অহংকাৰ
আমাৰ মাজত, বিশেষকৈ কথা-বতৰাৰ মাজত সততে শুনিবলৈ পোৱা শব্দটো হৈছে অহংকাৰ৷ অহংকাৰ হৈছে মানৱৰ এক স্বভাৱসুলভ বৈশিষ্ট্য৷ ইংৰাজীত অহংকাৰ শব্দটোক কোৱা হয় Arrogance, অৰ্থাৎ offensive display of superiority or self-importance or outbearing pride৷ কোনোবা এজন ব্যক্তিয়ে বেলেগ ব্যক্তিৰ সন্মুখত নিজকে সৰ্বগুণৰ অধিকাৰী বুলি ক’ব বিচৰা, বেলেগৰ ত্যাগ, কষ্ট বা সেৱাৰ প্ৰতি গুৰুত্বহীন আচৰণ প্ৰদৰ্শন কৰা, উচ্ছস্তৰত নিজৰ যুক্তিটোকে সত্য বুলি খামুচি ধৰি থকা, নিজৰ ধন-সম্পত্তিক লৈ গৌৰৱ কৰা, ক্ষমতাশীল বুলি কথা আৰু শাৰীৰিক আচৰণ প্ৰদৰ্শন কৰা আদি কৰ্মৰ বাবে এজন ব্যক্তিক অহংকাৰী ব্যক্তি বুলি কোৱা হয়৷ অহংকাৰী ব্যক্তিক সমাজত দেখিবলৈ পোৱা যায় বিভিন্ন স্থানত৷ চৰকাৰী বিভাগৰ মুৰব্বী, শিক্ষানুষ্ঠানৰ মুৰব্বী, জনপ্ৰতিনিধি আদিৰ একাংশ ব্যক্তিৰ পৰিচয় থাকে অহংকাৰী ৰূপত৷
ইতিহাসৰ পাতত বহুকেইজন শাসকক অহংকাৰী বুলি মত পোষণ কৰিছিল সাধাৰণ নাগৰিকে৷ মোগল সম্ৰাট ফিৰোজ শ্বাহ টোগলক, আলাউদ্দিন খিলিজি, টিপু চুলতান, ঔৰংগজেৱ, ছাহজাহান আৰু ভাৰতীয় মূলৰ সম্ৰাট অশোক আদিৰ প্ৰকৃত পৰিচয় আছিল অহংকাৰী শাসক৷ দুশ বছৰীয়া ব্ৰিটিছ শাসনকালত ভাৰতত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা প্ৰায়খিনি ব্ৰিটিছ শাসকৰ প্ৰকৃত পৰিচয় আছিল অহংকাৰী শাসক৷ অসমৰ আহোম বুৰঞ্জীত পোৱা তথ্যমতে, ল’ৰাৰজা ওৰফে চুলিক্ফা ওৰফে ৰত্নধ্বজ সিংহ, শাসক লালুকসোলা বৰফুকন, বদন বৰফুকন আছিল একো একোজন অহংকাৰী শাসক৷ দেশ স্বাধীনৰ পাছত অসমৰ ৰাজনীতিত নিজ কৰ্মৰে অহংকাৰী মনৰ পৰিচয় দিয়া অনেক নেতা আছিল, যিসকলৰ কু-কৃতি বিভিন্ন সময়ত সোঁৱৰণ কৰে প্ৰতিজন অসমীয়াই৷ অহংকাৰী ৰাজনৈতিক নেতাৰ মতৰ বিৰোধ কৰা অসমীয়াই ১৯৬০ আৰু ১৯৭০ চনত কৰা ভাষা আন্দোলন, ১৯৭৯ চনৰ পৰা ১৯৮৫ চনলৈ বিদেশী বহিষ্কাৰ আন্দোলন, ১৯৯১ চনত অসমত চলা অপাৰেশ্বন ৰাইন’, ১৯৯০ চনৰ পৰা ১৯৯১ চনলৈ চলা অপাৰেশ্বন বজৰং, ২০১৯ চনৰ পৰা ২০২০ চনলৈ চলা নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইনবিৰোধী আন্দোলন আদিৰ আঁৰত আছিল একাংশ ৰাজনৈতিক নেতাৰ অহংকাৰৰ পৰিণতি৷
মানুহৰ অহংকাৰী গুণৰ চৰ্চাত অহা প্ৰতিজন ৰাজনৈতিক নেতাৰ দৰ্প চূৰ্ণ কৰিব পাৰে সাধাৰণ নাগৰিকে৷ ক্ষমতাৰ অপব্যৱহাৰ, ব্যক্তিগত লাহ-বিলাহ, সন্তানৰ স্বাৰ্থত সম্পদ আহৰণ আদি কৰ্মৰ বহিঃপ্ৰকাশ ঘটে অহংকাৰী নেতাৰ চৰিত্ৰত৷ ২০০২ চনৰ পৰা ২০১৬ চনলৈকে অসম চৰকাৰৰ এজন মন্ত্ৰীৰ অহংকাৰী চৰিত্ৰৰ বহিঃপ্ৰকাশ প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল মধ্য অসমৰ নাগৰিকে৷ নিজ পত্নীৰ নামত চৰকাৰী পাৰ্ক খোলা, পুত্ৰৰ নামত চৰকাৰী বিনোদন বাগিচা খোলা নেতাজনক কোনো এক অনুষ্ঠানলৈ আমন্ত্ৰণ নকৰিলেই চৰকাৰী ৰোষত পৰিছিল আয়োজক কমিটী৷ আনুগত্য প্ৰকাশ কৰা অধ্যাপককহে মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষৰ আসনত বহিবলৈ দিছিল সেই অহংকাৰী মন্ত্ৰীয়ে৷ অৱশেষত ৰাইজৰ ৰোষত পৰি অসমীয়া সমাজৰ পৰা বিতাড়িত হোৱা ৰাজনৈতিক নেতাই আজিও স্থান পোৱা নাই অসমীয়াৰ হৃদয়ত৷
ৰাজনৈতিক নেতাৰ অহংকাৰী মন সহজে বুজি পায় সাধাৰণ নাগৰিকে৷ নিৰ্বাচনৰ পূৰ্বে ভোটাৰৰ ঘৰত সঘনে প্ৰৱেশ কৰা তেনে নেতাই নিৰ্বাচনত বিজয়ৰ পাছত অন্তৰ্ধান হয় সমাজত৷ পুৱতি নিশাৰ পৰা সাক্ষাৎ কৰিবলৈ খাপ পিটি থকা সাধাৰণ নাগৰিকে সন্মুখীন হ’ব লাগে জনপ্ৰতিনিধিৰ অসহযোগিতা৷ মন্ত্ৰী বা বিধায়কক সাক্ষাৎ বিচাৰি সুদূৰ ধেমাজি বা ধুবুৰী বা বৰাকৰ পৰা অহা নাগৰিকে যেতিয়া জনপ্ৰতিনিধিক দিছপুৰৰ আৱাসত সাক্ষাতৰ অনুমতি নাপায়, তেতিয়াই জ্বলি উঠে হতাশাৰ জুইকুৰা৷ অহংকাৰ মানুহে দমন কৰিব পৰা এক ব্যাধি৷ যি ব্যক্তিয়ে ধন-সম্পত্তি, ক্ষমতা অস্থায়ী বুলি ভাবে, তেওঁ দমন কৰিব পাৰে অহংকাৰী মন৷ এটা সুন্দৰ মনৰ অধিকাৰী হোৱাটো সহজসাধ্য নহয় যদিও নিয়মানুৱৰ্তিতা, অধ্যয়ন আৰু অনুশাসনে এজন মানুহৰ মনটো সুন্দৰ কৰিব পাৰে৷