সুযোগৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰক

আজিৰ দিনত ‘দেশ-মাতৃ’ৰ সেৱা কৰিবলৈ ওলাই অহা যুৱক-যুৱতীৰ সীমা-সংখ্যা নাই; খুব কমসংখ্যকেহে জন্মদাত্ৰী মাতৃৰ বাবেও কিবা এটা চমকপ্ৰদ কাম কৰাৰ কথা ভাবে৷ চন্দন, সুৰজ আৰু পংকজ নামৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ ‘ৰাখৱা’ গাঁৱৰ তিনি ভাতৃয়ে পিছে মাতৃ শশীকলা চৌৰাছিয়াক ‘ইউটিউব ষ্টাৰ’ হোৱাত অগ্ৰণী ভূমিকা পালন কৰিলে৷ ‘দ্য বেটাৰ ইণ্ডিয়া’ উৎসৰ পৰা প্ৰকাশিত তথ্য মতে, মাথোন পঞ্চম শ্ৰেণীলৈকেহে পঢ়া শশীকলাই ইণ্টাৰনেটনো কি, ইউটিউবনো কি জনাই নাছিল৷ দেশত চালু হোৱা ‘ফ’ৰ-জি ইণ্টাৰনেট’ আৰু তিনি পুত্ৰৰ চেষ্টাত শশীকলাই নিজৰ ৰন্ধন কলা প্ৰদৰ্শনৰ বাবে উলিয়াই আনিলে৷ ২০১৬ চনত ল’ৰাহঁতে মাকৰ ৰন্ধনৰ যি ভিডিঅ’ ইউটিউবত এৰি দিলে, তাৰ দ্বাৰা বিশেষ সঁহাৰি নাহিল৷ কিন্তু পাকৈত ৰান্ধনী শশীকলাৰ ইঞ্জিনিয়াৰ পুত্ৰই মাতৃৰ প্ৰতিভা কিদৰে অধিক বিকশিত কৰিব পাৰে, তাৰ বাবে ‘ফুড-ব্লগাৰ’সকলৰ কলা-কৌশলবোৰৰ অন্বেষণ কৰিবলৈ ল’লে৷ ইউটিউবত মাতৃৰ নামত ‘আম্মা কী থালি’ শীৰ্ষক ‘পেজ’ৰ সৃষ্টি কৰিলে৷ ২০১৮ চনত শশীকলাৰ ‘আম-গুড়ৰ আচাৰ’ প্ৰস্তুত প্ৰণালীৰ ভিডিঅ’ই সৰ্বাধিক দৰ্শক পালে, সম্প্ৰতি, এই ভিডিঅ’ৰ দৰ্শকৰ সংখ্যা ২৬ নিযুতৰো অধিক৷ শশীকলাই এতিয়া মাহিলী ৭০,০০০ টকাকৈ এই ভিডিঅ’বোৰৰ পৰা উপাৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ এনে অনেক সফলতাৰ কাহিনী সম্প্ৰতি সামাজিক মাধ্যমযোগে প্ৰচাৰিত হৈ আছে৷ ইণ্টাৰনেট, ম’বাইল ফোনে প্ৰচুৰ সুযোগ-সুবিধা আনি দিছে৷ যিসকলে এই সুবিধা হস্তগত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে, তেওঁলোকৰ বাবে এখন নতুন পৃথিৱী মুকলি হৈছে৷ আনহাতে, আন এচামে কেৱল নেতিবাচক দিশটোৰ প্ৰতিহে আকৰ্ষিত হৈছে৷ যিসকলে ম’বাইলকে ধৰি তথ্য-প্ৰযুক্তিৰ এই অৱদানসমূহক খেলৰ সামগ্ৰীৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিছে, অথবা ক্ষন্তেকীয়া আনন্দ লাভৰ মাধ্যম হিচাপে লৈছে, তেওঁলোক একপ্ৰকাৰ ডিজিটেলী নিৰক্ষৰ৷ এওঁলোকৰ লগতে যিচামে কেৱল মনোৰঞ্জন বিচাৰি ঘণ্টাৰ পাছত ঘণ্টা ম’বাইল স্ক্ৰীনত মজি থাকে, তেওঁলোকো ডিজিটেলী অজ্ঞ৷ এনে অজ্ঞতা-নিৰক্ষৰতাই অনেকৰ জীৱনলৈ নমাই আনিছে বিপদ-সংকেত৷ অতি মৰ্মান্তিক আৰু অপ্ৰিয় হ’লেও সৌ সিদিনা গোলাঘাটৰ হত্যাকাণ্ডৰ মূলতেও আছে এনেধৰণৰ অজ্ঞতা৷ ফেচবুক-প্ৰেমৰ পৰিণতিয়েইতো সেই একেটা পৰিয়ালৰ তিনিজনকৈ ব্যক্তিৰ হত্যাৰ মূল কথা৷ অন্য দৃষ্টিৰে চাই সেই হত্যাকাণ্ডক পৰিকল্পিত ‘লাভ-জেহাদ’ বা আন কিবা নামো দিব পৰা যায়, কিন্তু এই সমস্ত কাৰবাৰৰ গুৰিতেই আছে ফেচবুক-প্ৰেম৷ কেৱল এইটোৱেই একমাত্ৰ ঘটনা নহয়, যাৰ গুৰিত আছে ফেচবুক অথবা ম’বাইল ফোন৷ নগৰ-মহানগৰৰ উচ্ছ শিক্ষিতৰ পৰা আৰম্ভ কৰি গাঁও-চহৰৰ অৰ্ধশিক্ষিত, নিৰক্ষৰৰ মাজতো এনে ঘটনা স্থানান্তৰত অনেক ঘটিছে৷ ফেচবুক বা ম’বাইলযোগে হোৱা প্ৰেমত হাবু-ডুবু খাই ঘৰ-গৃহস্থী এৰি কিমানে যে ক’লৈ পলাই গ’ল, প্ৰতাৰিত হ’ল আৰু হয়তো আত্মঘাতীও হ’ল, তাৰ হিচাপ নাই৷ গাঁৱে-ভূঞে এইবোৰ এতিয়া মুখৰোচক ঘটনা৷ এনেবোৰ ঘটনাই অতি সহজতে প্ৰচাৰো পায়৷ এনেবোৰ কথাই সমাজখনক কেঁকোৰাই চেপা দি চেপি আনিছে যদিও নিয়ন্ত্ৰণ কৰোঁতা কোনো নাই৷ চৰকাৰৰ বাহিৰেও চুবুৰিয়ে চুবুৰিয়ে জনকল্যাণৰ নামত গঠিত এশ-এবুৰি বে-চৰকাৰী সংগঠন, স্বেচ্ছাসেৱী অনুষ্ঠান৷ সৰ্বসাধাৰণৰ মাজত ডিজিটেল-সাক্ষৰতা বা সজাগতা সৃষ্টিত এই সংগঠনবোৰেও গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা ল’ব পাৰে৷ প্ৰতিগৰাকী শশীকলাৰ চন্দন-সুৰজ-পংকজৰ দৰে সন্তান নাথাকে৷ জনকল্যাণমূলক সংগঠনবোৰে আমাৰ মাজত সোমাই থকা ‘শশীকলা’হঁতক উলিয়াই আনিব পাৰে৷ সুযোগৰ সদ্ব্যৱহাৰে সুফল আনে আৰু অপব্যৱহাৰে স্বাভাৱিকতেই ধবংসক মাতে৷ এনে অপব্যৱহাৰসৃষ্ট ঘটনা-দুৰ্ঘটনাবোৰৰ পৰা আমাৰ মানুহে শিক্ষা লওক৷