কৰ্মঠ আৰু কৰ্মবিমুখ জাতি

কৰ্মঠ আৰু কৰ্মবিমুখ– প্ৰতিটো জাতিৰ মাজতেই এই দুটা বৈশিষ্ট্যৰ ভিতৰত যিকোনো এটা বৈশিষ্ট্য থাকে৷ কোনোবাটো জাতিৰ প্ৰতিজন লোক যদি কৰ্মঠ, একাগ্ৰতাৰে শ্ৰম কৰি নিজৰ আৰু জাতিটোৰ শ্ৰীবৃদ্ধিৰ চেষ্টাত অহৰহ ব্ৰতী থাকে, ইয়াৰ বিপৰীতে আকৌ কোনোবাটো জাতিৰ সিংহভাগ লোককেই হয়তো দেখা যায় কৰ্মবিমুখ বা সোৰোপাৰূপে৷ কৰ্মবিমুখ আৰু সোৰোপা জাতি সদায়েই পৰমুখাপেক্ষী৷ শক্তি-সামৰ্থ্য সকলো থকাৰ পাছতো কিন্তু তেওঁলোক আগুৱাব নোৱাৰে৷ ফলত সেই জাতি আনৰ তুলনাত পিছুৱাই ৰয় বহুযোজন৷

ভাৰত এখন বৈচিত্ৰ্যময় দেশ৷ প্ৰতিখন ৰাজ্যৰে বৈশিষ্ট্যও সুকীয়া৷ ইয়াৰে ভিতৰত কোনো কোনো জাতি হয়তো আদৰ্শনীয়ভাৱে কৰ্মঠ আৰু আন কোনো ইয়াৰ বিপৰীত৷ প্ৰশ্নটো হ’ল– একো একোটা জাতি বা জনগোষ্ঠী ঐতিহাসিকভাৱে সাংঘাতিকধৰণে পৰিশ্ৰমী বা কৰ্মঠ হয় নে পৰিৱেশ-পৰিস্থিতিয়ে তেওঁলোকক সেই অৱস্থালৈ লৈ যায়? ঠিক একেধৰণৰ প্ৰশ্ন উঠিব পাৰে ধোদৰ পচলা বা কষ্ট নকৰা কোনো সোৰোপা জাতি একোটাৰ ক্ষেত্ৰতো৷

একোটা জাতি স্বাৱলম্বী, কষ্ট কৰিব পৰা কৰ্মঠ জাতি হিচাপে জীয়াই থকাত কোনবোৰ কাৰকে ক্ৰিয়া কৰে, সেইটো এটা ডাঙৰ কথা৷ এইক্ষেত্ৰত এক উল্লেখনীয় ভূমিকা পালন কৰে সংশি¡ষ্ট চৰকাৰখনে৷ এখন ৰাজ্যৰ সিংহভাগ জনতাক কৰ্মবিমুখ কৰি ৰাখিব নে কৰ্মসংস্কৃতিমুখী কৰি তুলিব, সেই বিষয়টোও চৰকাৰখনৰ ওপৰত বহু পৰিমাণে নিৰ্ভৰ কৰে৷ কিন্তু দুৰ্ভাগ্যৰ কথাটো হ’ল যে সম্প্ৰতি ভাৰতৰ বহু ৰাজ্যত সেই ৰাজ্যৰ এক গৰিষ্ঠসংখ্যক লোকক খুব পৰিকল্পিত আৰু প্ৰণালীবদ্ধভাৱে কৰ্মৰ প্ৰতি ধাউতি আৰু স্পৃহা দুয়োটাই কমাই অনা হৈছে৷ তাকো চৰকাৰীভাৱে৷ 

দেশ এখনৰ প্ৰজাগণৰ সৰ্বাংগীণ বিকাশৰ হকে বিভিন্ন জনহিতকৰ আঁচনি গ্ৰহণ কৰাটো প্ৰতিখন কল্যাণকামী চৰকাৰৰ দায়িত্ব৷ কিন্তু তাকে কৰিবলৈ যাওঁতে এই দিশটোৰ প্ৰতিও দৃষ্টি ৰাখিব লাগিব যাতে সেইধৰণৰ আঁচনিসমূহে জনতাক পংগু কৰি নেপেলায় বা কৰ্মবিমুখ কৰি নোতোলে৷ পূৰ্বৰ বিভিন্ন জনহিতকৰ চৰকাৰী আঁচনিৰ নামত যেতিয়াৰ পৰা বিয়াগোম বিয়াগোম কেলেংকাৰী সংঘটিত হ’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে, সেই সময়তে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে সকলো আঁচনিৰ ধন পোনপটীয়াকৈ হিতাধিকাৰীৰ বেংক একাউণ্টত অৰ্থাৎ ডি বি টিৰ জৰিয়তে দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিলে৷ চিন্তাটো শুদ্ধই আছিল৷ কিন্তু সেই শুদ্ধ চিন্তাই এতিয়া লাখ লাখ লোকক কৰ্মবিমুখ কৰি তুলিলে বুলি ক’লেও হয়তো ভুল কোৱা নহ’ব৷ যিটো জাতিৰ ডেকাৰ পৰা বুঢ়ালৈকে সকলোৱে নানানটা আঁচনিৰ নামত বেংকৰ একাউণ্টত মাহে মাহে চৰকাৰৰ পৰা ধন লাভ কৰিব, চাউল-দাইল-মিঠাতেল-চেনি সকলো চৰকাৰৰ পৰা পাই থাকিব, সেই জাতিয়ে পৰিশ্ৰম কৰিবনে? তেনে হিতাধিকাৰীৰ পৰা কৰ্মসংস্কৃতিৰে পৰিপুষ্ট এটা শক্তিশালী জাতি আশা কৰিব পাৰিনে? ভালকৈ মন কৰিলে দেখা যায় ভাৰতৰ যিসমূহ ৰাজ্যত হকে-বিহকে বিভিন্ন আঁচনিৰ নামত জনতাৰ বেংক একাউণ্টত টকা নোসোমায় বা তেওঁলোক চৰকাৰৰ মুখাপেক্ষী নহয়, তেনে ৰাজ্যসমূহৰ লোকসকল অধিক পৰিশ্ৰমী, অধিক কৰ্মঠ৷ অন্ততঃ বিহাৰ বা অসমৰ মানুহৰ তুলনাত৷ প্ৰায় চাৰে তিনি কোটি লোকৰ বাসস্থান অসমৰ দুই কোটিতকৈও অধিক লোক আজিৰ তাৰিখত হিতাধিকাৰী৷ কোনোবা নহয় কোনোবাখন চৰকাৰী আঁচনিৰ অন্তৰ্ভুক্ত৷ চৰকাৰী আঁচনি গ্ৰহণ কৰাত বা তাৰ দ্বাৰা উপকৃত হোৱাত কাৰোৱেই দ্বিমত নাই বা থাকিব নোৱাৰে৷ কিন্তু তাকে কৰিবলৈ যাওঁতে কেৱল চৰকাৰেই ঘৰখন, সংসাৰখন, জীৱনটো সুন্দৰকৈ খুৱাই-বুৱাই চলাই নিবই যেতিয়া শ্ৰম কৰাৰনো প্ৰয়োজন কি বুলি ভবাটোহে মূৰ্খামি৷

হিতাধিকাৰীসকলে যদি ভাবে যে এই ব্যৱস্থাৰ দ্বাৰা তেওঁলোকৰ জীৱনটো জয়জয়-ময়ময় হৈ পৰিছে, তেন্তে সেয়াও ভুল চিন্তা৷ এই হিতাধিকাৰীৰ ব্যৱস্থাটোৱে সৰ্বাধিক ক্ষতি কৰিছে সাধাৰণ জনতাকহে৷ লাভৱান হৈছে ৰাজনৈতিক দল আৰু চৰকাৰ৷ কিয়নো নগদ ধন দি ভোট কিনি লোৱাটো যিহেতু অপৰাধ বা আইনসংগত নহয়, সেয়ে সেই কামফেৰা এইধৰণে হিতাধিকাৰী সৃষ্টি কৰি বৈধভাৱে কৰি থকা হৈছে৷ ইয়াৰ ফলত আটাইতকৈ বেছিকৈ উপকৃত হৈছে একাংশ ৰাজনৈতিক নেতা আৰু ৰাজনৈতিক দল আৰু ক্ৰমাৎ দিনক দিনে কৰ্মবিমুখ আৰু পংগু হৈ গৈ আছে একোটা জাতি৷