কৰ্প’ৰেট ভাৰতত অসম এৰাবাৰী হ’ব নেকি

আমি ক্ৰমান্বয়ে এখন কৰ্প’ৰেট পৃথিৱীৰ বাসিন্দা হ’বলৈ আগবাঢ়িছোঁ৷ পৃথিৱীৰ ধন-সম্পদৰ সৰহখিনি লাহে লাহে কিছুমান কৰ্প’ৰেটৰ হাতত জমা হ’বলৈ ধৰিছে৷ এই কৰ্প’ৰেটবোৰ সিহঁতৰ অপৰিসীম সম্পদৰ বলত প্ৰায় অসীম ক্ষমতাৰ অধিকাৰী হৈছে৷ চৰকাৰবোৰ কৰ্প’ৰেটৰ সেৱকত পৰিণত হৈছে৷

পুঁজিবাদী মুক্ত বজাৰ অৰ্থনীতি আঁকোৱালি লোৱা ভাৰত আগতকৈ ধনী হৈছে৷ মধ্যবিত্ত লোকৰ সংখ্যা বাঢ়িছে৷ দুখীয়াৰ সংখ্যা কমিছে৷ কিন্তু ধনী আৰু দুখীয়াৰ মাজৰ বৈষম্য বাঢ়িছে৷ ভাৰত এখন উন্নত দেশ হ’বলৈ এতিয়াও বহু যোজন পথ বাকী৷ যদি সাংঘাতিক কিবা বৈপ্লৱিক পৰিৱৰ্তন নহয় (তেনে সম্ভাৱনা নাই বুলিবই পাৰি), তেনেহ’লে ভাৰত অচিৰেই এখন সম্পূৰ্ণ পুঁজিবাদী দেশত পৰিণত হ’ব৷ বিশ্বজোৰা পুঁজিবাদৰ অংশ হোৱাৰ বাদে ভাৰতৰ আন উপায় নাই৷ এই পুঁজিবাদৰ পথক উন্নয়নৰ একমাত্ৰ পথ বুলি ভবাসকলে ভাৰতে দ্ৰুতগতিত পুৰণি অৰ্থনীতিৰ নিয়ম-কানুনৰ সংস্কাৰ নঘটোৱাৰ বাবেহে উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰিছে৷

কৰ্প’ৰেটবোৰ অতি দক্ষ অনুষ্ঠান, দক্ষ আৰু কৰ্মক্ষম লোকৰ কৰ্মস্থলী৷ পুঁজিবাদী অৰ্থনীতিৰ চালিকা শক্তি হ’ল বজাৰ আৰু বজাৰৰ প্ৰথম আৰু প্ৰধান লক্ষণ হ’ল লাভ অৰ্জন৷ গ্ৰাহকে বজাৰত ভালতকৈ ভাল বস্তু সস্তাতকৈ সস্তা দামত বিচাৰে৷ কৰ্প’ৰেটবোৰে ভালতকৈ ভাল বস্তু সস্তাতকৈ সস্তাত বজাৰলৈ উলিয়াই দিবলৈ অহৰহ যত্ন কৰি থাকে৷ খুব পাকৈত হ’লেহে বজাৰৰ প্ৰতিযোগিতাত তিস্তিব পাৰে৷ কৰ্প’ৰেটবোৰৰ নিজৰ গৱেষণা আৰু উন্নয়ন  বিভাগ থাকে৷ অপৰ্যাপ্ত ধন খৰচ কৰি কৰ্প’ৰেটবোৰে বহু বিজ্ঞানী আৰু প্ৰযুক্তিবিদক গৱেষণা আৰু উন্নয়নৰ বাবে নিয়োগ কৰে৷ পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ মেধাৱী, যোগ্য আৰু দক্ষ লোকৰ এটা বৃহৎ অংশক এই কৰ্প’ৰেটবোৰে নিয়োগ কৰে৷

আমেৰিকাৰ অৰ্থনীতিৰ প্ৰধান চালিকা শক্তি হ’ল তাৰ বৃহৎ কৰ্প’ৰেটবোৰ৷ পৃথিৱীৰ সকলো দেশৰ আটাইতকৈ চোকা মগজুবোৰৰ এটা বৃহৎ অংশ আমেৰিকালৈ যায় আৰু এই লোকসকলক নিয়োগ কৰে তাৰ কৰ্প’ৰেটবোৰে৷ এই লোকসকলক কৰ্প’ৰেটবোৰে তেওঁলোকৰ প্ৰতিভা সম্পূৰ্ণ ব্যৱহাৰ আৰু বিকাশৰ সুযোগ দিয়ে আৰু একোটা বিলাসী জীৱন কটাব পৰাকৈ ধন দিয়ে৷ উন্নত দেশবোৰৰ কৰ্প’ৰেটৰ বনুৱাসকলেও একোটা মৰ্যাদাপূৰ্ণ  জীৱন কটাব পৰা জোখেৰে মজুৰি পায়৷ কৰ্প’ৰেটবোৰে বজাৰত সামগ্ৰী-সেৱা বিক্ৰী কৰি লাভ অৰ্জন কৰি সেই লাভৰ ধনেৰে ইয়াৰ বনুৱাৰ পৰা বিজ্ঞানীলৈ সকলোকে দৰমহা দিব লাগে আৰু অংশীদাৰসকলক লাভৰ ভাগ দিব লাগে৷ গতিকে অতি দক্ষতাৰে পৰিচালিত অত্যন্ত যোগ্য অনুষ্ঠান নহ’লে কৰ্প’ৰেটবোৰ বেছিদিন টিকি থাকিব নোৱাৰে৷ কৰ্প’ৰেটবোৰে শ্ৰমিক আৰু গ্ৰাহকক শোষণ কৰে বুলি সহজ সিদ্ধান্ত কৰাৰ আগতে এই কথা জানি থোৱা ভাল যে সামন্তবাদী শোষণৰ ৰূপ আৰু পুঁজিবাদী শোষণৰ ৰূপ একে নহয়৷ আনহাতে, পুঁজিবাদী শোষণৰ ৰূপ উন্নত দেশ আৰু অনুন্নত দেশত বেলেগ৷ উন্নত দেশ এখনৰ বনুৱা এজনে উন্নয়নশীল দেশৰ বনুৱাতকৈ বহু বেছি মজুৰি পায় আৰু তেওঁলোকে এটা উন্নত জীৱন যাপন কৰে৷ কিন্তু অৰ্থনীতি কৰ্প’ৰেটনিৰ্ভৰ হৈ পৰাৰ পাছত অৰ্থনৈতিক সংকট উৎপন্ন হ’লে চৰকাৰবোৰে ৰাজহুৱা ধন খৰচ কৰি হ’লেও বা ঋণ ৰেহাই দি হ’লেও  কৰ্প’ৰেটবোৰক ৰক্ষা কৰিবলৈ বাধ্য হয়৷ ই হ’ল পুঁজিবাদী কৰ্প’ৰেট অৰ্থনীতিৰ এটা প্ৰধান কেৰোণ৷

বহুতে ভবাৰ দৰে কোনো কৰ্প’ৰেট ভাৰতলৈ আহিবলৈ উদগ্ৰীৱ হৈ জিভাৰ পানী পেলাই থকা নাই৷  কৰ্প’ৰেটৰ বাবে আজি সমগ্ৰ পৃথিৱীখনেই মুকলি হৈ আছে৷ ভাৰতে যদি কৰ্প’ৰেটে বিচৰা পৰিৱেশ গঢ়ি দিব পাৰে, তেতিয়াহে কৰ্প’ৰেট ভাৰতলৈ আহিব৷ ১৯৯১ চনৰ পাছৰ পৰা ভাৰতৰ চৰকাৰবোৰেও কৰ্প’ৰেটে বিচৰাধৰণৰ পৰিৱেশ গঢ়ি দিবলৈ চেষ্টা কৰি আছে৷ কেৰাণী-বিষয়াৰ কথাই নাই, কৰ্প’ৰেটবোৰে আনকি স্বয়ং চৰকাৰৰ নিয়ন্ত্ৰণ মানি ল’বলৈ ৰাজি নহয়৷ কৰ্প’ৰেটক  লাগে বাধাহীন স্বাধীনতা৷ ভাৰতত এতিয়াও এনে কিছু আইন আছে  যিবোৰৰ বাবে ভাৰত এতিয়াও কৰ্প’ৰেটৰ বাবে পছন্দৰ ঠাই হৈ উঠা নাই৷ ইতিমধ্যে কিন্তু কৰ্প’ৰেটে বিচৰা ধৰণে এই শ্ৰমিক আইন সংশোধনৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হৈছে৷

দাৰিদ্ৰ্যৰ গ্ৰাসৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ ভাৰতৰ আয় বাঢ়িব লাগিব৷ আয় বাঢ়িবলৈ ভাৰতে বহু টকা খটুৱাব লাগিব৷ ভাৰতৰ সিমান টকা নাই৷ গতিকে বিদেশৰ পৰা টকা আহিব লাগিব৷ কৰ্প’ৰেটবোৰে ভাৰতে সুচল পৰিৱেশ দিলেহে টকা খটুৱাবলৈ আহিব৷ গতিকে ভাৰতত কৰ্প’ৰেটৰ বাবে সুচল পৰিৱেশ গঢ়িব লাগিব৷ এয়াই ১৯৯১ চনৰ পাছৰ কংগ্ৰেছেই হওক বা বিজেপিয়েই হওক সকলো চৰকাৰৰ অৰ্থনৈতিক নীতি৷

তথাকথিত সমাজবাদী সমাজ গঢ়াৰ আখৰা চলি থাকোঁতেও অসম ভাৰতৰ অন্যতম পিছপৰা ৰাজ্য আছিল৷ ১৯৯১ চনৰ সংস্কাৰৰ পাছতো  অসমত ব্যক্তিগত খণ্ডত দেশী বা বিদেশী কৰ্প’ৰেটে আহি টকা খটুওৱা নাই৷ ল’ৰা-ছোৱালীক চৰকাৰী চাকৰিত সুমুৱাই দিব পৰাটোৱেই (এক নম্বৰী বা দুই নম্বৰী পথেৰে)  এতিয়াও অসমীয়া মধ্যবিত্ত অভিভাৱকৰ জীৱনৰ প্ৰধান উদ্দেশ্য হৈ আছে যদিও অসমৰ নতুন পুৰুষ চৰকাৰী চাকৰিৰ মোহৰ পৰা ইতিমধ্যে মুক্ত হৈছে যেন লাগে৷ তদুপৰি চৰকাৰী চাকৰিয়ে মাত্ৰ এমুঠিমান ল’ৰা-ছোৱালীক কাম দিব পাৰিব৷ অসমত ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বাণিজ্য, উদ্যোগত বা সেৱাখণ্ডত বৃহৎ পৰিমাণৰ টকা বিনিয়োগ নহ’লে নতুন নিয়োগৰ সুবিধা নোলায়৷ কিন্তু ভাৰতীয় বা বিদেশী কৰ্প’ৰেটৰ বাবে ব্যৱসায় কৰিবলৈ অসমতকৈ বহু সুচল ঠাই ভাৰতত আছে৷ গতিকে তেওঁলোকে অসমত টকা খটুওৱাৰ সম্ভাৱনা নাই বুলিবই পাৰি৷ ইয়াৰ ফলত অসমৰ মেধাৱী ল’ৰা-ছোৱালীখিনিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি স্কুলৰ ডেওনা পাৰ নোহোৱা ল’ৰা-ছোৱালীলৈ  সৰহভাগে কাম বিচাৰি ভাৰতৰ বা পৃথিৱীৰ আন ঠাইলৈ ঢাপলি মেলিব৷ এই প্ৰক্ৰিয়া ইতিমধ্যে আৰম্ভ হৈছে৷ মুঠতে কৰ্প’ৰেট ভাৰতত অসমৰ ভূমিকা হ’ব কৰ্মী যোগনিয়াৰৰ৷ অসমখন হৈ ৰ’ব কৰ্প’ৰেটে তৈয়াৰ কৰা সামগ্ৰীৰ এখন বজাৰ৷ মুঠ কথাত মুক্ত বজাৰ অৰ্থনীতিয়ে বিকাশ ঘটাব পৰাকৈ যি সুচল পৰিৱেশৰ প্ৰয়োজন, অসমত এতিয়ালৈ তেনে পৰিৱেশ গঢ়ি উঠা নাই৷ অসমৰ বিকাশৰ দায়িত্ব কৰ্প’ৰেটৰ হাতত এৰি দিব পৰা অৱস্থা এটা এতিয়ালৈ হোৱা নাই৷ তেনে অৰ্থনৈতিক নীতিয়ে অসমক এৰাবাৰীত পৰিণত কৰিব আৰু ফলত দেশৰ আন উন্নত ঠাইৰ স’তে অসমৰ বৈষম্য আৰু বাঢ়িব৷ এনে পৰিস্থিতিত দিছপুৰৰ চৰকাৰখনৰ বিচক্ষণ ৰাজনৈতিক ভূমিকাৰ প্ৰয়োজন৷ আহিব ধৰা কৰ্প’ৰেট ভাৰতত অসমখন যাতে এৰাবাৰীত পৰিণত নহয় সেইক্ষেত্ৰত প্ৰয়োজনীয় ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব পৰা বিচক্ষণতা চৰকাৰে দেখুৱাব বুলি আশা কৰিব পাৰিনে?