অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ বিকাশ, বিপৰ্যয় আৰু আমাৰ কৰণীয়

অসমৰ সামাজিক জীৱনত আধুনিক সংস্কৃতিৰ বীজ সিঁচা ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই অসমৰ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগটোত যি বিপুলায়তন প্ৰদান কৰিছিল তাৰ আধাৰত আৰু পাছৰ প্ৰজন্মৰ বহু গুণী-জ্ঞানী কলা-কুশলীৰ অকুণ্ঠ প্ৰচেষ্টাত এই উদ্যোগটোৱে অসমৰ ৰাইজক মনোৰঞ্জন দিয়াৰ লগতে প্ৰগতিশীল সংস্কৃতিৰ বাৰ্তাবাহক হৈ এটা বৃহৎ পৰিয়ালৰ ভৰণ-পোষণৰ দায়িত্ব বহন কৰি আহিছে৷ আজলী নবৌ, বোৱাৰী, ঘৰ-সংসাৰ আদি চলচ্চিত্ৰই আদৰ্শগতভাৱে মধ্যবিত্তৰ জীৱনশৈলীক পৰ্দাত প্ৰতিফলিত কৰি অসমৰ জনমানসত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জনৰ লগতে আদৰ্শগত স্বকীয়তাৰ বাবে ব্যৱসায়িকভাৱেও সফল হ’ব পাৰিছিল৷ কিন্তু কালক্ৰমত অতিকৈ কম দৰ্শক আৰু প্ৰচুৰ অৰ্থসম্পন্ন পশ্চিমীয়া বণিয়াৰ আগ্ৰাসনৰ বাবে বিজ্ঞাপন, প্ৰচাৰ আৰু কাৰিকৰী কৌশলৰ ক্ষেত্ৰত অসমীয়া চলচ্ছিত্ৰই হিন্দী ছবিৰ লগত ফেৰ মাৰিব নোৱৰা হ’ল৷ সেয়েহে যোৱা ডেৰ-দুটামান দশক ধৰি অসমৰ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগটোৰ অৱস্থা তেনেই পুতৌলগা হৈ পৰিছিল৷ কিছু সময়ৰ বাবে হ’লেও কিছুমান চুটি ভিচিডি ছবিয়ে বজাৰ দখল কৰিছিল যদিও পাইৰেচীৰ উৎপাতত সেই প্ৰচেষ্টাও সুদূৰপ্ৰসাৰী নহ’ল; যাৰ ফলস্বৰূপে অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ বহু অভিনেতা-অভিনেত্ৰীয়েই জীৱিকাৰ তাড়নাত বিভিন্ন ভ্ৰাম্যমাণ নাট্যগোষ্ঠীলৈ ঢাপলি মেলিলে৷ 

হঠাৎ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ-কৰ্মীৰ আগ্ৰাসনৰ ফলত ভ্ৰাম্যমাণ নাট্যগোষ্ঠীসমূহত বিপুল পৰিৱৰ্তন আহিবলৈ ধৰিলে৷ দৰ্শকক আকৰ্ষণৰ বাবে কিছুমান সস্তীয়া নাচ-গান আৰু কাৰিকৰী কৌশল ব্যৱহাৰ কৰি ভ্ৰাম্যমাণ নাটকক চলচ্চিত্ৰসদৃশ ৰূপ দিবলৈ প্ৰযোজক-পৰিচালকসকল উঠিপৰি লাগিল৷ কিছুমান হিন্দী চিনেমাৰ কাহিনীক ইফাল-সিফাল কৰি নাট্যৰূপ দি একোজন নাট্যকাৰে বছৰটোত পঞ্চাছখনতকৈও অধিক নাটক বিক্ৰী কৰিব পৰা হ’ল৷ ইয়াৰ দ্বাৰা নাটকৰ স্বকীয়তা আৰু মান বিলুপ্ত হোৱাৰ লগতে সস্তীয়া বাহুল্যৰ কিন্তু বিপুল প্ৰচাৰ হ’বলৈ ধৰিলে৷ চলচ্চিত্ৰৰ বজাৰখনত উপেক্ষিত অভিনেতা-অভিনেত্ৰীসকলে ভ্ৰাম্যমাণত কিন্তু বেছ জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিলে, যাৰ ফলত জন্মলগ্নৰে পৰা জড়িত ভ্ৰাম্যমাণৰ কলা-কুশলীসকল নিজৰ কৰ্মক্ষেত্ৰতেই লাহে লাহে এলাগি হৈ পৰিল৷ তদুপৰি জনপ্ৰিয়তাৰ লগে লগে চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ অভিনেতা-অভিনেত্ৰীসকলৰ দিনক দিনে বাঢ়ি যোৱা চাহিদা আৰু তাগিদা পূৰণ কৰিবলৈ ভ্ৰাম্যমাণ নাট্যগোষ্ঠীসমূহ চুক্তিবদ্ধ হ’ল৷ গ্লেমাৰ আৰ্টিষ্টৰ নামত প্ৰচুৰ অৰ্থ ব্যয় কৰা নাট্যগোষ্ঠীসমূহে জন্মলগ্নৰে পৰা জড়িত বাকী কলা-কুশলীক নূ্যনতম দৰমহাতে সন্তুস্ত ৰাখিবলীয়া হ’ল৷

আজিও কথাটো ঠিক তেনেধৰণৰেই হৈছে৷ গ্লেমাৰৰ নামত ভ্ৰাম্যমাণৰ পুৰণি শিল্পীসকল যিদৰে উপেক্ষিত হৈছে, ঠিক সেইদৰে হিন্দী বা দক্ষিণৰ ছবিৰ লগত ফেৰ মাৰিব নোৱাৰি অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগটোৰ কলাকুশলীসকলো একেদৰেই উপেক্ষিত হৈছে৷ ভ্ৰাম্যমাণত চলচ্চিত্ৰৰ কৌশল বিচৰা দৰ্শকে চলচ্চিত্ৰৰ ক্ষেত্ৰতো আৰু উন্নত কৌশল বিচাৰিবলৈ ধৰিলে৷ প্ৰচুৰ অৰ্থ ব্যয় কৰা হিন্দী বা দক্ষিণৰ চলচ্চিত্ৰই দৰ্শকৰ চাহিদা পূৰাবলৈ নব্য নতুন কৌশল ব্যৱহাৰ কৰিলে৷ এইক্ষেত্ৰত দৰ্শকৰ ধাউতি হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰতি অধিক হোৱাটো নিতান্তই স্বাভাৱিক৷ চিনেমা হলসমূহেও ব্যৱসায়ৰ স্বাৰ্থত দৰ্শকৰ সঁহাৰিক অগ্ৰাধিকাৰ দিব লগা হ’ল৷

কিন্তু বাস্তৱিক কথাটো হ’ল যে জাতীয়তাবাদৰ নামত কাকো মনোৰঞ্জন কৰিবলৈতো বাধ্য কৰাব নোৱাৰি৷ জাতিটোক ভাল পাওঁ বুলি বেয়া লগা ছবি এখন হলত টিকট কাটি চাবলৈ কোনো বাধ্য নহয়, বা হলৰ মালিকসকলেও জাতীয়তাবাদৰ নামত পেটত গামোচা বান্ধিব নোৱাৰে৷ এইক্ষেত্ৰত কাকো দোষাৰোপ কৰিব পৰা নাযায়৷ কিন্তু কম বাজেটত যদি অভিনয়ৰ যোগেদি এখন বিনোদনধৰ্মী ছবি নিৰ্মাণ কৰা যায়, তেনেহ’লে নি(য়কৈ তাৰ প্ৰতি দৰ্শকে বিপুল সঁহাৰি জনাব আৰু এই সঁহাৰিক স্বীকাৰ কৰিবলৈ হল কতৃৰ্পক্ষও বাধ্য হৈ পৰিব৷ ‘যৌৱনে আমনি কৰে’, ‘ৰামধেনু’, ‘বুকুৰ মাজত জ্বলে’ আদি ছবি উপভোগ কৰিবলৈ মানুহে বাছ ভাড়া কৰি ঢাপলি মেলিছিল৷ কোনো হিন্দী ছবিয়ে এই ছবিসমূহক হলৰ পৰা খেদিব পৰা নাছিল৷ কিন্তু কথা হ’ল এই বাস্তৱটোকে প্ৰযোজক-পৰিচালকসকলে উপলব্ধি নকৰি বিগত দুটামান দশকজুৰি অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগটোৰ অৱস্থা একেবাৰেই নিশকতীয়া কৰি পেলাইছিল৷

এনে সময়তেই ৰজত কমল বিজয়ী পৰিচালক বিশ্বজিৎ বৰাৰ ‘বহ্নিমান’ আৰু ‘ৰক্তবীজ’ ছবি দুখনে অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ জগতখনক এক নতুনত্ব প্ৰদান কৰাই নহয় ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ বাবে এক আশাৰ বতৰা কঢ়িয়াই আনিছিল৷ উন্নত কাৰিকৰী কৌশল আৰু শৈল্পিক মানৰ এই ছবি দুখনে অসমীয়া ছবিৰ প্ৰতি আমাৰ তথাকথিত ধাৰণাটো সলনি কৰি পেলাইছিল৷ কিন্তু অসমীয়াৰ স্বভাৱজাত প্ৰচাৰবিমুখ মানসিকতা আৰু আৰু দুৰ্বল ব্যৱসায়িক পৰিকল্পনাৰ বাবেই ‘বহ্নিমান’ আৰু ‘ৰক্তবীজে’ যিমান প্ৰচাৰ পাব লাগিছিল সিমান নাপালে৷ কিন্তু পৰৱৰ্তী সময়ত এই সুযোগৰ পূৰ্ণ ব্যৱহাৰ কৰিলে ‘মিছন চাইনা’, ‘কাঞ্চনজংঘা’, ‘ৰঘুপতি’ আদিৰ দৰে ছবিয়ে৷ প্ৰচাৰৰ দিশত অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত নৱজাগৰণৰ সূচনা কৰিলে এইসমূহ চলচ্ছিত্ৰই৷

বহ্নিমান, ৰক্তবীজ, ৰঘুপতি আদিৰ দৰে ছবিয়ে অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ এই পৰিৱৰ্তনশীল ধাৰাটোৰ প্ৰতি যে ৰাইজৰ বিশ্বাস ঘূৰি অহাত পৰ্যাপ্ত ভূমিকা ল’ব, সি ধুৰুপ৷ কিন্তু কথা হ’ল পৰৱৰ্তী সময়ত এই বিশ্বাস ধৰি ৰখাত অন্যান্য প্ৰযোজক-পৰিচালকৰ ভূমিকাহে লক্ষণীয় হ’ব৷ অসমৰ ৰাইজে এইক্ষেত্ৰত সহযোগিতা আগবঢ়াব লাগিব৷ জ্যোতিপ্ৰসাদে গঢ় দি যোৱা এটা উদ্যোগৰ আন্তঃগাঁথনি উন্নীতকৰণৰ দায়িত্ব কেৱল চৰকাৰ বা কলা-কুশলীৰেই নহয়৷ জাতীয়তাবাদৰ নামত অসমীয়া হ’ল বুলিয়েই অনুন্নত ছবি এখন চাবলৈ কোৱা নাই৷ কিন্তু নতুন প্ৰজন্মই এইসমূহ ছবিক আঁকোৱালি লোৱাটো অতিকৈ প্ৰয়োজনীয়৷