অসমৰ সংগ্ৰামী সত্তাৰ বিলুপ্তি

অসমখন লাহে লাহেৰ দেশ বুলি বদনাম আছে৷ আহোমৰ দিনত আধুনিক শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ স্কুল-কলেজ নাছিল, আধুনিক প্ৰশাসনিক ব্যৱস্থাও নাছিল, গতিকে চৰকাৰী মাধ্যম বুলিও একো নাছিল৷ অসমীয়া ভাষাক আনুষ্ঠানিকভাৱে চৰকাৰী ভাষা বা মাধ্যম বুলি ঘোষণা বা প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাছিল৷ ব্ৰিটিছ আহিহে আধুনিক শিক্ষা ব্যৱস্থা আৰু আধুনিক প্ৰশাসন গঢ়ি তোলে৷ তেতিয়া প্ৰথমবাৰলৈ অসমত চৰকাৰী ভাষা বা মাধ্যমৰ প্ৰয়োজন হয়৷ ব্ৰিটিছে ১৮৩৬ চনত বাংলা ভাষাক অসমত চৰকাৰী ভাষাৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷ কলিকতা ১৭৭২ চনৰ পৰাই ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ ৰাজধানী আছিল৷ ব্ৰিটিছ ভাৰতত বাঙালীসকল অসমতকৈ আগতে পৰাধীন হোৱাৰ বাবে অসমতকৈ সুবিধাজনক স্থিতিত আছিল৷ প্ৰথমতে বাংলা ভাষা চৰকাৰী মাধ্যম হোৱাৰ বাবে বিশেষ একো আপত্তি হোৱা নাছিল৷ লাহে লাহেহে  অসমীয়াই বাংলা ভাষা জাপি দিয়াৰ সুদূৰপ্ৰসাৰী পৰিণতিৰ কথা অনুধাৱন কৰিছিল৷ আৰু দীঘলীয়া ঘটনাক্ৰমৰ অন্তত ১৮৭২ চনত অসমত অসমীয়া ভাষা চৰকাৰী শিক্ষাৰ মাধ্যমৰূপে প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল৷ ইতিহাস খুঁচৰিলে অসমে আৰু অসমীয়াই এনেদৰে বহুবাৰ তৎক্ষণাৎ প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰাৰ সলনি লাহে লাহেহে এঙামুৰি দি উঠাৰ উদাহৰণ বিচাৰি পোৱা যাব৷ অসমীয়া দেহত নি(য় মানৱ জাতিৰ আনৰ দেহত নথকা এটা লাহে লাহে জিন নাই৷ এইটো নি(য় এটা অতিশয়োক্তি অথবা হয়তো এটা সাংস্কৃতিক বিষয়৷ কিন্তু লাহে লাহে কৰিলেও অসমীয়াই শেষত প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰে, আৰু এবাৰ জাগি উঠিলে একেবাৰে নাচোৰবান্দা হৈ আপোচহীনভাৱে লাগি থাকিব পাৰে৷ অসমীয়াই লাহে লাহে কৰে, কিন্তু অসমীয়াৰ আপোচহীন সংগ্ৰামী সত্তাৰ অভাৱ নহয়৷ অকণমান পলমকৈ জাগি উঠে, কিন্তু জাগি উঠে৷ বংগ ভংগ কৰি অসমখনক পূৰ্ববংগৰ লগত সাঙুৰি দিছিল, কংগ্ৰেছৰ নেতৃত্বত সমগ্ৰ ভাৰতৰ লগতে অসমেও ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰিছিল৷ তাৰ পাছত গ্ৰুপিঙৰ সময়ত আকৌ এবাৰ অসমক চি গ্ৰুপত পূৰ্ববংগৰ সৈতে সাঙুৰিব বিচাৰিছিল৷ অসম কংগ্ৰেছে গোপীনাথ বৰদলৈৰ নেতৃত্বত তাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিছিল৷ আকৌ স্বাধীনতাৰ সময়তো অসমক পূব পাকিস্তানৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ চেষ্টা চলিছিল৷ অসমে যুঁজি নিজৰ অস্তিত্ব বৰ্তাই ৰাখিছিল৷

তাৰ আগতে মোগলৰ আক্ৰমণৰ সময়তো অসমে লাহে লাহে বেমাৰটোৰ বাবে এবাৰ স্বাধীনতা হেৰুৱাব লগা হৈছিল৷ কিন্তু মৰাঠা বা ৰাজপুতে কৰিব নোৱৰাটো অসমে কৰি দেখুৱাইছিল, অসম কেতিয়াও মোগল সাম্ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত হোৱা নাছিল৷ মোগলে মাত্ৰ এবাৰ সামান্য সময়ৰ বাবে গড়গাঁও অধিকাৰ কৰিলেও স্থায়ীভাৱে মোগলে কেতিয়াও অসম অধিকাৰ কৰিব পৰা নাছিল৷ আহোম ৰাজ্যৰ দৰে কোচ ৰাজ্যয়ো নিজৰ স্বাধীন অস্তিত্ব বৰ্তাই ৰাখিছিল৷ প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশৰ ক্ষেত্ৰত লেহেম হ’লেও অসমে কেতিয়াও সংগ্ৰামী সত্তা হেৰুওৱা নাছিল৷ মানৰ আক্ৰমণত অসম বিধবস্ত হৈছিল৷ মানক ৰোধ কৰাত আহোম ৰাজত্ব চূড়ান্তভাৱে ব্যৰ্থ হৈছিল৷ তাৰ পাছত হোৱা ঘটনাচক্ৰত অসম ব্ৰিটিছৰ অধীন হৈছিল, কিন্তু ছেগা-চোৰোকাকৈ হ’লেও অসমৰ সংগ্ৰামী-স্বাধীনতাকামী সত্তাটোৰ ফিৰিঙতি দেখিবলৈ পোৱা গৈছিল৷ অসমেও ভাৰতজুৰি হোৱা স্বাধীনতা আন্দোলনৰ অংশীদাৰ হৈছিল৷ স্বাধীনতা আন্দোলনত অসমৰ বহুজনে জীৱন আহুতি দিছিল, বহুতো ঘুণীয়া হৈছিল, কাৰাৰুদ্ধ হৈছিল, নিৰ্যাতনৰ চিকাৰ হৈছিল, আৰু ভাৰতৰ সৈতে অসমেও আকৌ স্বাধীনতা লাভ কৰিছিল৷ 

লাহে লাহেৰ আন এক উদাহৰণ দাঙি ধৰি ১৯৭৯ চনৰ পৰা অসম আকৌ এবাৰ জ্বলি উঠিছিল৷ অসমে স্বাধীনতাৰ পাছৰ পৰা পূব পাকিস্তান আৰু ১৯৭১ চনত জন্মলাভ কৰা বাংলাদেশৰ পৰা হৈ থকা অবৈধ প্ৰব্ৰজনৰ বিৰুদ্ধে আৰু অবৈধ বিদেশীক বহিষ্কাৰৰ বাবে তীব্ৰ আন্দোলন গঢ়ি তুলিছিল৷ দিল্লীয়ে অসমক মাহী আইৰ দৃষ্টিৰে চোৱা বুলি অভিযোগ উঠিছিল, দিল্লীয়ে কেৱল অসমৰ সম্পদখিনিহে বিচাৰে, কিন্তু অসমীয়াৰ অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ প্ৰতি দিল্লীৰ সামান্যতমো ইচ্ছা নাই বুলি অভিযোগ উঠিছিল৷ লাহে লাহে জাগি উঠা অসমৰ মানুহৰ সংগ্ৰামী সত্তাটো ১৯৭৯ চনৰ পৰা তীব্ৰ ৰূপত প্ৰকট হৈ পৰিছিল, আনকি আলফাৰ ৰূপত এক সশস্ত্ৰ বিচ্ছিন্নতাবাদী সংগ্ৰামো আৰম্ভ হৈছিল৷ তাৰ পাছত অগপৰ ৰূপত অসমৰ আঞ্চলিক দল এটাই ১৯৮৫ আৰু ১৯৯১ চনত দুৱাৰকৈ দিছপুৰৰ শাসন ক্ষমতাও অধিকাৰ কৰিছিল৷ শাসকে যিয়েই নকৰক কিয় এই সময়ছোৱাত অসমীয়াৰ সংগ্ৰামী সত্তাটোৱেই আছিল অসমৰ সামাজিক জীৱনৰ মূল প্ৰতিপাদ্য বিষয় আৰু দিল্লীৰ সৈতে যুঁজি অসমৰ অধিকাৰ কাঢ়ি অনাৰ চিন্তা-চেতনা আছিল অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ মূল উপজীব্য৷ অসম চুক্তি স্বাক্ষৰিত হোৱাৰ পাছত ১০ বছৰ অগপই, ২০ বছৰ কংগ্ৰেছে আৰু ১০ বছৰ বিজেপিয়ে অসমত চৰকাৰ চলাইছে৷ অগপৰ দিনত অসমৰ অধিকাৰৰ হৈ মাত মাতোঁতে প্ৰয়োজনত দিল্লীৰ বিৰোধিতা কৰাটো এক স্বাভাৱিক ৰাজনৈতিক ঘটনা আছিল৷ কংগ্ৰেছৰ ২০ বছৰীয়া শাসনত, বিশেষকৈ তৰুণ গগৈৰ ১৫ বছৰীয়া কালছোৱাত মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈয়ে দিল্লীৰ বহতীয়া আজ্ঞাবাহী মুখ্যমন্ত্ৰীতকৈ এজন অসমীয়া জাতীয়তাবাদী নেতাৰূপেহে নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ মুঠতে অসমৰ অৰাজনৈতিক দল-সংগঠন আৰু বিৰোধী দলৰ মাজতেই নহয়, শাসক দলৰ মাজতো এক সংগ্ৰামী জাতীয়তাবাদী সত্তা উপলব্ধ আছিল৷

২০১৪ চনত ভাৰতৰ শাসন হিন্দুত্ববাদী-ৰাষ্ট্ৰবাদী-সংখ্যাগৰিষ্ঠবাদী বিজেপিৰ হাতলৈ যায়, আৰু ২০১৬ চনৰ পৰা অসমৰ শাসনো বিজেপিৰ হাতলৈ যায়৷ তেতিয়াৰ পৰা দিছপুৰৰ শাসকৰ অসমীয়া সংগ্ৰামী আপোচহীন ৰাজনৈতিক সত্তাটোৰ বিলুপ্তি ঘটে৷ দিছপুৰৰ শাসকে তেতিয়াৰ পৰা দিল্লীৰ পদানত, বহতীয়া নেতাৰ দৰেহে আচৰণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে৷ বিজেপিৰ ৰাজনৈতিক দৰ্শনতো এজন আপোচহীন অসমীয়া জাতীয়তাবাদী, সংগ্ৰামী মুখ্যমন্ত্ৰীৰ বাবে কোনো স্থান নাই৷ আধিপত্যবাদী অতি কেন্দ্ৰীভূত শাসনৰ পোষকতা কৰা বিজেপিৰ শাসনত ৰাজ্য এখনত এজন আজ্ঞাবাহী মুখ্যমন্ত্ৰীহে সম্ভৱ৷ ‘কা’ৰ বিৰোধিতাই হওক বা বানেই হওক, আমি এতিয়া দিছপুৰে সকলো সময়তে দিল্লীৰ চৰকাৰক, কেন্দ্ৰীয় নেতৃত্বক ৰক্ষণাবেক্ষণ দিবলৈ উদগ্ৰীৱ হৈ থকা এখন চৰকাৰহে দেখিবলৈ পাওঁ৷ বিজেপিৰ শাসনত আমি আগতে দেখা অসমীয়া সংগ্ৰামী আপোচহীন সত্তাটো দেখিবলৈ নাপাওঁ৷ প্ৰশ্নটো হ’ল– দিছপুৰৰ শাসকৰ লগতে আন জাতীয়তাবাদী দল-সংগঠনেও আপোচহীন সংগ্ৰামী সত্তাটো হেৰুৱাই পেলালে নেকি?  বিলুপ্ত হ’ল নেকি অসমীয়া সংগ্ৰামী সত্তা?