মায়াৱিনী ৰাতিৰ বুকুত...

তেওঁ এজন সংগীত শিল্পী আছিল, জনতাৰ কণ্ঠ আছিল, এজন  প্ৰকৃতাৰ্থত গণশিল্পী আছিল৷ জীৱনৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্তত আৰ্তজনৰ বাবে নিজৰ জীৱন পাত কৰা জুবিন গাৰ্গ আছিল বৰ্তমানৰ প্ৰতিটো প্ৰজন্মৰ বাবে আদৰ্শ৷ ১৯ ছেপ্টেম্বৰৰ পৰা অসমৰ সমাজ জীৱনত কেতিয়াও নেদেখা-নুশুনা অভূতপূৰ্ব দৃশ্যপটে আকৌ এবাৰ প্ৰমাণ কৰিলে যে, জনতাৰ হূদয়ত স্থান লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা প্ৰতিজন ব্যক্তিকেই জনতাই হিয়া উজাৰি মৰম আৰু সন্মান যাচে৷ ইতিপূৰ্বে এনে এক পৰিৱেশ ড॰ ভূপেন হাজৰিকাৰ মহাপ্ৰয়াণৰ সময়তো প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল অসমবাসীয়ে৷ জুবিন গাৰ্গ জনতাৰ মাজত ইমান জনপ্ৰিয় কিয়? যি সময়ত দেশ তথা ৰাজ্যখনৰ সমাজ জীৱন ৰাজনীতি আৰু ধৰ্মৰ নামত বিভাজিত, সেই সময়ত কিন্তু জুবিন গাৰ্গে তেওঁৰ সংগীত আৰু স্বভাৱসিদ্ধ মন্তব্যৰে ৰাজ্যখনৰ সমাজ জীৱন একত্ৰিত কৰি ৰাখিছিল৷ প্ৰচণ্ড ক্ষমতাশালী শক্তিৰ ওচৰতো কেতিয়াও নতশিৰ নকৰা এই স্বাভিমানী অসম সন্তানে সমাজৰ একেবাৰে নিঃকিনজনক দিছিল জীয়াই থকাৰ সাহস৷ অসমৰ সমাজ জীৱনলৈ অহা প্ৰতিটো অমানিশাত জনতাৰ কাষত বজ্ৰকণ্ঠ হৈ থিয়া দিয়া জুবিন গাৰ্গ আছিল বিশ্বাসৰ আন এটা নাম৷ 

নিজৰ সাংগীতিক জীৱনত বিভিন্ন ভাষাত প্ৰায় চল্লিছ হাজাৰ গীতত কণ্ঠদান কৰা জুবিন গাৰ্গে অসমৰ লোক-সংগীতৰ প্ৰতি নৱপ্ৰজন্মক আকৰ্ষিত কৰি তুলিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ বিশ্বায়নৰ ধামখুমিয়াত ক্ৰমাৎ নৱপ্ৰজন্মৰ মাজত এলাগি হ’বলৈ ধৰা এই গীতসমূহক তুলি আনি নিজৰ অপূৰ্ব কণ্ঠৰে জীপাল কৰি এইসমূহ গীতৰ মাজত আজিৰ শ্ৰোতামণ্ডলীক মোহাচ্ছন্ন কৰি ৰাখিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ নৱপ্ৰজন্মক বুজাই দিছিল যে, এইসমূহ সংগীত বা গীত অবিহনে অসমীয়া সমাজ দৰিদ্ৰ হৈ পৰিব৷ একেদৰে, অসমীয়া চিনেমা জগতখনক পুনৰুদ্ধাৰৰ বাবে নিজৰ গাঁঠিৰ ধন ভাঙি নিত্য-নতুন কলা-কৌশলৰ সংযোজনেৰে ইয়াক এক উদ্যোগলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছিল৷ পৰোক্ষভাৱে হ’লেও বহুতো কলা-কুশলীৰ সংস্থাপনৰ বাট মুকলি কৰি দিছিল৷ অসমীয়া মানুহৰ মাজত অসমীয়া চিনেমা চোৱাৰ এক অভ্যাস গঢ়ি তুলিছিল৷ এই বহুমুখী প্ৰতিভাধৰ ব্যক্তিজন আছিল প্ৰকৃতাৰ্থত অসমক ভালপোৱা এজন ব্যক্তি৷ নহ’লেনো মায়াৱী মুম্বাইৰ মোহ এৰি নিজকে অসম মাতৃৰ চৰণত আত্মোৎসৰ্গ কৰিবলৈ নিজৰ দোপতদোপে আগবঢ়া কেৰিয়াৰ ত্যাগ কৰি অসমৰ সাংস্কৃতিক জগতখনলৈ উভতি আহেনে!  জুবিন গাৰ্গৰ বাবে এনে দুঃসাহস দেখুৱাব পৰা কেইজন অসমীয়া আজিৰ দিনত ওলাব।

জুবিন গাৰ্গে নিজকে কেৱল সাংস্কৃতিক পথাৰখনতে নিজকে সীমাবদ্ধ কৰি ৰখা নাছিল৷ এজন জনতাৰ শিল্পী হিচাপে নিজকে অসম তথা অসমীয়াৰ স্বাৰ্থত কঠোৰতকৈও কঠোৰ পদক্ষেপ ল’বলৈ সদা প্ৰস্তুত আছিল৷ বিভাজনকামী ৰাজনীতিৰ ঊধবৰ্ত থাকি সাম্যবাদী আদৰ্শৰে উদ্বুদ্ধ হৈ এখন শ্ৰেণীহীন অসমীয়া সমাজৰ সপোন দেখা জুবিন গাৰ্গে সেই সপোন ফলৱতী কৰিবলৈ হাতে-কামে লাগিছিল৷ আজিৰ দিনত ধন, টকা-পইচাৰে জগত জিনিব পৰা দিনত কোনে সদম্ভে ঘোষণা কৰিব পাৰে– ‘I am a Socialist’৷ জাতি-ধৰ্মৰ নামত বিভাজিত সমাজ এখনত বাস কৰিও কোনে ক’ব পাৰে ‘মোৰ কোনো জাতি নাই, কোনো ধৰ্ম নাই’৷ যুগ-যুগান্তজুৰি চলি অহা সমাজৰ অন্যায়-অবিচাৰক জুবিন গাৰ্গে এইদৰেই প্ৰত্যাহ৩ান জনাইছিল তেওঁৰ শাণিত বাক্যবাণেৰে৷ কাৰণ তেওঁ কাঞ্চনজংঘাৰ দৰে সু-উচ্ছ হৈ সকলোকে মানুহ হিচাপে নিজৰ মাজত আৱৰি-সামৰি ৰাখিব বিচাৰিছিল৷ সেই কাৰণেই তেওঁ আছিল প্ৰতিজন অসমীয়াৰ প্ৰাণৰো প্ৰাণৰ শিল্পী জুবিন গাৰ্গ৷

এতিয়া অসমীয়া জাতি বাকৰুদ্ধ৷ জুবিনৰ পাৰ্থিৱ শৰীৰক শেষবাৰৰ বাবে এবাৰ স্বচক্ষে চাবৰ বাবে যি এক জনসমুদ্ৰৰ সৃষ্টি হ’ল, সিয়ে প্ৰমাণ কৰে জুবিনৰ অৱদানৰ প্ৰতি অসমীয়া জাতিৰ কৃতজ্ঞতা৷ মহাভাৰতৰ দৰে বিশাল আৰু বৰ্ণাঢ্য জুবিনৰ জীৱনক ব্ৰহ্মপুত্ৰই হোৱা হ’লে হয়তো আমাক ওভটাই দিলেহেঁতেন, কিন্তু বিদেশৰ মহাসাগৰে চাগৈ বুজি নাপালে সেই বিশালতা, হয়তো অনুধাৱন কৰিব নোৱাৰিলে জুবিন আমাৰ কিমান আপোন, কিমান মৰমৰ!কায়িকভাৱে জুবিন অসমীয়াৰ মাজত এতিয়া নাই, কিন্তু মাত্ৰ বাৱন্নটা বছৰতে দি থৈ গ’ল এক বিশ্বাস! জগত জিনাৰ বিশ্বাস, ইউকেলিপটাছ গছৰ দৰে ওখ হ’ব পৰা এক বিশ্বাস৷ সেই বিশ্বাসেই এতিয়া আমাৰ সম্বল৷