অনুশাসন
অনুশাসন বুলিলে এনে কিছুমান নীতি-নিয়মক বুজোৱা হয়, যাৰ জৰিয়তে এখন সমাজ বা এখন ঘৰ বা এটা পৰিয়াল পৰিচালিত হয়৷ নীতিৰ বিৰুদ্ধে গমন কৰা এজন ব্যক্তিক অনুশাসনহীন ব্যক্তি বুলিও কোৱা হয়৷ অনুশাসন ব্যৱস্থাৰ মাজত যিদৰে এটা পৰিয়াল পৰিচালিত হয়, ঠিক সেইদৰে চৰকাৰী বা বেচৰকাৰী প্ৰতিষ্ঠানসমূহ পৰিচালিত হয় অনুশাসনৰ দ্বাৰা৷ সমাজ বা পৰিয়ালৰ শান্তি-প্ৰগতিৰ একমাত্ৰ উপায় হৈছে অনুশাসন৷ অনুশাসনহীন সমাজ বা পৰিয়ালৰ দ্বাৰাই এখন ৰাজ্য বা এখন ৰাষ্ট্ৰৰ শান্তি-প্ৰগতি ব্যাঘাত হোৱাটো নিশ্চিত৷
প্ৰথমে চোৱা যাওক প্ৰতিটো পৰিয়ালত থাকিব লগা অনুশাসন ব্যৱস্থা৷ এটা পৰিয়ালৰ ভিতৰত থকা প্ৰতিজন সদস্যৰ জীৱন ধাৰণৰ প্ৰতিটো কৰ্মত থাকে অনুশাসনৰ ব্যাপক প্ৰয়োগ৷ অতীতত অসমীয়া পৰিয়ালত থকা প্ৰথম অনুশাসনটো আছিল সৰুৱে ডাঙৰক সন্মান কৰাটো৷ জ্যেষ্ঠজনক সন্মান কৰা, জ্যেষ্ঠজনৰ উপদেশ মানি চলা, পৰিয়ালৰ অৰ্থনৈতিক কৰ্মত সকলোৱে অংশগ্ৰহণ কৰা, পুৱা-দুপৰীয়া বা নিশাৰ আহাৰ একেলগে গ্ৰহণ কৰা, পুৱা সোনকালে শোৱাপাটী ত্যাগ কৰা আৰু নিশা সোনকালে শুবলৈ যোৱা, পৰিয়ালৰ বিনা অনুমতিত নিশা ভ্ৰমণ নকৰা, নিয়মিত অধ্যয়ন কৰা আদি অনুশাসনৰ মাজতেই সুন্দৰভাৱে পৰিচালিত হৈছিল প্ৰতিটো অসমীয়া পৰিয়াল৷ উৎসৱ-পাৰ্বণত সকলোৰে অংশগ্ৰহণ, মৰমৰ আদান-প্ৰদান, সহযোগত ৰঙীণ হৈছিল সমাজ৷ তেনেবোৰ পৰম্পৰাৰ পৰা আঁতৰি অহা প্ৰতিটো অসমীয়া পৰিয়াল বৰ্তমান অস্থিৰতাৰ মাজত বুলি ক’লেও হয়তো ভুল কোৱা নহ’ব৷ অনুশাসনহীনতা দেখা যায় প্ৰায়বোৰ অসমীয়া পৰিয়ালত৷ প্ৰথম অনুশাসনহীনতা দেখা যায় উপদেশ বা পৰামৰ্শ প্ৰদানত৷ বৰ্তমান পৰিয়ালত জ্যেষ্ঠজনৰ পৰামৰ্শৰ বাবে কাচিৎহে অপেক্ষা কৰে সন্তানে৷ সত্যটো হৈছে যে পুৱা সোনকালে শোৱাৰ পৰা উঠা বা নিশা সোনকালে শুবলৈ যোৱা অভ্যাসৰ পৰিৱৰ্তন হ’ল প্ৰতিটো পৰিয়ালত৷ পুৱা সাত-আঠ বজাত শোৱাৰ পৰা উঠি বিদ্যালয়লৈ ঢাপলি মেলা শিশুসকলে নিশা এঘাৰ বা বাৰ বজালৈকে শুবলৈ নোযোৱা এক পৰম্পৰাত পৰিণত হৈছে৷ সেইদৰে চহৰৰ বহুতো সম্ভ্ৰান্ত পৰিয়ালত কৰ্মৰত পিতৃ-মাতৃয়ে কাচিৎহে মুখামুখি হয় সন্তানৰ৷ সন্তানৰ পঢ়া-শুনাৰ ক্ষেত্ৰত মাথোঁ বিদ্যালয়ৰ মাচুল আৰু আনুষংগিক ব্যয় বহন কৰাতেই ক্ষান্ত আজিৰ অভিভাৱক৷ প্ৰাথমিক পৰ্যায়ৰ পৰা মাধ্যমিক শিক্ষালৈ ব্যক্তিগত টিউটৰৰ ওচৰত সন্তানক অৰ্পণ কৰিব পাৰিলেই যেন সকলো দায়িত্ব সমাপ্ত হয় একাংশ অভিভাৱকৰ৷ টিউটৰৰ ওচৰত সন্তানটোৱে কেনে শিক্ষা লাভ কৰিছে তাক চোৱা বা পৰ্যালোচনা কৰা গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয় অভিভাৱকৰ কাৰণে৷ সন্তানক সংবেদনশীল কৰা, বেলেগৰ প্ৰতি প্ৰদৰ্শন কৰিব লগা ব্যৱহাৰৰ জ্ঞান দিয়া, ধৰ্মৰ পৰিচয় কৰোৱা, আধ্যাত্মিক জ্ঞান দিয়া আদি কৰ্ম পালনত ব্যৰ্থ আজিৰ অভিভাৱক৷ সমাজত এনে কিছু অভিভাৱক আছে, যিসকলে সন্তানৰ বিদ্যালয়ত অনুষ্ঠিত অভিভাৱক সভাখনলৈ যোৱাৰো প্ৰয়োজনবোধ নকৰে৷ শিক্ষাগুৰুৰ লগত দুটা কথা পাতি সন্তানৰ দুৰ্বলতাখিনি বুজি উঠা বা পৰামৰ্শ গ্ৰহণ কৰা কামটো কিমান প্ৰয়োজনীয় তাক উপলব্ধি নকৰে আজিৰ অভিভাৱকে৷ বিদ্যালয়ৰ পৰা অহাৰ পাছত সন্তানৰ কিতাপৰ বেগটো এবাৰ খুলি চোৱা বা সন্তানৰ কিতাপ-বহীখিনি এবাৰ নিৰীক্ষণ কৰাটো অতিকৈ প্ৰয়োজন প্ৰতিজন অভিভাৱকৰ৷ ঘৰত থকা অৱস্থাত সন্তানে ম’বাইলত কি চায় বা সন্তানৰ ফেচবুক বা ৱাট্ছএপ বা ইনষ্টাগ্ৰামত সন্তানে কি কৰে তাক চোৱা বা অনুসন্ধানৰ অধিকাৰ হেৰুৱাই পেলাইছে প্ৰতিজন অভিভাৱকে৷
সন্তানৰ শ্ৰীবৃদ্ধিত ধনাত্মক বা ঋণাত্মক প্ৰভাৱ থাকে বন্ধু-বান্ধৱৰ৷ আপোনাৰ সন্তানৰ একমাত্ৰ বন্ধুজনৰ পৰিয়ালটো কেনে, বন্ধুজন পঢ়া-শুনাত কেনে, বন্ধুজনৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰ কেনে আদি বিষয় অনুসন্ধান কৰাৰ দায়িত্ব প্ৰতিজন অভিভাৱকৰ৷ বেয়া স্বভাৱৰ বন্ধুৰ কবলৰ পৰা সন্তানক আঁতৰাই অনাৰ দায়িত্ব অভিভাৱকেই পালন কৰিব লাগিব৷ সন্তান ড্ৰাগ্ছ বা সুৰাৰ কবলত পৰাৰ বয়স আৰম্ভ হয় ওঠৰ বছৰৰ পাছত৷ বিদ্যালয়ৰ পৰা মহাবিদ্যালয়লৈ যোৱা সন্তানে লাভ কৰে নতুন বন্ধু৷ বিদ্যালয়ৰ পৰিৱেশ আৰু মহাবিদ্যালয়ৰ পৰিৱেশৰ মাজত থকা অনুশাসনৰ প্ৰভেদে এক মুক্ত মনৰ দিশে লৈ যায় সন্তানক৷ নতুন বন্ধুৰ লগত বিভিন্ন হোটেল, বজাৰ আদিলৈ গৈ নতুন নতুন অভিজ্ঞতা পোৱা সন্তানৰ মনত প্ৰৱেশ কৰে নতুন নতুন সপোনে৷ মহাবিদ্যালয়ত প্ৰৱেশ কৰা সন্তানৰ কাৰণে প্ৰতিজন অভিভাৱকেই প্ৰদৰ্শন কৰিব লাগে অনুশাসনৰ জীৱন৷ নিশা দেৰিলৈকে ঘৰলৈ নহা সন্তানক ফোন কৰি বিব্ৰত কৰিব লাগিব অভিভাৱকে৷ প্ৰথম অৱস্থাত পিতৃ-মাতৃৰ এনে আচৰণৰ প্ৰতিবাদ কৰিব পাৰে সন্তানে, কিন্তু এটা সময়ত বাধ্য হ’ব অনুশাসন পালনত৷ যিসকল অভিভাৱকে ওঠৰৰ পৰা পঁচিছ বছৰৰ ভিতৰত থকা সন্তানক অনুশাসনৰ দ্বাৰা আৱদ্ধ কৰি ৰাখিব পাৰে, তেনে সন্তানেই সফলতাৰ পৰিচয় দিয়ে শিক্ষা জীৱনত৷
অসমৰ শিক্ষাখণ্ডটোক ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰৰ পৰা আঁতৰাই ৰখাৰ স্বাৰ্থত অসম চৰকাৰে বিদ্যালয় আৰু মহাবিদ্যালয়সমূহৰ শিক্ষকক কোনো ৰাজনৈতিক সভাত অংশগ্ৰহণ কৰা, ৰাজনৈতিক দলৰ বিষয়বাব লোৱা, ৰাজনৈতিক বক্তব্য প্ৰদান কৰা আৰু নিৰ্বাচনত অংশগ্ৰহণ কৰাত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰি থৈছে৷ পৰিতাপৰ কথা যে চৰকাৰী নিষেধাজ্ঞা সত্ত্বেও একাংশ শিক্ষক বা অধ্যাপক বা অধ্যক্ষই গোপনে পালন কৰে ৰাজনৈতিক কৰ্ম৷ শাসকীয় দলৰ নেতাৰ লগত থকা সুসম্পৰ্ক বা বিধায়ক-মন্ত্ৰীৰ পৰিয়ালৰ হোৱা হেতুকেই নিৰ্বিঘ্নে কৰি যোৱা ৰাজনীতিত নাথাকে একো অনুশাসন৷ তেনেবোৰ ৰাজনৈতিক শিক্ষক বা অধ্যাপক বা অধ্যক্ষৰ শিক্ষানুষ্ঠানতেই সততে দেখিবলৈ পোৱা যায় অনুশাসনহীন প্ৰশাসন৷ শিক্ষানুষ্ঠানৰ লগতে ৰাজ্য চৰকাৰৰ বিভিন্ন কাৰ্যালয়ত সততে দেখিবলৈ পোৱা যায় অনুশাসনহীন পৰিৱেশ৷ কাৰ্যালয়লৈ পলমকৈ অহা বা কাৰ্যালয়ৰ পৰা সময়ৰ পূৰ্বে প্ৰস্থান কৰা, কাৰ্যালয় মুৰব্বীৰ সঘন অনুপস্থিতি, ফাইলৰ শামুকীয়া গতি, সঘনে কাৰ্যালয়ৰ ভৱনত ভোজ-ভাতৰ আয়োজন আদি কৰ্মৰ মাজত থাকে অনুশাসনহীনতা৷
প্ৰশ্নটো হৈছে সমাজত অনুশাসনহীনতা কিমান দিনলৈ চলি থাকিব? অনুশাসনৰ ব্যাপক প্ৰয়োগৰ বাবে কেতিয়া সজাগ হ’ব অভিভাৱক, বিদ্যালয় প্ৰধান, অধ্যক্ষ, উপাচাৰ্য আৰু বিভাগীয় প্ৰধানসকল? নৱপ্ৰজন্মক অনুশাসনৰ জ্ঞান দিবলৈ আগবাঢ়ি আহিব লাগিব সকলো পক্ষ৷ তাৰেই প্ৰতীক্ষাত৷