গ্ৰন্থ মহাৰণৰ অপেক্ষাত

আগৰ পৰাই হৈ থকা কামবোৰহে হ’ব লাগিব, নতুন কথা বা নতুন কাম হ’ব নোৱাৰিব– এনে কোনো ধৰাবন্ধা নিয়ম নাই৷ দেখা গৈছে যে বৰ্তমানৰ চৰকাৰখনে গতানুগতিক কাম-কাজৰ পৰা ওলাই আহি কেতবোৰ কাম কৰিছে, যিবোৰ কোনোবাই ভাল পাইছে, কোনোবাই নিন্দা কৰিছে৷ এয়া স্বাভাৱিক কথা৷ চৰকাৰে বিহুৰে গীনিজ বুকত ৱ’ৰ্ল্ড ৰেকৰ্ড কৰিছে, ‘অমৃত কলহ’ সমাৰোহ পাতিছে, সংগীতৰ মহাৰণ পাতিছে, খেল মহাৰণ পাতিছে, চিনেমা চাবলৈ চৰকাৰী কৰ্মচাৰীক আধা দিনৰ ছুটী দিছে, মন্ত্ৰী-বিধায়কে মিলি অসমীয়া চিনেমা চাবলৈ ঢাপলি মেলিছে, ৰাজ্যৰ বেলেগ বেলেগ ঠাইত কেবিনেট পাতিছে, ইত্যাদি আগৰবোৰ চৰকাৰৰ দিনত সম্পন্ন নকৰা কিছুমান কাম বৰ্তমানৰ চৰকাৰখনে কৰিছে আৰু বেছ উৎসাহ-উদ্দীপনাৰে এই কামবোৰৰ জোৰদাৰ প্ৰচাৰ চলাইছে৷ অৱশ্যে, এই কামবোৰৰ লগত চৰকাৰৰ ৰাস্তা-ঘাট নিৰ্মাণ, দলং-ফ্লাই অভাৰ নিৰ্মাণকে ধৰি অন্যান্য অৰ্থনৈতিক আন্তঃগাঁথনি নিৰ্মাণ তথা জনকল্যাণকামী কামৰ কথা ইয়াত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব খোজা নাই৷ ওপৰত উল্লেখ কৰা সামাজিক-সাংস্কৃতিক কামবোৰৰ লগতে বিহু কমিটী, পূজা কমিটী আদিক আৰ্থিক অনুদান আগবঢ়োৱা, তীৰ্থযাত্ৰীসকলৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত বিশেষ আঁচনি আদিও ৰূপায়ণ কৰিছে৷ অৰ্থাৎ, ৰাইজৰ সহযোগত ৰাইজৰ অংশগ্ৰহণেৰে সমৃদ্ধ অনুষ্ঠান বা উৎসৱ আদিৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি চৰকাৰখনে ৰাইজৰ মাজলৈ সোমোৱাৰ প্ৰয়াস কৰিছে৷ অন্তৰ্নিহিত উদ্দেশ্য যিয়েই নহওক, দিনে-নিশাই অভাৱ-অনাটনৰ বোজা টানি টানি ভাগৰি পৰা ৰাইজে চৰকাৰী প্ৰয়াসলৈ সঁহাৰি জনাইছে, সাময়িকভাৱে হ’লেও আনন্দ বুটলিছে৷ অৱশ্যে, এই অনুৎপাদনশীল কামবোৰত চৰকাৰী ধনৰ অপব্যয় কৰা বুলি চৰকাৰে সমালোচনাৰো মুখামুখি হ’বলগীয়াত পৰিছে৷ পিছে চৰকাৰে এনে সমালোচনালৈ কেৰেপকে নকৰে৷ প্ৰতিখন চৰকাৰৰে নিজা এজেণ্ডা থাকে আৰু ধনৰ অভাৱ বা অপব্যয়ৰ কথা ভাবি এজেণ্ডাক উপেক্ষা নকৰে৷ সেয়েহে, ঋণ লৈ হ’লেও প্ৰয়োজনীয় বুলি ভবা কামবোৰ কৰি যায়৷ সংগীত-চিনেমা-খেলৰ দৰে ক্ষেত্ৰত চৰকাৰৰ দৃষ্টি পৰাটো অতি ভাল কথা৷ ৰাজ্যখনৰ পৰা ইতিমধ্যেই কিছুসংখ্যক শিল্পী, অভিনেতা বা চিনেমাকৰ্মী তথা খেলুৱৈ ৰাষ্ট্ৰীয় স্তৰ অতিক্ৰমি আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় স্তৰত অসমক গৌৰৱান্বিত কৰিছে৷ এই ক্ষেত্ৰসমূহত চৰকাৰে দেখুওৱা সদিচ্ছা, সহযোগিতা আৰু আৰ্থিক অৰিহণাৰ বাবে ৰাজ্যৰ চুকে-কোণে লুকাই থকা প্ৰতিভা বিকশিত হোৱাত সহায়ক হ’ব৷ কিন্তু এইক্ষেত্ৰত চৰকাৰে এটা দিশৰ প্ৰতি এতিয়াও যেন উদাসীন হৈয়ে আছে৷ সেই ক্ষেত্ৰখন হৈছে গ্ৰন্থৰ জগত৷ চৰকাৰী ছত্ৰছায়াত প্ৰকাশন পৰিষদে নিৰৱচ্ছিন্নভাৱে কাম কৰি আছে, সেইটোত ক’বলগীয়া নাই৷ কিন্তু, সংগীত, খেল, বিহু, পূজাৰ প্ৰতি চৰকাৰৰ যি নতুনকৈ গঢ় লৈ উঠা দৃষ্টিভংগী, তাত গ্ৰন্থৰ প্ৰৱেশ নিষিদ্ধ হৈ আছে৷ অসমীয়া চিনেমা চাবলৈ চৰকাৰী কৰ্মচাৰী, মন্ত্ৰী-বিধায়কলৈ যি আহ্বান গৈছে, কিতাপ কিনিবলৈ সেই আহ্বান যোৱা নাই৷ মুখ্যমন্ত্ৰীজনে কঠোৰ সমালোচনাৰ সন্মুখীন হৈও মন্ত্ৰী-বিধায়কসকলৰ বাবে আটকধুনীয়াকৈ আৱাসস্থলী সজোৱাইছে৷ আমোদ-প্ৰমোদ, খেল-ধেমালি, মনোৰঞ্জনৰ সুবিধা চৌহদৰ ভিতৰতে উপলব্ধ কৰোৱাইছে৷ কোৱাৰ্টাৰবোৰত ব্যক্তিগত লাইব্ৰেৰী একোটাও সজোৱা হৈছেনে বাৰু? ৰীডিং ৰূমসহকাৰে মন্ত্ৰী-বিধায়কৰ চৌহদতো পুথিভঁৰাল এটা আছে নি(য়/ এতিয়া যদি অসমত প্ৰতিমাহে প্ৰকাশিত আলোচনীকেইখনৰ প্ৰতিখনৰে এশটা কপীও বিধায়ক চৌহদলৈ যায়, প্ৰতিমাহে অন্ততঃ দুখনকৈ অসমীয়া কিতাপ ৰাইজৰ প্ৰতিনিধিসকলে কিনি লয়, গ্ৰন্থমেলাত এশ-ছাব্বিশটা বৃহৎ টোপোলাৰ কিতাপ বিধায়ক আৱাসত সোমায়, অসমৰ ভাষা-সাহিত্যলৈ এক বৃহৎ বৰঙণি নহ’বনে? অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰীজন কেৱল গ্ৰন্থপ্ৰেমীয়েই নহয়, লেখকো৷ এনে প্ৰেক্ষাপটত মুখ্যমন্ত্ৰীলৈ অনুৰোধ, যাতে এইবেলি গ্ৰন্থমেলাৰ বতৰতে মন্ত্ৰী-বিধায়কৰ মাজত গ্ৰন্থপ্ৰেমৰ মহাৰণ প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত কৰে৷ চৰকাৰী কৰ্মচাৰী-বিষয়াকো ঘৰতেই সৰুকৈ হ’লেও এটি লাইব্ৰেৰী পাতি ল’বলৈ আহ৩ান জনায়৷ গ্ৰন্থৰ প্ৰতি থকা ৰাজহুৱা উদাসীনতা ভংগ কৰিবলৈ মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে সঁচাকৈয়ে কিবা উদ্যম ল’বনে?