থলুৱা-খিলঞ্জীয়াৰ কৃষিকৰ্মৰ প্ৰতি অনীহা এক উদ্বেগজনক বিষয়

২০২২-২৩ চনৰ আধাৰ পৰিসংখ্যা অনুসৰি অসমৰ মুঠ জনসংখ্যা ৩৪.৫৯ নিযুত৷ ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল মতে ৰাজ্যখনৰ জনসংখ্যা আছিল ৩১,২০৫,৫৭৬জন অৰ্থাৎ প্ৰায় ১১ বছৰৰ ভিতৰত জনসংখ্যাৰ বৃদ্ধিৰ হাৰ হ’লগৈ ১০.৮৩ শতাংশ৷ উল্লেখ্য ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল মতে মুঠ জনসংখ্যাৰ ৮৬ শতাংশ আছিল গ্ৰামাঞ্চলৰ আৰু ১৪ শতাংশ আছিল নগৰাঞ্চলৰ৷ কিন্তু ক্ৰমান্বয়ে নগৰীকৰণ বৃদ্ধিৰ লগতে কৰ্মসংস্থানৰ আশাৰে গ্ৰামাঞ্চলৰ লোক নগৰ অভিমুখী হোৱাৰ ফলত নগৰ-চহৰসমূহৰো জনসংখ্যা বৃদ্ধি পাবলৈ আৰম্ভ কৰে যাৰ বাবে ২০২১ চনৰ লোকপিয়লত পূৰ্বৰ ১৪ শতাংশৰ পৰা ই বৃদ্ধি পায় ২৯.৬ শতাংশলৈ৷ গ্ৰামাঞ্চলৰ জনসংখ্যাৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতৰ মুঠ গ্ৰামাঞ্চলৰ জনসংখ্যাৰ [২০১১ চনৰ লোকপিয়ল মতে ৬৯%] তুলনাত অসমৰ হাৰ এতিয়াও বেছি যদিও বিগত দশকটোত নগৰলৈ অহা লোকৰ সংখ্যা উদ্বেগজনক হাৰত বৃদ্ধিয়ে ৰাজ্যখনত নতুন নতুন সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিছে৷ ৰাজ্যৰ মুঠ মাটিকালি ৭৮,৪৩৮ বৰ্গ কিলোমিটাৰৰ ভিতৰত ৩০.১৬ লাখ হেক্টৰ কৃষিভূমি যদিও প্ৰকৃতাৰ্থত কৃষিকৰ্ম অব্যাহত থকা কৃষিভূমিৰ পৰিমাণ বহু কমিছে৷ বান-খহনীয়াত জাহ যোৱাৰ লগতে বহু কৃষিভূমি বালিৰে পোত যোৱাৰ বাবে নামত কৃষিভূমি হ’লেও ৰাজ্যৰ হাজাৰ হাজাৰ হেক্টৰ কৃষিভূমি এতিয়া কোনো কামৰ বাবে উপযোগী হৈ থকা নাই৷ ইয়াৰ উপৰি যধে-মধে অপৰিকল্পিতভাৱে কৃষিভূমি চৰকাৰী-বেচৰকাৰীভাৱে ঔদ্যোগীকৰণ, নগৰীকৰণৰ নামত ব্যৱহাৰ কৰা, কৃষিভূমিৰ মাটি খান্দি চাৰিলেন পথ নিৰ্মাণকে ধৰি অন্যান্য পথ নিৰ্মাণত ব্যৱহাৰ আদিৰ বাবে অসমত কৃষিভূমিৰ পৰিমাণ হ্ৰাস পাইছে বা ব্যৱহাৰৰ অনুপযোগী হৈ পৰিছে৷ আনহাতে অবিজ্ঞানসন্মতভাৱে অধিক উৎপাদনৰ আশাৰে ৰাসায়নিক সাৰ, কীটনাশক দ্ৰব্যৰ ব্যৱহাৰ, জলসিঞ্চনৰ অভাৱ আদিৰ বাবেও ৰাজ্যৰ কিছু কিছু স্থানত কৃষিভূমিৰ উৎপাদনশীলতা হ্ৰাস পাইছে৷ গ্ৰামাঞ্চলৰ পৰা নিজা ৰাজ্যকে ধৰি দেশৰ বিভিন্ন স্থানত কৰ্মসংস্থানৰ বাবে আহি স্থায়ীভাৱে বসবাস কৰাৰ বাবেও নিজা মাটিত কৃষিকৰ্মতো বাদেই আনকি নিজৰ ঘৰ-মাটিকো বহু লোকে বিক্ৰী কৰিছে৷ এনেদৰে বিভিন্ন কাৰণত অসমৰ মূলতঃ খিলঞ্জীয়া লোকসকলৰ মালিকীস্বত্ত্বত থকা বহু কৃষিভূমি আৰু অন্যান্য কৃষি উপযোগী মাটি হ্ৰাস পোৱাৰ লগতে অব্যৱহৃত হৈ পৰি আছে৷ এনে এশ এবুৰি সমস্যাৰ উপৰি বিগত প্ৰায় দুই দশকজুৰি চলা হিতাধিকাৰী ৰাজনীতিয়ে ৰাজ্যৰ এচাম মানুহক নিষ্কৰ্মা, এলেহুৱা কৰি তুলিছে, যি কৃষিকৰ্মত বাৰুকৈয়ে প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছে৷ অসম গ্ৰাম্য জীৱনৰ মূল আধাৰ হ’ল কৃষি৷ কৃষিকৰ্ম কৰি মানুহে নিজৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় ধান-চাউল আৰু অন্যান্য শাক-পাচলি, মাহ, হালধি আদি উৎপাদন কৰাৰ লগতে এক কৰ্ম-সংস্কৃতিপূৰ্ণ জীৱনো অব্যাহত ৰাখিছে৷ অসমৰ জনগোষ্ঠীসমূহৰ অতি আদৰৰ বিহু, আলি আই লিগাং আদি উৎসৱসমূহ কৃষিক নিৰ্ভৰ কৰিয়েই সৃষ্টি হৈছে৷ অৰ্থাৎ কৃষি হ’ল অসমৰ প্ৰতিটো থলুৱা, খিলঞ্জীয়া জাতি-জনগোষ্ঠীৰ সৈতে সকলো দিশৰে পৰা সংপৃক্ত হৈ আহিছে৷ জাতীয় জীৱন, জাতীয় চৰিত্ৰ আৰু জাতীয় সংস্কৃতি ৰক্ষা প্ৰতিটো দিশতে এনেদৰে কৃষিৰ গুৰুত্ব থকাৰ পাছতো বিশেষকৈ উজনি অসমৰ আৰু ৰাজ্যৰ আন কিছু স্থানত কৃষিকৰ্ম কৰি অহা বহু লোকে ইয়ালৈ পিঠি দিছে৷ বিনামূলীয়া চাউল আৰু আন বহু সা-সুবিধা লাভ কৰি হিতাধিকাৰী হোৱাৰ ‘গৌৰৱ’ অৰ্জন কৰা বহু থলুৱা, খিলঞ্জীয়াই লাহে লাহে নিজৰ মাটিত খেতি কৰিবলৈ এৰি কৰ্মমুখী জীৱনৰ লগতে আন বহু হেৰুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে যি সামগ্ৰিকভাৱে জাতীয় জীৱনলৈকে অশনি সংকেত কঢ়িয়াই আনিছে৷ আজিৰ দিনত নিজৰ গাঁৱত কেইবা বিঘা কৃষি উপযোগী মাটি থকাৰ পাছতো হায়দৰাবাদ, বেংগালুৰু, চেন্নাই, মুম্বাই, পুনে আদি দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ মহানগৰৰ মল, ঔদ্যোগিক কেম্পাছ আদিৰ নিৰাপত্তাৰক্ষী হোৱাৰ গৌৰৱ অৰ্জন কৰিবলৈ ঢাপলি মেলিছে অসমীয়া ডেকা৷ কেৱল কৃষিয়েই নহয়, শ্ৰম কৰি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত জীৱন নিৰ্বাহ কৰিবলৈ অনাগ্ৰহী হোৱাৰ বাবে সেই ভেকুৱাম স্থান স্বাভাৱিকভাৱে অধিকাৰ কৰিছে মূলতঃ পূৰ্ববংগীয় মুছলমান যুৱক-যুৱতী আৰু কিছু পৰিমাণে দেশৰ আন প্ৰান্তৰ কিছু লোকে৷ লক্ষণীয়ভাৱে থলুৱা-খিলঞ্জীয়াই হিতাধিকাৰী হোৱাৰ বাবে আৰু আন বহু অসুবিধাৰ অজুহাতত কৃষিকৰ্মকে ধৰি আন দিশত কৰ্মমুখী জীৱন পৰিহাৰ কৰাৰ বিপৰীতে পূৰ্ববংগীয়সকলে হিতাধিকাৰী হৈও সকলো সুবিধা লোৱাৰ লগতে কৰ্মমুখী জীৱন দুগুণ উৎসাহেৰে চলাই নিছে৷ অৱশ্যে ইয়াৰ মাজতে এচাম থলুৱাই কৃষিকৰ্ম নতুন পদ্ধতিৰে কৰাত  আগ্ৰহ দেখুৱাইছে যদিও সেয়া অতি কম৷ ২১ শতিকাৰ এই জটিল সময়ত কৰ্মমুখী নহ’লে জাতিৰ অস্তিত্ব কিমান সৱল হৈ থাকিব সেয়াহে উদ্বেগৰ বিষয়৷