‘মিঞা’ ভাৰতীয় নাগৰিক হয় নে নহয়
চিন্তাবিদ এডৱাৰ্ড ছাইেড তেওঁৰ বিশ্ববিখ্যাত গ্ৰন্থ ‘অৰিয়েণ্টেলিজ্ম’ত কৈছে যে, পশ্চিমৰ ধনী দেশসমূহে তেওঁলোকৰ সুবিধাৰ বাবে ‘অৰিয়েণ্ট’ [প্ৰাচ্য]ৰ ধাৰণাৰ সৃষ্টি কৰিছে৷ প্ৰাচ্য হ’ল পশ্চিমৰ সভ্যতা-সংস্কৃতিতকৈ নিম্নতৰ, নিকৃষ্ট এক সমাজ-সভ্যতা৷ এই নিম্ন, নিকৃষ্ট সমাজ-সভ্যতাক উন্নত কৰিবলৈ প্ৰাচ্যত ঔপনিৱেশ স্থাপন কৰা, নব্য-সাম্ৰাজ্যবাদৰ প্ৰসাৰ কৰা পশ্চিমৰ বগা মানুহৰ নৈতিক দায়িত্ব৷ ছাইডৰ মতে, ‘প্ৰাচ্য’ কোনো বাস্তৱ নহয়, প্ৰাচ্যৰ ধাৰণা সৃষ্টি কৰা হৈছিল ‘আমি’ আৰু ‘সিহঁত’ৰ বাইনেৰী সৃষ্টি কৰি ক্ষমতাক কুক্ষিগত কৰাৰ উদ্দেশ্যে৷ অসমৰ প্ৰেক্ষাপটত ‘মিঞা’ এক তেনেকুৱা ‘কনষ্ট্ৰাকটেড আইডেণ্টিটী’, যাক সৃষ্টি কৰা হৈছে একাংশ মুছলমান আৰু একাংশ হিন্দুত্ববাদী ৰাজনৈতিক নেতাৰ সুবিধাৰ বাবে৷ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ বৰ্ণবাদবিৰোধী সংস্থা ‘দি কমিটী অন দ্য ইলিমিনিশ্বন অৱ ৰেচিয়েল ডিছক্ৰিমিনেশ্বন’-এ অসমত ৰাজ্য চৰকাৰৰ দ্বাৰা বাংলাভাষী মুছলমানৰ ওপৰত হৈ থকা বিদ্বেষমূলক আচৰণৰ বিষয়ে গম্ভীৰ উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰিছে৷ সংস্থাটোৱে ‘আৰ্লী ৱাৰ্নিং এণ্ড আৰ্জেণ্ট এক্সন’ প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা অসমত এনআৰচি, ডি-ভোটাৰ, বলপূৰ্বক উচ্ছেদ তথা পুলিচৰ দ্বাৰা অযথা বল প্ৰয়োগ আদি মিঞাসকলৰ সৈতে ছিষ্টেমেটিক অন্যায় আৰু অত্যাচাৰ হৈ আছে বুলি দাবী কৰি তাৰ বিৰুদ্ধে ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা উত্তৰ বিচাৰিছে৷
শংকৰী সংস্কৃতিৰ দেশ অসম সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতিৰ এক উৎকৃষ্ট নিদৰ্শন বুলি আগতে জনাজাত আছিল৷ অসম আন্দোলনৰ পাছত অসমত ডাঙৰ আকাৰত কোনো সাম্প্ৰদায়িক বা গোষ্ঠী-সংঘৰ্ষ হোৱা নাই৷ অৱশ্যে, মিঞা বা মুছলমান ইছ্যুটো অসমৰ ৰাজনীতিত নতুন নহয়৷ বিগত বহু নিৰ্বাচনত এই কথা প্ৰমাণ হৈছে যে মিঞা বা মুছলমান বিৰোধিতা অথবা মিঞাবিৰোধী ৰাজনৈতিক উচ্চ-বাচ্যই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সংখ্যাক অসমীয়া ভোটাৰ ৰাইজক প্ৰভাৱিত কৰিব পাৰে৷ অগপ, কংগ্ৰেছ বা বিজেপি সকলোৱে নিজৰ নিজৰ সময়ত এই যাদুদণ্ডৰ ব্যৱহাৰ কৰিছে৷ তৰুণ গগৈয়ে– ‘হু ইজ আজমল’ বুলি কৈ উজনি অসমত এক উল্লেখযোগ্য নিৰ্বাচনী সাফল্য লাভ কৰিছিল৷ কিন্তু এই কথাও সঁচা যে, প্ৰফুল্ল মহন্তৰ পৰা সৰ্বানন্দ সোণোৱাললৈকে, বিশেষকৈ অসম আন্দোলনৰ পাছৰ সময়ছোৱাত সকলোৱে মিঞা বিৰোধিতাৰ পৰা লাভৱান হৈছে ঠিকেই, কিন্তু সেই বিৰোধ আছিল সংবিধানৰ বৃহত্তৰ গণ্ডীৰ ভিতৰত থাকি, ‘ৰুল অৱ ল’ক সমূলি অৱজ্ঞা কৰি নহয়৷ উত্তৰ-ভাৰতীয় শৈলীৰ, কোনো গুৰু-গোসাঁই নমনা, আইন-কানুনক বৃদ্ধ আঙুলি প্ৰদৰ্শন কৰাবিধৰ মিঞাবিদ্বেষ সাম্প্ৰতিক সময়ৰ সৃষ্টি, মূলতঃ মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ পৃষ্ঠপোষকতাত৷ তেওঁ ভাৰতৰ সংসদ তথা নিৰ্বাচন আয়োগক অৱজ্ঞা কৰি দাবী কৰে যে ডিলিমিটেশ্বনৰ সময়ত বিধানসভাত মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ সমষ্টিৰ সংখ্যা কাটি দিয়া হৈছে [নিৰ্বাচন আয়োগ বিজেপি দলৰ আঙুলি হেলনত চলে– কংগ্ৰেছৰ এই দাবী তেন্তে সঁচা বুলি ধৰিব লাগিব নেকি?], মিঞাক হাৰাশাস্তি দিয়াৰ বাবে ভোটাৰ তালিকাত তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে মিছা অভিযোগ দিয়াৰ দাবী কৰে [এছআৰৰ দ্বাৰা বিজেপিবিৰোধী ভোটাৰৰ নাম কাটি দিয়াৰ অভিযোগ তেন্তে সঁচা নেকি?], তেওঁ মিঞা অভিযুক্তক পুলিচৰ কাষ্টডীত হত্যা [এনকাউণ্টাৰ] কৰাৰ ইংগিত দিয়ে, বাংলাদেশী হিন্দু নাগৰিকক অসমলৈ আহিবলৈ আহ্বান জনায়, কিন্তু ৰাতিৰ এন্ধাৰত ক’ৰ্টৰ আদেশ অৱমাননা কৰি ভাৰতীয় নাগৰিকক কেৱল মিঞা হোৱাৰ অপৰাধত সন্দেহৰ ভিত্তিত বাংলাদেশৰ সীমান্ত গঁতিয়াই পাৰ কৰি থৈ আহে৷ সমগ্ৰ পৰিয়াল ভাৰতত, ভাৰতীয় নাগৰিক, কেৱল পৰিয়ালৰ এজন সদস্য বাংলাদেশী– এনেকুৱা মানৱীয় সংকটক লৈ তেওঁ গৰ্ব কৰিবলৈও পিছপৰা নাই৷ সম্প্ৰতি তেওঁ সকলো সীমা চেৰাই গৈ অসমৰ সাধাৰণ ৰাইজক আহ৩ান জনাইছে– ‘মিঞা’ৰ ওপৰত অত্যাচাৰ কৰিবলৈ, মিঞা মানুহক কষ্ট দিবলৈ! আনকি মিঞা শ্ৰমিক-ৰিক্সাচালকক ঠগাই কম মজুৰি দিবলৈও তেওঁ ৰাইজক আহ্বান জনাইছে৷
সংবিধানৰ শপত লোৱা, কাৰো প্ৰতি কোনো বিদ্বেষ বা বৈষম্যমূলক আচৰণ নকৰাৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰা এজন মুখ্যমন্ত্ৰী কিদৰে তেওঁৰ নিজৰ ৰাজ্যৰে একাংশ নাগৰিকৰ বিৰুদ্ধে এনেকুৱা আচৰণ কৰিব পাৰে? ইয়াত আমি যিটো প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিব বিচাৰিছোঁ, সেয়া অতি সৰল– মিঞাসকল ভাৰতীয় নাগৰিক হয় নে নহয়? যদি নহয়, তেন্তে তেওঁলোকক কেৱল উচ্ছেদ বা ডি-ভোটাৰৰ নটিচ কিয়, শীঘ্ৰে তেওঁলোকক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি বহিষ্কাৰ কৰাৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰক৷ আৰু যদি তেওঁলোক ভাৰতীয় নাগৰিক, তেন্তে এজন ভাৰতীয় নাগৰিক হিচাপে তেওঁলোকৰ এই দেশত মানৱীয় মৰ্যাদাৰে জীয়াই থকাৰ পূৰ্ণ অধিকাৰ আছে৷ মুখ্যমন্ত্ৰী অলপ সংযত হোৱা উচিত, নিজৰ পদবীৰ গৰিমা আৰু গাম্ভীৰ্য ৰক্ষা কৰি কথা কোৱা উচিত৷