আত্মনিৰ্ভৰশীলতা

চাকৰিৰৰ প্ৰতি নিৰ্ভৰশীল নহৈ শেহতীয়াভাৱে অসমৰ বহু যুৱক-যুৱতীয়ে বিভিন্ন উপায়েৰে স্বাৱলম্বী হ’বলৈ শিকিছে৷ ৰাজ্যখনৰ বাবে এয়া অতি উৎসাহৰ বিষয়৷ ইয়াৰ বাবে অৱশ্যে ছ’চিয়েল মিডিয়াৰো বহুখিনি অৱদান আছে৷ দিল্লী, মুম্বাই, কলকাতা আদি বৃহৎ চহৰত শিক্ষিত যুৱক-যুৱতীয়ে পদপথত খাদ্যবস্তুৰ লগতে আন সামগ্ৰীৰ দোকান খুলি স্বাৱলম্বী হোৱাৰ লগতে পৰিয়ালৰ উপাৰ্জনত সহায় কৰাৰ ভিডিঅ’ আজিকালি ছ’চিয়েল মিডিয়াত  বৰকৈ প্ৰচাৰ হোৱা দেখা যায়৷ বিশেষকৈ বিভিন্ন খাদ্যসম্ভাৰৰ ষ্টলবোৰ যুৱপ্ৰজন্মৰ মাজত যথেষ্ট জনপ্ৰিয় হোৱা দেখা গৈছে৷ বহু যুৱক-যুৱতী এনেদৰে যথেষ্ট অৰ্থ উপাৰ্জন কৰিবলৈও সক্ষম হৈছে৷ এইবোৰৰ অনুকৰণত অসমতো শেহতীয়াকৈ একাংশ শিক্ষিত যুৱক-যুৱতীয়ে পদপথত চাহ-কফীৰ লগতে আন খাদ্যসামগ্ৰীৰ ষ্টল খুলি গ্ৰাহকৰ মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ উদাহৰণ হিচাপে প্ৰথমেই উল্লেখ কৰিব লাগিব গুৱাহাটীৰ দীঘলীপুখুৰীৰ সমীপৰ কথা৷ সন্ধিয়াৰ লগে লগে এই স্থানত দেখা যায় এক বিশেষধৰণৰ ব্যস্ততা৷ দীঘলীপুখুৰীৰ চৌহদৰ বাহিৰত কিছুদিনৰ পৰা ভালেকেইজন অসমীয়া যুৱক-যুৱতীয়ে বিভিন্ন খাদ্যসম্ভাৰৰ সৰু সৰু ষ্টল খুলি ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিছে আৰু তেওঁলোকৰ এই ব্যৱসায়ে গ্ৰাহকৰ সমাদৰো লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ গুৱাহাটীৰ এইসকল ব্যৱসায়ীক দেখি অসমৰ আন স্থানতো এনেধৰণে কম মূলধনেৰে ব্যৱসায় কৰিবলৈ একাংশ যুৱক-যুৱতী আগবাঢ়ি অহাটো নিঃসন্দেহে এক ইতিবাচক দিশ৷ কোৱা হয় যে শ্ৰম কৰি খোৱা লোকৰ মৰণ নাই৷ কিন্তু দুৰ্ভাগ্যৰ বিষয়টো হৈছে যে আজি কিছু বছৰ আগলৈকে অসমৰ লোকৰ মাজত এনেদৰে শ্ৰম কৰি খোৱাৰ মানসিকতাৰ অভাৱ আছিল৷ শিক্ষিত হৈও অসমীয়া যুৱক-যুৱতী ৰাজ্যৰ বাহিৰত ছিকিউৰিটী গাৰ্ডৰ লগতে আন সৰু-সুৰা চাকৰি কৰিবলৈও ৰাজী৷ কিন্তু নিজ ৰাজ্যত থাকি কিবা এটা কৰি স্বাৱলম্বনৰ পথ উলিয়াই ল’বলৈ তেওঁলোক ৰাজী নাছিল৷ সৰু-সুৰা কাম আৰম্ভ কৰি দুপইচা উপাৰ্জন কৰিবলৈ যোৱাজনক সমাজে কি ক’ব– অসমীয়া লোকৰ তেনে মানসিকতাও দেখা গৈছিল৷ তাৰেই সুযোগ লৈ ৰাজ্যখন ভৰি পৰিছে বহিৰাগত ব্যৱসায়ীৰে৷ অসমীয়া যুৱক-যুৱতীয়ে যদি শ্ৰমৰ মূল্য বুজি কেৱল চাকৰি এটাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি নাথাকি পূৰ্বৰ পৰাই এনেদৰে স্বাৱলম্বী হোৱাৰ পথ উলিয়াই ল’লেহেঁতেন, তেন্তে ৰাজ্যখনৰ নিৱনুৱা সমস্যা কিছু পৰিমাণে হ’লেও সমাধান হ’লহেঁতেন৷ পলমকৈ হ’লেও অসমীয়া যুৱক-যুৱতীৰ মানসিকতা কিছু সলনি হোৱাটো শুভ লক্ষণ বুলিয়েই ক’ব লাগিব৷

কামৰ কোনো সৰু-বৰ নাই৷ জীৱিকা অৰ্জনৰ বাবে আনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে নিজে কিবা এটা কৰি উপাৰ্জনৰ পথ উলিয়াই ল’ব পাৰিলে তাৰ মূল্য বহু বেছি৷ নৱপ্ৰজন্মৰ মাজত পশ্চিমীয়া দেশৰ সংস্কৃতিৰ অন্ধ অনুকৰণৰ প্ৰৱণতা বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিছে৷ কিন্তু তেওঁলোকে পশ্চিমীয়া দেশৰ লোকৰ জীৱনশৈলী অনুকৰণ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁলোকৰ কৰ্মসংস্কৃতিৰ অনুকৰণ কৰা উচিত৷ শেহতীয়াকৈ কিছু পৰিমাণে হ’লেও অসমীয়া যুৱক-যুৱতীৰ মানসিকতা সলনি হোৱাটো ৰাজ্যখনৰ বাবে এক ইতিবাচক দিশ৷ বহু অৱস্থাপন্ন পৰিয়ালৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়েও চাকৰিৰ আশা বাদ দি কম মূলধনেৰে ব্যৱসায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিছে৷ কিন্তু দুৰ্ভাগ্যৰ কথাটো হৈছে যে ৰাজপথত সৰু-সুৰা ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰা এই যুৱক-যুৱতীসকলক মাজে-সময়ে প্ৰশাসনৰ ফালৰ পৰা হাৰাশাস্তি কৰাৰো অভিযোগ উঠে৷ এনেধৰণে উপাৰ্জন কৰিবলৈ আগবাঢ়ি অহা যুৱক-যুৱতীসকলক উৎসাহিত কৰাৰ বাবে চৰকাৰৰ ফালৰ পৰাও উচিত ব্যৱস্থা লোৱা উচিত৷ চৰকাৰে যদি এনেধৰণে ব্যৱসায় কৰি স্বাৱলম্বী হ’ব বিচৰা যুৱক-যুৱতীক উৎসাহিত কৰাৰ বাবে পদক্ষেপ হাতত লয়, তেন্তে আন বহুতো অসমীয়া যুৱক-যুৱতী এনেধৰণে উপাৰ্জনৰ পথ উলিয়াই ল’বলৈ আগ্ৰহী হ’ব৷ তেতিয়া ৰাজ্যখনৰ নিবনুৱা সমস্যা কিছু পৰিমাণে হ’লেও হ্ৰাস পাব বুলি আশা কৰিব পাৰি৷