বুৰঞ্জী ‘যুক্তিসংগত’ প্ৰক্ৰিয়া নহয়

বুৰঞ্জীয়ে জড় পদাৰ্থৰ জগতখনৰ দৰে প্ৰাকৃতিক নিয়ম মানি নচলে৷ বুৰঞ্জীৰ প্ৰক্ৰিয়াটো এটা জড় প্ৰক্ৰিয়া নহয়৷ বুৰঞ্জী মানুহে গঢ়া এক জৈৱিক প্ৰক্ৰিয়া৷ একেটা ঘটনা কাৰোবাৰ বাবে অভিশাপ আৰু আন কাৰোবাৰ বাবে আশীৰ্বাদ হ’ব পাৰে৷  নাথুৰাম গডচেই গান্ধীজীক হত্যা কৰিছিল ৰাজনৈতিক কাৰণত৷ নাথুৰামৰ মতে, গান্ধীজীয়ে মুছলমান তোষণ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ বাবেই ভাৰতৰ বিভাজন ঘটি পাকিস্তান গঠন হ’বলৈ পালে৷ ‘অখণ্ড ভাৰত’ক খণ্ডিত হ’বলৈ দিয়াৰ বাবে গান্ধীক হত্যা কৰা হৈছিল৷ গান্ধী হত্যাৰ পাছত হিন্দু মহাসভা [পাছত বিজেপি হ’ল] আৰু আৰ এছ এছে নাথুৰামৰ স’তে কোনো সম্পৰ্ক নাই বুলি কৈছিল৷ কিন্তু নাথুৰাম, হিন্দু মহাসভা আৰু আৰ এছ এছৰ হিন্দুত্বৰ আদৰ্শৰে অনুপ্ৰাণিত লোক আছিল, আৰু সেই আদৰ্শই নাথুৰামক গান্ধীক হত্যা কৰিবলৈ প্ৰৰোচিত কৰিছিল আৰু প্ৰেৰণা যোগাইছিল, তাত সন্দেহৰ  অৱকাশ নাই৷ যিখন দেশক তেওঁলোকে ভাৰত মাতাৰূপে পূজা কৰে, সেই ভাৰত মাতাৰ অংগক্ষত কৰি পাকিস্তান সৃষ্টি কৰাৰ বাবে হিন্দুত্ববাদীসকলে এতিয়াও গান্ধীজীক দোষাৰোপ কৰে৷

হিন্দুত্ববাদীয়ে মানি ল’ব নিবিচৰা এই দেশ বিভাজন কিন্তু অসম আৰু অসমীয়া জাতিৰ বাবে আশীৰ্বাদস্বৰূপ আছিল৷ অখণ্ড ভাৰত খণ্ডিত হোৱাটোৱে¸ অসমীয়াৰ অস্তিত্ব ৰক্ষাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছিল৷ এই বিভাজন নহ’লে আজি অসমৰ অৱস্থা কেনেকুৱা হ’লহেঁতেন সেই কথা কল্পনা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে এখন ভয়ানক ছবি আমাৰ চকুত ভাহি উঠে৷ সেই বিভাজন নহ’লে অসম-বাংলাদেশ [আগৰ পাকিস্তান] সীমা নাথাকিলহেঁতেন আৰু অবৈধ প্ৰব্ৰজনকাৰী আৰু বিদেশী বুলিও একো নাথাকিলহেঁতেন৷ এতিয়া বাংলাদেশৰ জনসংখ্যা ১৬ কোটি আৰু পশ্চিম বংগৰ ৯ কোটি৷ অসমৰ বৰাক আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত ৯০ লাখ বাঙালী বাস কৰে৷ দেশ বিভাজন নহ’লে আজি প্ৰায় ২৬ কোটি চুবুৰীয়া বাংলাভাষীয়ে  ১ কোটি ৫০ লাখ অসমীয়াক আগুৰি ৰাখিলেহেঁতেন৷ তেনে পৰিস্থিতিত অসমীয়া ভাষাৰ ভিত্তিত অসম নামৰ প্ৰদেশ এখন হয়তো গঠনেই নহ’লহেঁতেন৷ অবিভাজিত ভাৰতত অসমৰ যে সামগ্ৰিকভাৱে লোকচান হ’লহেঁতেন, তাক সহজে অনুমান কৰিব পাৰি৷

দেশ বিভাজনৰ বাবে আটাইতকৈ বেছিকৈ ক্ষতি হৈছিল পঞ্জাব আৰু বংগৰ৷ পঞ্জাব আৰু বংগৰ মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ অঞ্চলবোৰ পাকিস্তানৰ অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল৷ মুছলিম লীগৰ দ্বি- জাতি তত্ত্বৰ ভিত্তিত মুছলমানৰ বাবে পাকিস্তান গঠন হৈছিল৷ কিন্তু মুছলিম লীগৰ এই দ্বি-জাতি তত্ত্বক অসাৰ প্ৰতিপন্ন কৰি পাকিস্তানতকৈ অধিকসংখ্যক মুছলমান লোক ভাৰতত ৰৈ গৈছিল৷ ১৯৭১ চনত পাকিস্তানৰ সেনাই পূব-পাকিস্তানৰ ৩০ লাখ বাংলাভাষী মুছলমান আৰু হিন্দুক হত্যা কৰিছিল, কাৰণ পূব-পাকিস্তানৰ বাংলাভাষীসকলে পাকিস্তানৰ পৰা স্বাধীনতা বিচাৰিছিল৷ ভাৰতীয় সেনাৰ সহায়ত পূব-পাকিস্তান স্বাধীন হৈছিল আৰু নতুন দেশ বাংলাদেশৰ জন্ম হৈছিল৷ মুছলিম লীগৰ উদ্ভট দ্বি-জাতি তত্ত্বক সম্পূৰ্ণ ধূলিসাৎ কৰি এই কথা আকৌ এবাৰ প্ৰমাণ হৈছিল যে ইছলাম ধৰ্মৰ ভিত্তিত এটা জাতি গঢ়িব নোৱাৰি৷

আমাৰ দেশতো আৰ এছ এছ-বিজেপিয়ে হিন্দু ধৰ্মৰ আধাৰত এটা ভাৰতীয় জাতি  গঢ়িব বিচাৰিছে৷ তেওঁলোকৰ এই প্ৰচেষ্টা সফল নহয়, কাৰণ হিন্দু ধৰ্মই এটা জাতি গঢ়িব নোৱাৰে৷  কিন্তু এই প্ৰচেষ্টাৰ ফলত দেশখন থানবান হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে৷ এই সত্য এতিয়া সকলো সন্দেহৰ ঊধবৰ্ত প্ৰতীয়মান হৈছে যে বৈচিত্ৰ্যৰ মাজত একতাৰ আদৰ্শইহে ভাৰতৰ সংহতি ৰক্ষা কৰিব পাৰে আৰু বৈচিত্ৰ্যৰ স্বীকৃতিয়েহে অসমীয়াৰ দৰে সৰু জাতিৰঅস্তিত্ব সুৰক্ষিত কৰে৷ 

হিন্দু মহাসভাৰ শ্যামাপ্ৰসাদ মুখাৰ্জী ভাৰত বিভাজনৰ বিৰোধী আছিল৷ কিন্তু দেশ বিভাজন নহ’লে বংগত মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ হ’লহেঁতেন৷ এতিয়াও বাংলাদেশ আৰু পশ্চিম বংগ একেলগে থাকিলে তাত ১৮ কোটি মুছলমানৰ বিপৰীতে জ্জ কোটি হিন্দু থাকিব৷ অৰ্থাৎ বাঙালী এটা মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ জাতি হ’ব৷ গতিকে শ্যামাপ্ৰসাদে দাবী কৰিছিল যে দেশৰ বিভাজন নহ’লেও হিন্দু সংখ্যাগৰিষ্ঠ পশ্চিম বংগ এটা সুকীয়া গোট হ’ব লাগিব৷

অবিভক্ত গোৱালপাৰা জিলা ১৭৬৫ চনতেই অৰ্থাৎ ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ ৬বছৰ আগতেই ব্ৰিটিছৰ অধীনলৈ গৈছিল৷ সেই সময়ত অবিভক্ত গোৱালপাৰা জিলা মোগলৰ অধীনত আছিল৷ অৰ্থাৎ এই অঞ্চলটো ঐতিহাসিকভাৱেই পূৰ্ববংগৰ লগত আছিল৷ এই অঞ্চলটো মোগলৰ পৰা ব্ৰিটিছৰ অধীনলৈ গৈছিল, তাত আহোম ৰজাৰ কতৃৰ্ত্ব নাছিল৷ মানেও তাত অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিব পৰা নাছিল৷ আজি অবিভক্ত গোৱালপাৰা অসমৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ, কিন্তু এই অঞ্চলৰ সুকীয়া ইতিহাস আছে৷ ১৮২৪ চনত ব্ৰিটিছে মানৰ অধীনত থকা গুৱাহাটী দখল কৰিছিল৷ তেতিয়া অসমত মানৰ শাসন চলিছিল৷ তাৰপাছত ১৯০৫ চনত ব্ৰিটিছে ‘বংগ ভংগ’ কৰাৰ পাছত অসম প্ৰশাসনিকৰূপে পূৰ্ব-বংগৰ অংগ হৈছিল আৰু ১৯১১ চনলৈ ৬ বছৰ ঢাকা অসমৰো ৰাজধানী আছিল৷ অসম বুৰঞ্জীৰ গতিৰ খুন্দাত বংগত জাহ গৈছিলেই৷

১৬৭১ চনত শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত লাচিত বৰফুকনৰ নেতৃত্বত অসমীয়া সেনাই মোগলক পৰাস্ত কৰাৰ মাত্ৰ ৬বছৰৰ পাছতেই লাচিত বৰফুকনৰেই ককায়েক লালুকসোলা বৰফুকনে ৰাজ-ক্ষমতা দখলৰ লোভত মোগলৰ স’তে মিতিৰালি পাতি ৪ লাখ টকাৰ উৎকোচৰ বিনিময়ত গুৱাহাটী পুনৰ মোগলক গতাই দিছিল৷ আহোম সাম্ৰাজ্যৰ শেষছোৱাত ক্ষমতাকেন্দ্ৰিক খোৱা-কামোৰাত ৰাজ্য বিধ্বস্ত হৈছিল৷ এই খোৱা-কামোৰাৰ ফলতেই অসমলৈ মান আহিছিল৷ শৰাইঘাটত মোগলক ৰুধিবলৈ সক্ষম হোৱা আহোম ৰজা, ডা-ডাঙৰীয়াই মানক ৰোধ কৰাত শোচনীয়ভাৱে ব্যৰ্থ হৈছিল৷ বহুতে ক্ষমতাৰ লালসাত মানৰ স’তে আপোচ কৰিছিল৷ আক্ৰমণকাৰী, অত্যাচাৰী, বিদেশী মানৰ লেজুত ধৰি ৰজা, ডা-ডাঙৰীয়া হোৱাৰ সপোন দেখা মানুহৰ অভাৱ নাছিল৷ দেশখনত চৰম অৰাজকতাৰ সৃষ্টি হৈছিল৷ আনকি নিজৰ দেশৰ মানুহেই মানৰ ৰূপ লৈ লুটপাতত  নামিছিল৷ এই সংকটৰ পৰা অসমক ব্ৰিটিছে উদ্ধাৰ কৰিছিল৷ কিন্তু ব্ৰিটিছৰ অধীনলৈ যোৱাৰ ফলত অসমখন বংগৰ স’তে সাঙোৰ খাই পৰিছিল৷ ইয়াৰ ফলত অসমলৈ পূৰ্ববংগৰ পৰা ব্যাপক জনপ্ৰব্ৰজন ঘটিছিল৷ এই প্ৰব্ৰজনে অসমক আন এক সামাজিক-ৰাজনৈতিক সংকটলৈ ঠেলি দিলে৷ এই সংকটৰ পৰা অসমে এতিয়ালৈ উদ্ধাৰ পাব পৰা নাই৷ কিন্তু দেশ বিভাজন হোৱাৰ ফলত, পূৰ্ব-বংগ পূব-পাকিস্তান আৰু পাছত বাংলাদেশ হোৱাৰ ফলত অসম আৰু বাংলাদেশৰ মাজত এটা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সীমা গঢ়ি উঠাৰ ফলত অসমীয়া জাতিৰ বাবে যে ভাল হ’ল, তাত কোনো সন্দেহ নাই৷ আৰ এছ এছ-বিজেপিয়ে বেয়া পোৱা এই সিদ্ধান্তৰ বাবে গান্ধীজীয়ে প্ৰাণ হেৰুৱাব লগা হ’ল, কিন্তু অখণ্ড ভাৰত খণ্ডিত হৈ অসম আৰু অসমীয়াক ৰক্ষা কৰিলে৷