শাকনিবাৰী লাগে

অসমত সম্প্ৰতি পাচলিৰ জুই-ছাই দাম, বিশেষকৈ গুৱাহাটী মহানগৰীত৷ এই প্ৰসংগত সাংবাদিকৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত খাদ্য আৰু অসামৰিক যোগান দপ্তৰৰ মন্ত্ৰী ৰঞ্জিত কুমাৰ দাসে হেনো ক’লে যে তেওঁ নিজৰ বাৰীৰ পাচলি খায়, বজাৰলৈ যাব নালাগে, গতিকে পাচলিৰ দামৰ কথা তেওঁ নাজানে৷ এনে দায়সৰা মন্তব্য দিয়া নেতা কেৱল ৰঞ্জিত কুমাৰ দাসেই নহয়, বৰঞ্চ সৰ্বসাধাৰণ এনে তৰল মন্তব্য শুনি শুনি অভ্যস্ত হৈছে বাবে তাত কোনো প্ৰতিক্ৰিয়া নেদেখুৱায় বা আচৰিতো নহয়৷ অৱশ্যে, গুৱাহাটী মহানগৰীত পাচলি বজাৰলৈ যোৱাসকলে এই কথা জানে যে আন বজাৰতকৈ দিছপুৰৰ সমীপৰ গণেশগুৰি বজাৰখনত ফল-মূল-পাচলিৰ দাম তুলনামূলকভাৱে বেছি৷ কিয়নো, তাত মন্ত্ৰী-বিধায়কৰ ঘৰুৱা সহায়কাৰীয়ে বজাৰ কৰে আৰু বিক্ৰেতাই যি দাম কয়, তাকেই দি থৈ যায়৷ হ’ব পাৰে, কাৰণ ৰঞ্জিত কুমাৰ দাসৰ দৰে সকলোৰে ঘৰত পাচলি বাৰী নাথাকিবও পাৰে৷ আনহাতে, মন্ত্ৰীজনে বজাৰত খাদ্যৰ দাম নজনাটো ‘সমস্যা’ নহয়৷ ‘সমস্যা’ হৈছে সৰ্বসাধাৰণে ভুগিবলগীয়া হোৱা অবিশ্বাস্য হাৰৰ দাম৷ খাদ্য আৰু যোগান মন্ত্ৰী হিচাপে দাসে এই কথা জনা উচিত, লাগিলে তেওঁ বাৰীৰ পাচলিয়েই খাওক বা আন দেশৰ পৰা আমদানি কৰি অনা পাচলিয়েই খাওক৷ দেশত বজাৰ-অৰ্থনীতি প্ৰচলিত হ’লেও চৰকাৰী হস্তক্ষেপৰ সম্পূৰ্ণ বিধিগত নিয়ম-কানুন আছে, যাৰ সহায়ত চৰকাৰে দৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰে৷ গতিকে, সংশ্লিষ্ট বিভাগৰ মন্ত্ৰীজনৰ এনে মন্তব্য অতি দুখজনক আৰু চৰম আত্মকেন্দ্ৰিক৷

এতিয়া মন্ত্ৰীজনৰ মন্তব্যত থকা কথাখিনি আন ধৰণে যদি বিচাৰ কৰা হয়, তেতিয়া দেখা যাব যে তাত এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰামৰ্শ নিহিত হৈ আছে৷ মন্ত্ৰী ৰঞ্জিত দাসে ইয়াৰ পূৰ্বেও তেওঁৰ শাকনিবাৰী থকাৰ কথা সামাজিক মাধ্যমত সদৰী কৰিছে৷ তেওঁৰ দৰেই আৰু দুই-এজন মন্ত্ৰী-বিধায়কৰ নিজাকৈ খেতি-বাৰী থকাৰ কথা জনা যায়৷ ডাঙৰ ডাঙৰ চাহ বাগান বা আন বাগান-বাগিচাৰ কথা বেলেগ, কিন্তু নিজে থকা ঠাইখিনিৰ আগফাল, পিছফাল অথবা চাদৰ ওপৰত হ’লেও শাকনিবাৰী এখনি কৰিব পৰাটো কেৱল চখেই নহয়, ক্ৰমশঃ ই এক প্ৰয়োজনীয়তালৈও পৰিৱৰ্তিত হৈছে৷ আমেৰিকা যুক্তৰাজ্যৰ হোৱাইট হাউছৰ ‘কিট্‌চেন-গাৰ্ডেন’ৰ কথা সমগ্ৰ বিশ্বই জানে৷ প্ৰতিজন ৰাষ্ট্ৰপতি তথা পত্নী-সন্তানকে ধৰি পৰিয়ালৰ সদস্যসকলেও ফুলৰ লগতে ফলমূল আৰু পাচলিৰ খেতিৰ সৈতে সময় কটায়৷ এয়া তেওঁলোকৰ ‘চখ’ যদিও অতি স্বাস্থ্যকৰ আৰু প্ৰয়োজনীয় চখ৷ এই প্ৰেক্ষাপটত আমাক যিটো প্ৰশ্নই আমনি কৰিব লাগিছিল সেইটো হৈছে এয়ে যে সততেই জন্মভূমিক ‘সুজলা-সুফলা-শস্য-শ্যামলা’ বুলি গুণানুকীৰ্তন কৰি ভাগৰি নপৰা আমাৰ অসমী আইৰ সন্তানসকলে নিজৰ একোখনকৈ সৰু শাকনিবাৰী পাতি নলয় কিয়? মহানগৰীৰ ফ্লেটত থকাসকলৰ কথা সুকীয়া, মন থাকিলেও ঠাই নাপায়৷ তৎসত্ত্বেও অনেকেই ‘টাব’তেই শাকনিবাৰী পাতে৷ তাৰ বিপৰীতে এটা অভিযোগ শুনা যায় এইবুলি যে সৰু চহৰ আৰু বিশেষকৈ গাঁওবোৰত বেছিভাগ পৰিয়ালেই আন পাচলিতো বাদেই জলকীয়া পুলি এটাও ৰুবলৈ টান পায়৷ গুৱাহাটীৰ পাচলি বজাৰত বেপাৰীসকলে প্ৰায়েই ‘শ্বিলং’ৰ পৰা আহিছে বাবে দাম বেছি লোৱা বুলি দাবী কৰে৷ অৰ্থবিজ্ঞানৰ সৰল সূত্ৰঃ য’ত চাহিদা আছে, অথচ যোগান কম, ‘দাম’ বেছি হ’বই৷ এইখিনি কথাকে যদি ৰাইজক উদ্দেশ্যি মন্ত্ৰীজনে ক’লেহেঁতেন, যে ঘৰে ঘৰে শাকনিবাৰী একোখন সাধ্যানুসৰি পাতিও দৰ-নিয়ন্ত্ৰণত অলপ অৰিহণা যোগাব পাৰি, তেতিয়াও তেওঁৰ মন্তব্য তেনেই তৰল আৰু দায়সৰা যেন নালাগিলহেঁতেন৷ চৰকাৰে বহিঃৰাজ্যৰ পতঞ্জলিক তৈল খেজুৰৰ খেতি কৰিবলৈ অনুজ্ঞা-অনুমতিৰ লগতে হেনো মাটিও দিছে৷ অথচ, নিম্ন আয়ৰ লোকসকলক সৰু সৰু কাম-কথাৰেও যে নিজৰ আৰ্থিক সচ্ছলতা বঢ়াব পাৰি, তাৰ বাবে উৎসাহিত নকৰে! ৰাইজ নিজেই সজাগ-সতৰ্ক হওক৷ হাতে ঢুকি পোৱা উপাদানেৰেই ঘৰতেই এখন ‘শাকনিবাৰী’ পাতক৷