কৰ্মস্পৃহা

দৈনন্দিন জীৱনত প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে কৰিব লাগে অনেক কৰ্ম৷ পুৱা শোৱাৰ পৰা উঠাৰ পিছৰ পৰা নিশা শোৱাপাটীত পৰালৈকে কৰা কামবোৰৰ যদি শ্ৰেণী বিভাগ কৰা হয়, তেতিয়া পোৱা যায় বহুতো শ্ৰেণী৷ যেনে শাৰীৰিক শক্তিৰ কাৰণে প্ৰাতঃভ্ৰমণ কৰা, গা-পা ধুই আহাৰ গ্ৰহণ কৰা, পথাৰলৈ গৈ কৃষিকৰ্ম কৰা, বজাৰলৈ গৈ ঘৰৰ প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰা, নিশা আহাৰ গ্ৰহণ কৰি শোৱাপাটীত পৰা আদি কৰ্মৰ মাজত আবদ্ধ হৈ থাকে গ্ৰামাঞ্চলৰ কৃষক৷ আনহাতে যদি শিশুৰ কথা চোৱা যায় তেনেহ’লে পুৱা শোৱাৰ পৰা উঠি অধ্যয়ন কৰা, গা-পা ধুই বিদ্যালয়লৈ যোৱা, বিদ্যালয়ৰ পৰা আহি জিৰণি লোৱা আৰু অলপ খেলা-ধূলা কৰা, সন্ধিয়া আহাৰ গ্ৰহণৰ পাছত পুনৰ পঢ়া টেবুলত বহা আৰু নিশাৰ আহাৰৰ পাছত শুবলৈ যোৱাটো এটি শিশুৰ প্ৰধান কৰ্ম বুলি কোৱা হয়৷

গ্ৰামাঞ্চলৰ বাসিন্দাসকলৰ বিপৰীতে চহৰ অঞ্চলৰ বাসিন্দাসকলৰ জীৱন ধাৰণৰ ক্ষেত্ৰত থাকে অনেক প্ৰভেদ৷ ঘৰৰ একমাত্ৰ আয় কৰা চৰকাৰী কৰ্মচাৰীজনৰ ব্যক্তিগত জীৱন আৰু চৰকাৰী দায়িত্বৰ মাজত থাকে এক সম্পৰ্ক৷ ব্যক্তিগত জীৱনটো খেলিমেলিৰ মাজত আবদ্ধ কৰি ৰখা এজন চৰকাৰী কৰ্মচাৰীয়ে চৰকাৰী দায়-দায়িত্ব পালনত বহুতো সমস্যাৰ সন্মুখীন হোৱা দেখা যায়৷ প্ৰতিযোগিতাৰ বজাৰত নিজৰ পৰিয়ালটোক সুখী কৰি ৰাখিবলৈ প্ৰয়োজন হোৱা অতিৰিক্ত ধনৰ মোহত বক্ৰপথেৰে ধন আহৰণৰ প্ৰয়াস কৰে একাংশ কৰ্মচাৰীয়ে৷ চৰকাৰী কাৰ্যালয়ত তৃতীয় বা চতুৰ্থ বৰ্গৰ পদত চাকৰি কৰা এজন কৰ্মচাৰীয়ে লাভ কৰা দৰমহাকেইটাৰ সিংহভাগ ধন বেংকৰ ঋণৰ মাহেকীয়া কিস্তি পৰিশোধত শেষ হোৱাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত পৰিয়াল চলোৱাত সমস্যাত পৰে কৰ্মচাৰীজন৷ আয়ৰ গোপন পথৰ সন্ধানত নমা তেনে কৰ্মচাৰীয়েই বাধ্যত পৰে দুন¹তিৰ পথত প্ৰৱেশ কৰে৷ ঋণৰ কিস্তি পৰিশোধৰ অন্তত আহি পৰা আৰ্থিক দীনতাক মোকাবিলা কৰিবলৈ পথ বিচাৰি নোপোৱা তেনে চৰকাৰী কৰ্মচাৰীয়ে ফাইলৰ জটিলতা বা চৰকাৰী নিয়মৰ অজুহাতত নাগৰিকৰ লগত লিপ্ত হয় দৰ-দামত৷ নাগৰিকৰ কাৰণেও এটা চৰকাৰী নিৰ্দেশৰ আশাত মাহৰ পাছত মাহ কাৰ্যালয়লৈ অহাতকৈ নিৰ্দিষ্ট কৰ্মচাৰীজনক কেইটামান টকা গোপনে দি লক্ষ্যত উপনীত হোৱাৰ প্ৰয়াস উত্তম হৈ পৰে৷ এনেবোৰ পৰম্পৰাই গ্ৰাস কৰি ৰাখিছে অসমৰ চৰকাৰী কাৰ্যালয়সমূহ৷ বিগত দুই-তিনিটা বৰ্ষত দুন¹তি নিবাৰক শাখাৰ হাতত যদিও গ্ৰেপ্তাৰ হৈছে শাৰীৰিক ঘোচখোৰ চৰকাৰী কৰ্মচাৰী, তথাপি ৰোধ হোৱা নাই ঘোচ খোৱাৰ প্ৰৱণতা৷ ৰাজ্যৰ মুখ্যমন্ত্ৰী ড॰ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই কিছুদিন পূৰ্বে এখন সভাত উল্লেখ কৰা মতে আজিকালি একাংশ ঘোচখোৰ কৰ্মচাৰীয়ে তৃতীয় পক্ষৰ হাতত জমা দিবলৈ কয় ঘোচৰ টকা আৰু এনেদৰে নিৰ্বিঘ্নে কৰি আছে দুৰ্নীতি৷ ৰাজ্যত থকা চক্ৰ বিষয়াৰ কাৰ্যালয়সমূহত কৰ্মৰত লাট-মণ্ডলসকলৰ মাজত সৰহসংখ্যক লাট মণ্ডলে আজিকোপতি ত্যাগ কৰিব পৰা নাই ঘোচৰ মমতা৷

এজন কৰ্মচাৰীৰ কৰ্মস্পৃহাই নিৰ্ধাৰণ কৰে কৰ্মচাৰীজনৰ দুন¹তি বা নীতিৰ পথ৷ যিজন কৰ্মচাৰীৰ নিজৰ দায়িত্ব আৰু কৰ্তব্যৰ প্ৰতি স্পৃহা থাকে, তেনে কৰ্মচাৰীৰ কাৰণে নাথাকে ঘোচৰ টকাৰ লালসা৷ সেইদৰে যি কৰ্মচাৰীৰ ব্যক্তিগত জীৱন শান্তিৰ মাজত থাকে, তেনে কৰ্মচাৰীয়ে প্ৰতিটো দিনতে প্ৰদৰ্শন কৰিব পাৰে কামৰ স্পৃহা৷ কৰ্মস্পৃহা বৃদ্ধিৰো থাকে বহুতো উপায়৷ সময়ৰ উচিত ব্যৱহাৰ, সুস্বাস্থ্য, সুন্দৰ পৰিৱেশ, সুশিক্ষা-জ্ঞানে এজন ব্যক্তিৰ কৰ্মস্পৃহা বৃদ্ধি কৰিব পাৰে৷ এটা চৰকাৰী কাৰ্যালয়ত কৰ্মৰত মুৰব্বীজনৰ নীতি-আদৰ্শ, নিয়মানুৱৰ্তিতা, আচাৰ-ব্যৱহাৰে তলতীয়া কৰ্মচাৰীৰ কৰ্মস্পৃহাত প্ৰভাৱ পেলায়৷ প্ৰতিটো কৰ্মতে তলতীয়া কৰ্মচাৰীক ককৰ্থনা কৰা, আনৰ সন্মুখত সমালোচনা কৰা, অনুশাসনমূলক ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ ভাবুকি দিয়া মুৰব্বীয়ে কৰ্মচাৰীৰ কৰ্মস্পৃহা হ্ৰাস কৰে৷ বিভাগীয় মুৰব্বীজন যদি নিজেই দুন¹তিপৰায়ণ হয়, কৰ্মস্থানত অনিয়মীয়া উপস্থিত থাকে, তেনে কাৰ্যালয়ত বিৰাজ কৰে বিশৃংখল-অশোভনীয় পৰিৱেশ৷ এনেবোৰ কথাৰ বা কামৰ মুকলি আলোচনা পোষকতা কৰোঁ প্ৰতিটো পৰিয়াল আৰু প্ৰতিটো কাৰ্যালয়ত৷ মেচিনৰ পৰিৱৰ্তে মানৱৰ প্ৰচেষ্টাকহে গঢ় দিয়ে কৰ্মস্পৃহাই৷ সকলোৱে এবাৰ চিন্তা কৰক– কেনেকৈ শৃংখলিত কৰিব পাৰি ব্যক্তিগত জীৱন সমাজৰ স্বাৰ্থত৷