতাক সাধাৰণ ফেনখনো যদি নল’বলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে, তেতিয়া হ’লে সেইটো চৰকাৰখনৰ বাবেই ধৃষ্টতা হ’ব৷ চৰকাৰ গঠন হয় জনসাধাৰণ ভোটেৰে জনসাধাৰণৰ বাবে৷ জনসাধাৰণক সুখ-সুবিধাৰ মাজত ৰখাটোহে চৰকাৰৰ দায়িত্ব হ’ব লাগে; চৰকাৰে যদি কয় যে চৰকাৰৰ নিজা পাৱাৰ হাউছ নাই, বিদু্যৎ উৎপাদন কেন্দ্ৰ নাই, আনৰ পৰা বিদ্য়ুৎ ক্ৰয় কৰিব লগা হোৱাৰ বাবে দাম বাঢ়িছে, তেতিয়াহ’লে চৰকাৰখন কি কামৰ বাবে গঠন কৰিছে সেইটোও ভাবি চাব লাগে৷ চৰকাৰ বেপাৰী নহয়৷ আনৰ পৰা দামত বস্তু কিনি আনি অতিৰিক্ত লাভ কৰি সেই বস্তু ভোটাৰৰ মাজত বিক্ৰী কৰিব!এতিয়া চৰকাৰে সেইটোৱেই কৰিছে৷ জনসাধাৰণক কেনেকৈ কম দমত বা বিনামূলীয়াকৈ ২৪ ঘণ্টাই বিদ্য়ুৎ যোগান ধৰিব পৰা যায়, তাৰ চিন্তাত চৰকাৰ নাই৷ চৰকাৰে এতিয়া কেনেকৈ জনসাধাৰণৰ ওপৰত জিএছটি বা ভেট বা আন  কৰ লগাই নিজৰ ভোগ-বিলাসৰ সাম্ৰাজ্যখন ধৰি ৰাখিব পাৰি, তাৰ চিন্তাত মত্ত হৈ আছে৷ সেয়ে স্বাস্থ্য, খোৱাপানী, বিদ্য়ুৎ, শিক্ষা সকলো বিক্ৰী কৰাৰ বাবেহে চৰকাৰ আগ্ৰহী৷ প্ৰাকৃতিক সম্পদত চহকী অসমত বিদ্য়ুৎ উৎপাদনৰ অপাৰ সম্ভাৱনা থকাৰ পাছতো চৰকাৰে এই দিশত বিশেষ কাম নকৰি নামনি সোৱণশিৰিৰ দৰে ভৱিষ্যতে অসমৰ অপাৰ ক্ষতি হ’ব পৰা বৃহৎ নদীবান্ধৰ কামতেই লাগি আছে৷ এইটোও সকলোৱেই জনা কথা যে ইয়াৰ পৰা অসমৰ বিশেষ লাভ নহয়৷ অসমৰ বাহিৰৰ আগ্ৰা-লক্ষ্ণৌ আদি চহৰহে পোহৰ কৰিব৷ আজিৰ তাৰিখত বিদ্য়ুৎ এক অপৰিহাৰ্য অংগ হৈ পৰিছে৷ কেৱল গৰমৰ পৰা উপশম পাবলৈয়ে বিদ্য়ুৎ ব্যৱহাৰ নহয়, এখন ঘৰত ম’বাইলটো চাৰ্জ দিয়াৰ পৰা পানী পৰিষ্কাৰ কৰালৈকে প্ৰতিটো স্তৰতে বিদ্য়ুতৰ প্ৰয়োজন৷ সেয়ে এতিয়া চৌদিশে অধ্যক্ষজনৰ মন্তব্যৰ তীব্ৰ বিৰোধিতা হৈছে৷ বিৰোধী দলে গছৰ তলত বহি প্ৰতিবাদৰ আন এক ভাষা তৈয়াৰ কৰিছে৷ ইয়াৰ মাজতে বিজেপিৰ ৰাজ্যিক সভাপতিজনে বেছি খালে দাম বাঢ়িবই বুলি কোৱাটোও যে এক শিশুসুলভ মন্তব্য, সেয়া সমালোচিত হৈছে৷ দায়িত্বশীল মানুহে দায়িত্বজ্ঞানহীন মন্তব্য দিয়া উচিত নহয়৷ জনসাধাৰণৰ কল্যাণৰ বাবেহে চৰকাৰ, লুণ্ঠনৰ বাবে নহয়, সেইটো বৰ্তমানৰ চৰকাৰখনে যিমান সোনকালে বুজি পায় সিমানেই ৰাজ্যবাসীৰ বাবে মংগল৷